La Estanquera de Vallecas (1987)

Ze bestonden pas een jaar : films met Maribel Verdu... die 16 was bij het verschijnen van deze film en reeds haar tietjes laat zien ! Dat en een beugeltje...voor haar het begin van een grote carrière, voor protagonist Manzano het einde want de knaap had het gevecht tegen zijn ziektes reeds verloren, was schijnbaar volstrekt spaced out tijdens de opnames en zou hierna geen films meer maken. Stierf een paar jaar later aan AIDS. Ook de regisseur reeds aan het eind van zijn latijn, zou hierna nog wel 1 film maken- veel later- maar zat er in principe doorheen.

Is ook wel te merken aan deze film die tamelijk autoparodistisch aandoet, een soort spoof op de quinqui films waar hij beroemd mee werd en naar eigen zeggen gemaakt uit puur commerciële overwegingen. Misschien ook was het de tijdgeest die hem niet inspireerde : Spanje was aan het normaliseren, en DLI gedijde juist in een decadent maatschappelijk klimaat waarin zijn sex drugs en geweld thematiek iets vanzelfsprekends had.

Het stuk van de Santos dat diende als inspiratie voor het scenario dateerde uit 81, de setting komt ook eerder over als uiterlijk begin jaren 80, zeker niet eind jaren 80. Onder voorbehoud want ik kwam voor het eerst in Spanje in 91 en was nog erg onnozel zelfs voor mijn leeftijd , misschien was het toen wel echt zo'n shabby bende. Buitendien : het speelt in volkswijk Vallecas - die jullie ook kennen van Rayo Vallecano...

Dit alles tijdens een dog day afternoon waarin 2 losers Manzano en zijn oudere compaan Gomez de eponieme toko van Pennella binnenvallen, helaas zonder goede entry of exit strategy. Het begin van een bizarre en komische variant op de overgekende hostage/ siege drama's , bovendien zoals reeds gezegd ook een autopersiflage. Tijdens de gijzeling waar de mislukte overval op uitdraait ontstaat dan een amour fou tussen Manzano en Verdu, geintroduceerd die laatste in een soort pyjama en met grotesk beugeltje dat haar onverstaanbaar maakt ( beugeltje had ze ook wel echt nodig...), maar dat na een klein half uur uitgaat- evenals de pyjama die voor wat luchtigers wordt verwisseld. Na een minuut of 80 laat de minderjarige dan haar kleine tietjes zien- nu waarschijnlijk de beroemdste scène uit de film !

Zoals gekend staat DLI niet garant voor subtiliteit, het hoeft dan ook niet te verwonderen dat deze komedie al snel ontaardt tot slapstick en alle acteurs het er heel erg dik opleggen, vooral Penella dan. Maar ook Guillen- die jullie kennen uit meerdere Almodovar klassiekers- als flic lijkt hier bezig te zijn met een sollicitatie voor Bassie en Adriaan. Die flikken trouwens werkten mee aan het maken van deze film, weet niet of ze achteraf blij waren met het resultaat.

Geen gay elementen voor de verandering, behalve een groteske zeiknicht met schreeuwerig overhemd die gelukkig door de oproerpolitie in elkaar wordt geknuppeld. Wel wat politiek : speelt vlak voor verkiezingen, overal zijn verkiezingsaffiches te zien. En ja : Pirri is ook even te zien in een cameo.

Tamelijke flauwekul allemaal, maar als bijna altijd is deze DLI film in zijn smakeloosheid en lelijkheid toch weer vermakelijk te noemen.