Go West (1940)

Haalt niet het niveau van Day at the Races of Night at the Opera. Het duurt vooral te lang voordat het echt levendig wordt. Ze vallen vooral in de herhaling was mijn idee bij het kijken. Ook hier zijn lang niet alle liedjes al te best. Daartegen staat een prachtige piano solo en de samenwerking tussen de harp en fluitspelende Indiaan.

Briljante korte scenes worden afgewisseld met scenes die mij wel amuseerde, maar niet deden schaterlachen. De treinscene is de geweldige grappige climax. Ala Buster Keaton zal maar zeggen. 3.5 sterren

Het blijven heerlijke films, die van de Marx Brothers. Ok, elke film heeft dezelfde elementen; Groucho die "seksueel" getinte woordgrappen maakt, Chico die weer eens piano speelt en Harpo die met zijn harp speelt. Maar het blijft echt grappig, vooral Harpo!

4

There's something corrupt going on around my pants but I just can't seem to locate it

Ik was een tijd geleden begonnen om alle Marx Brothers films eens terug opnieuw te gaan kijken maar om de een of andere onduidelijke reden was ik bij deze film gestopt. Misschien omdat de voorganger (At the Circus) de minste film uit hun heel oeuvre is. Nog altijd wel vermakelijk maar toch wel een gradatie minder maar dat kwam natuurlijk ook door de vele problemen die de broertjes met Louis B. Mayer hadden. Go West was ook één van de allereerste films die ik van het trio (en voormalige kwartet) had gezien en die was me simpelweg niet goed bevallen. Ik kon ondertussen niet meer juist zeggen waar dat aan lag dus was het hoog tijd om gisteravond eens aan een herziening te beginnen.

En wat een revelatie! Go West is niet de beste film, die eer gaat toch naar de films met Zeppo bij maar dit zit echt weer bomvol met die geweldige Marx Brothers humor. Groucho is weer even grof ten opzichte van vrouwen en kan weer helemaal los gaan in de dialogen met zijn twee broers. De film zit dan ook vol met een aantal geweldige scènes (hoe Chico en Harpo het geld van Groucho aftroeven aan het treinstation) maar ook het plot was een enorm stuk vermakelijker dan ik me eigenlijk kon herinneren. Want wat me nog altijd wel bijstond van de film was dat het een uitermate saai verhaal was waar maar een paar scènes erboven uit kwamen. Ik was natuurlijk een aantal jaar jonger toen ik de broertjes leerde kennen maar ik heb het vermoeden dat ik gewoon moe was of niet goed heb opgelet want hier zit eigenlijk echt wel een lekker lopend plot achter. Onvoorstelbaar ook dat MGM de geniale treinclimax dan ook wou gaan knippen vanwege te duur. Ten tijde van Irving Thalberg hebben de Marx Brothers hun beste werk afgeleverd en dat komt gewoon doordat ze daar gewoon veel beter mee overeen kwamen en dat Thalberg de genialiteit van hun inzag. Mayer daarentegen wou de Marx Brothers alleen maar kelderen doordat Groucho hem ooit heeft beledigd. Er werd niet meer naar hen geluisterd, verhaallijnen werden geschrapt, song writers werden naar andere films doorgestuurd, ... Noem maar op en Mayer heeft het wel geprobeerd. Gelukkig is hier de zin van MGM niet doorgeduwd waardoor de, weliswaar lange, climax volledig tot zijn recht komt.

Qua muzikale intermezzo's is Go West nog wel goed te doen. Ik ben altijd al wel fan geweest van de gezongen nummers door Groucho. Die zijn vaak even geniaal als zijn uitspraken, voornamelijk doordat ze gewoon zijn typische uitspraken onder een deuntje hebben gezet, maar daar zijn ze om een voor mij onbekende reden afgestapt. Echter, in deze film (en in At the Circus) heeft Groucho nog een geweldig stukje achter op de koets. Met een geweldige interactie met Chico en Harpo. Vooral die laatste maakt me met zijn gestoorde lach echt altijd vrolijk. Combineer dit met Groucho die Chico's Italiaans accent nadoet en je kunt me oprapen. Trouwens ook nog een leuke verwijzing naar Pop, goes the weasel uit Duck Soup. Ik weet dat het een oud nummer is maar het gevoel dat Groucho express Pop, goes the diesel ontsnapt me niet.

Ze brachten met hun gedrieën toch echt geniale cinema. Hun tijd ver, ver vooruit en ondertussen half in de vergetelheid geraakt (onbegrijpelijk want dit is veel maar dan ook veel beter dan een Chaplin of Laurel & Hardy) maar Groucho, Chico en Harpo zijn nog altijd even goed op dreef zoals altijd. Chico doet weer een geweldig piano nummer (die trigger finger is zo eenvoudig maar o zo herkenbaar) en ook Harpo zorgt voor een perfect nummer op een geïmproviseerde harp. Leuke combinatie trouwens met de fluitende Indiaan maar de drie tezamen kunnen perfect een film dragen. Andere acteurs heb je simpelweg niet nodig en het valt me dan ook op dat ik me eigenlijk na een tijd vaak bijzonder weinig kan herinneren van de bijrollen. John Carroll bijvoorbeeld speelt weer een typische Zeppo rol (voor degenen die het niet zouden weten, dit is de 4e broer die in de beginperiode van de broertjes dit soort rollen op zich nam. Hij was bijlange na niet zo uitgesproken als zijn oudere broers maar was geniaal op zijn eigen manier) maar doet het eigenlijk nog vrij goed. Meestal kan ik de rol niet los zien van Zeppo maar hier niet zo heel veel problemen. Diana Lewis is nog een mooie verschijning en ook Walter Woolf King en Robert Barrat zijn nog wel vermakelijk. Op zichzelf staand zijn ze niet zo bijzonder veel waard maar King en Barrat, die de rollen van Beecher en Baxter op zich nemen, tijdens de treinachtervolging (en afbraak) zijn echt enorm amusant.

Chaotisch, anarchistisch maar vooral geniaal. Moest is ooit de vraag krijgen om de broertjes te beschrijven, dan zouden dit mijn woorden zijn. Het verhaal is redelijk simpel, al is het op een bepaald moment wel lastig om te onthouden waar die akte nu eigenlijk zit, maar de drie werken zo heerlijk op je gemoed dat je dit hen allemaal vergeeft. De Marx Brothers moeten zelfs geen ingewikkeld plot hebben. Gewoon een plaats waar ze lekker los kunnen en je bent vertrokken voor een fantastische rit. Niet hun beste, wel weer een erg sterke.

4*

Prima deel uit de filmografie van de Marx-broertjes, waarbij alle nodige ingrediënten aanwezig zijn, maar de film zich toch enigszins weet te onderscheiden van de rest. Ten eerste op negatief vlak, want de muzikale intermezzo's waren zelden zo belabberd als hier. Dat nummer op de koets was zo slecht nog niet, maar 'You Can't Argue With Love' was echt verschrikkelijk (wat een vreemd mannelijk stemgeluid kwam er uit dat mens). Ook qua plot en geslaagde grappen was Go West nergens echt bovengemiddeld. Gelukkig is daar na een uurtje een geweldige climax-scène met de trein. Daar komen in één klap een hoop energieke slapstick en toffe effecten voorbij, die alles goed maken. Desondanks is Go West zeker niet het beste van de gebroeders.

3 sterren.

Deze vanavond maar weer eens op gezet.

Misschien niet één van hun allerbeste films, maar ook dit latere Marx Brothers vehikel heeft een aantal hilarische scene's, waaronder de klassieke 1 dollar wissel scene en een waanzinnige finale in een voortsnellende trein.

Groucho is wellicht in deze film niet zo'n spraakwaterval als gewoonlijk en Margareth Dumont als eeuwige slachtoffer van zijn nukken wordt gemist, maar de fysieke vondsten en grappen zijn wat meer aanwezig, zeker in het laatste gedeelte.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.

Soms onnozele humor, maar soms ook goede. De scene aan het begin met de wisseltruc is hilarisch, net zoals die in de treincoupé. Chico achter de piano en Harpo achter de harp zijn vaste en geweldige onderdelen van hun films. Gewoon leuk om weer eens te zien.