Dans la Maison (2012)

Bij François Ozon:

Opnames nieuwe Ozon starten in september:

Dans la maison (2012) - IMDb

Plot: Fabrice Luchini and Emmanuelle Seigner star in the comedy/thriller about a professor and the student who comes to threaten the relationships of those around them.

"The Euros 10m film, which Maraval says evokes a similar ambiance to Ozon’s Swimming Pool - albeit with a comedic element - is produced by the Altmayer brothers’ Mandarin Films."

(Bron)

Gebaseerd op het toneelstuk The Boy in the Last Row van Juan Mayorga.

Wild Bunch brengt de film hier uit, release is nog onbekend.

Trailer (francois-ozon.com)

Trailer (YouTube)

Vanaf 11 oktober in de bioscoop (ABC / Cinemien)

NL trailer (YouTube)

Zeer magische Ozon weer. Helaas onmogelijk om In Competition mee te draaien op Film By the Sea maar een zeer aangename verrassingsfilm. Ozon slaagt er weer wonderwel in om een inventief script op poten te zetten en die te ondersteunen met zijn enorme gevoel voor het opbouwen van een intieme beklemmende spanning tussen twee personages en naarmate de film vordert weet die spanning zich uit te bouwen en een omvangrijkere toon aan te nemen.

Ozon slaagt er sowieso altijd erg in om zijn films erg surreëel aan te laten voelen en met het realiteit/surrealiteit concept van Dans la Maison weet dit een nog grotere meerwaarde te zijn. Luchini, Thomas, Seigner en Umhauser zijn in topvorm en de humor is subtiel aanwezig maar geen enkel moment heb ik de film niet serieus genomen. De vertelstructuur doet wat fragmentarisch aan maar het werkt wel goed, en de scenes tussen Umhauser en Seigner zijn uitermate beklijvend.

Een mooie verfilming van het toneelstuk van Mayorga en ook Ozon bewijst dat hij nog steeds in zijn prime zit. Ondanks wat recentere films die wat minder waren. Prachtig dromerig filmpje weer van The Prodigy of French Cinema.

Allereerst kan ik dit niet bepaald een thriller noemen. Eerder een klucht. Daarnaast begon het quasi intellectuele maar feitelijk lege verhaal me al snel te vervelen en kwam er herhaling op herhaling totdat het flauwe verhaaltje voorbij was. Nee helaas, na Potiche opnieuw een misser. De beste Ozon's zijn al van lang geleden. 2*

Helemaal eens met Redlop met dat verschil dat ik 2,0* voor deze zogenaamde "thriller" van Ozon nog te veel vind. Ik heb "Dans la Maison" ervaren als de meest slaapverwekkende film van Ozon die ik ooit gezien heb. Het verhaal deed mij helemaal niks, ik kon mij niet in het minst inleven met de personages en ook op visueel vlak stelde deze film op de eindscène na helemaal niets voor. De eindscène, die mij deed denken aan Rear Window van Hitchcock was zonder meer mooi en dat daarna het doek dichtging was goed gevonden, maar dat was voor mij ook het enige positieve van deze voor mij oervervelende film van Ozon die voor mij de laagste waardering krijgt. Ik kan er helaas niks anders van maken.

1,0*

Op mijn beurt weer eens met Wibro. Feitelijk geen enkel interessant moment in de film op te noemen. Ook Ozon's gekoketteer met homoseksuele taboe-doorbreking begint irritant en misschien zelfs een commercieel trucje te worden. Beetje makkelijk allemaal. 1* eraf.

1* blijft over

Geen makkelijke film waar je onderuitgezakt in meegenomen wordt. Het wisselen tussen fictie en werkelijkheid wat deels aan jou als kijker overgelaten en maakt het steeds spannend en onvoorspelbaar. De uitstapjes naar literatuur en kunst zetten je aan tot nadenken. Een aanrader voor als je er voor wilt gaan zitten.

Vond juist dat de uitstapjes naar literatuur en kunst je helemaal niet aan het denken zetten omdat onze docent die zich zorgen maakt over de jeugd ontzettend eendimensionaal blijft. Dat maakt het eerder satire op kritiek dan kritiek. Daarnaast losse flodders genoeg (de Chinezen? De rol van Scott Thomas? De directeur die af toe zomaar langskwam? Allemaal totaal oninteressant) maar nauwelijks memorabele momenten. Het is niet slecht allemaal, maar ook verre van boeiend.

Vond het aardige aan de film dat je een inkijkje krijgt in het schrijfproces, wat is waar en wat niet, wat mag wel en wat niet als je je op werkelijke personages baseert zonder dat het een intellectuele film is geworden. Het zit er allemaal losjes in. Het is niet een echte thriller maar er zit wel voortdurend een onderhuidse spanning in (wordt de jongen betrapt, hoever gaan beide hoofdpersonages?). Net als je denkt dat het te voorspelbaar wordt, neemt het verhaal een andere wending.

Deze is vooral grappig, omdat in de hele film de middenklasse, subtiel en minder subtiel, belachelijk gemaakt wordt, terwijl het uiteraard de middenklasse is die deze film gaat kijken. Ik vraag me dan af of ze dat zelf doorhebben. Minder subtiel in zinnen als: "Ik ruik de geur van een vrouw uit de middenklasse," wat enkele keren herhaald wordt. Subtieler wanneer de sophisticated docent - en feitelijke hoofdpersoon met wie de kijker zich identificeert - zich hier om verkneukelt, maar zelf... nouja, je snapt het wel. Ik ben nog geen recensie tegengekomen waarin dit stond, dus ik vind mezelf heel slim.

Een kruising van Pasolini, Fellini, Kafka en Kundera... Maar dan wat luchtiger...

Grote kunst dus, als je het mij vraagt...

Maar ik zou graag meer willen te weten komen over het toneelstuk van Juan Mayorga (El chico de la ultima fila).

Intussen vond ik de originele (Spaanse) tekst van Juan Mayorga integraal on line. Mijn kennis van het Spaans is net voldoende om te begrijpen dat Ozon over het algemeen héél dicht bij het origineel is gebleven, en dat dààr dus de lamp brandt, zowel kwa thematiek als kwa uitwerking en vormgeving!

Ook begrijp ik nu beter wat Ruben Nollet schrijft op de site van Cobra.be:

'Dans la maison’ heeft meer in huis dan zomaar wat intellectuele spielerei, maar je kunt er toch niet omheen dat Ozon op de duur de pedalen wat kwijt geraakt. In een poging om het plezierig te houden en de plot vooruit te duwen, laat hij de boel steeds meer overslaan in karikatuur, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Je kunt argumenteren dat het allemaal bewust gebeurt en dat het onderstreept wat Ozon wil vertellen, maar het gevolg is wel dat de film zijn charme verliest.

Mijn waardering van de film gaat er een beetje door achteruit. (4,5 > 4).

PS. Kan iemand mij helpen bij het on line vinden van een vertaling van Mayorga?

Mijn derde Ozon pas na 8 Femmes en Swimming Pool, die ik ooit in een ver verleden heb gezien, maar die ik wel als prettige films herinner.

Ook deze was erg vermakelijk. Ik ben niet bepaald iemand die films om het verhaal kijkt, en ik heb bij dit plot ook zeker mijn vraagtekens, maar het kom me zeker boeien. De jongen was ook wel erg goed gecast, met zijn ironische (of misschien sarcastische?) glimlach wist hij me erg te charmeren, wat misschien een reden was dat ik niet mijn interesse in het verdere verloop van de film verloor. Leuk ook de scenes waarbij de leraar als toeschouwer toekijkt en commentaar levert. Kortom, een interessante vertelstructuur die bij mij werkte. Enkel bij het einde had ik het gevoel dat Ozon ontspoorde, maar dat was eigenlijk ook wel vermakelijk.

Muziek was vrij standaard en op een mooie eindscene na is het op visueel gebied vooral registeren in plaats van creëren. Dat is wel jammer en weerhoudt me van een hogere score. Evengoed leuk om gezien te hebben. 3,5*.

Sterk begin maar helaas zwakker naar het einde.

Redelijke film die na een uur compleet zijn waarde verliest. Verder word er wel goed geacteerd.

*3

Het idee is geweldig..... de eerste 30 à 40 minuten.... zat ik op het puntje van mijn stoel.... de omschakeling van realiteit naar "schrijverstalent" is subliem.... Het tweede deel verflauwd de film een beejte, maar blijft toch indrukwekkend

Leuke film met een apart verhaal. Het begint erg sterk en dit wordt vastgehouden tot het laatste half uur, dan zakt het verhaal een beetje in. Het einde vind ik een beetje tegenvallen. 3 sterren voor originaliteit.

Mooi, boeiend en een verrassend einde.

Sterke thriller die meteen goed op gang komt. Goeie cast en uitstekende soundtrack

Een slim en licht geschreven voyeursverhaal, 'n tikkeltje boosaardig, met variatie, waarin fictie en realiteit voortdurend door elkaar lopen. In deze psychothriller, met dubbele bodem, weet de regisseur de kijker handig te beïnvloeden of bij de neus te nemen. Er wordt bijzonder goed geacteerd. En toch vindt ik deze film niet Ozon's sterkste; dat blijven voor mij "Le temps qui reste' en in iets mindere mate 'Sitcom'. Alles bij elkaar blijft deze productie toch wat aan de brave kant.

Verrassend hoge score voor deze trage psychologische thriller.

Gewaagd thema die uiterst voorzichtig wordt opgebouwd.

Uiteindelijk draait de film niet om het onderscheiden van realiteit en fictie.

Beweegredenen gevoed door (onder)bewuste verlangens,

waarbij de regisseur lang in het midden laat welk perspectief de ware is.

De film is te traag, te langdradig, geen meesterlijke opbouw met een zinderende climax.

De alleszeggende gezichtsuitdrukking van de leraar in de slotscene redt deze film.

*3.0

Ik ben het wel met je eens, je verwacht toch een wat gemener of verrassender einde. Alhoewel het wel een echte Francois Ozon film is met altijd aanzwellende violen. De film heeft me wel geboeid van het begin tot het einde. En eigenlijk weet je ook wel dat bij Ozon alles behoorlijk subtiel blijft.

matig. er wordt geprobeerd een bevreemdend verhaal te vertellen, maar het gaat nooit echt buiten de lijntjes. het spelen tussen het scenario en de geschreven essays is wel interessant en daar moet de film het eigenlijk ook wel van hebben. het verhaal zelf probeert af en toe spannend te worden, maar dat lukt eigenlijk nooit. mede daardoor verlies je gaandeweg je aandacht. ook de bedoelde climax pakt niet uit zoals bedoeld. een thriller is het dan ook nergens.

goed bedoeld, potentie, maar eigenlijk gewoon niet.

Dit is het soort film waarvan ik eigenlijk begon te denken dat ze niet meer gemaakt konden worden. De klassieke psychologische film, zoals ze nog wel gemaakt werden in de jaren zeventig of tachtig. Een film met vele lagen die je als kijker op vele gedachten brengt. Een film over fantasieën, verlangen, voyeurisme. En een film over het verkopen van rotzooi. Alles door elkaar gemixt. Erg knap en erg mooi.

Intussen reageerde niemand op mijn bericht van december dat Ozons film gebaseerd is op een Spaans toneelstuk van Juan Mayorga, El chico de la ultima fila. Ik heb ondertussen de Franse vertaling van dit werk gevonden, en mijn vermoeden werd bevestigd: op een paar details na is het toneelstuk van Mayorga eigenlijk het script van Dans la maison ! Het maakt de film misschien niet minder mooi, maar het is toch wel goed om weten dat zowel thematisch en inhoudelijk als qua vorm en structuur de verdienste van deze film dus eigenlijk grotendeels ligt bij Mayorga!

Veel van verwacht, maar was helemaal niks.

Quasi intellectuele shit in een quasi diepzinnig verhaal waarin fictie en non fictie er zo dik bovenop liggen dat het eind nog voorspelbaarder is dan de één dimensionale karakters.

Een ongelofelijk flauwe karikatuur van een ''lullige'' galerie, dat verzint zelfs een kind nog niet, en hoe er hier met ''literatuur'''wordt omgegaan is werkelijk hemeltergend.

Een leraar literatuur die alleen maar domme clichees kan uitbraken waar ook nog es niks van klopt; ''Als eerste vraagt een schrijver zich af voor wie hij schrijft''..... Tsjaaa.... als een literatuur leraar zulke kul verkoopt was ie al veel eerder ontslagen dan voor zn vermeende pedopraktijken of diefstal natuurlijk.

Helaas, t had zo mooi kunnen zijn, maar dit gedrocht slaat op alle fronten de plank mis. Eén grote zeepbel.

Een leraar literatuur wordt niet ontslagen voor de literaire "kul" die hij verkoopt, Askikker, zolang hij zich maar aan de formele regels houdt. Dat is het punt nu net. Ook al is de man uitgeblust en ziekelijk gefrustreerd, en ook al verkoopt hij "kul", hij blijft leraar literatuur! Maar het levert wel een mooie karikatuur op, zowel van een leraar als van een echtgenoot. Een karikatuur tussen de andere.

Voor mij vormt dit verhaal een combinatie van humor, parodie, satire, menselijkheid en tragiek langs alle kanten. Misschien heeft Ozon de karikatuur van Germain alleen een beetje té ridicuul gemaakt, ten koste van de tragiek...

Wat bedoel je eigenlijk met "een verhaal waarin fictie en non fictie er zo dik bovenop liggen dat het eind voorspelbaar is"?