• 145.971 films
  • 7.532 series
  • 23.073 seizoenen
  • 507.436 acteurs
  • 317.666 gebruikers
  • 8.347.826 stemmen
Avatar
 
banner banner

À la Recherche du Temps Perdu (2011)

Drama | 230 minuten (miniserie, 2 delen)
2,88 4 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 230 minuten (miniserie, 2 delen)

Alternatieve titel: In Search of Lost Time

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Nina Companeez

Met onder meer: Dominique Blanc, Didier Sandre, Valentine Varela

IMDb beoordeling: 6,7 (82)

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot À la Recherche du Temps Perdu

Het is het jaar 1900. Een jongeman is als enig kind opgegroeid in een Frans gezin uit de gegoede burgerij en wordt omringd door de beschermende liefde van zijn moeder en grootmoeder. Hij is buitengewoon gevoelig, lijdt aan slapeloosheid, zenuwaanvallen en astma. Wel heeft hij na jaren eindelijk emotioneel afstand kunnen nemen van Gilberte Swann, de grote liefde van zijn jonge jaren en zijn eerste grote verdriet; ze heeft hem destijds afgewezen. Nu die wonden geheeld zijn, vertrekt hij met zijn grootmoeder per trein naar Balbec, vol verlangens en dromen over liefde.

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Brix

Brix

  • 18683 berichten
  • 4328 stemmen

Visueel valt er zeker wel het e.e.a. te beleven aan deze film.

De locaties, aankleding en ("ontkleding" van) sommige van de actrices zijn het bekijken waard.

Associaties met de schilderijen van Manet liggen eigenlijk wel een beetje voor de hand.

Daarmee zijn mijn 2 1/2 sterretjes aan waardering voor deze TV film wel al helemaal vergeven.

Wat mij zwaar opbreekt is vooral de hoofdrolvertolker Micha Lescot, en diens invulling van zijn rol als "verteller".

Men heeft getracht hem zoveel mogelijk op schrijver Marcel Proust te laten lijken, en dat is m.i. al fout om mee te beginnen.

Hoewel Proust zijn roman (waarna deze film gemaakt is) begon met "ik", is het geen verhaal over diens eigen herinneringen.

Maar goed, niet echt iets om verder al te zeer bij stil te staan, en ik ben zeker geen kenner op dit gebied.

Wat mij van Proust tot proesten brengt is Lescot, die mij deed denken aan Queen zanger Freddie Mercury, die in een koortsige bui, in een aantal scènes uitgedost en zich voortbewegend als Nosferatu, door het verhaal strompelt.

Niet te harden deze karikaturale invulling van de rol.

Misschien is het correcter dan ik denk, Proust is per slot zware literaire kost, en niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij is deze film dus echt verloren tijd.


avatar van Darbie

Darbie

  • 1519 berichten
  • 6022 stemmen

Je moet wel een beetje mee kunnen dromen.


avatar van gauke

gauke

  • 9855 berichten
  • 13069 stemmen

Moeilijk om te verwoorden wat je hier van moet vinden: de hoofdpersoon en verteller van het verhaal is de enige zoon uit een grote familie; hij is uiterst gevoelig, nerveus en heeft last van astma; bovendien lijdt hij aan slapeloosheid, zenuwinzinkingen en verstikkingsverschijnselen. Hij droomt van en verlangt naar de grote liefde. De regisseuse heeft een complex verhaal (onder het mom dat de werkelijkheid verbindingen zijn tussen bevindingen en herinneringen) van 4000 bladzijdes in 4 uur film weten te proppen en dat gaat ten koste van de nuance. Ik miste vooral de overvloed, de luxe en de elegantie uit het boek en het portret van een gezelschap werd teruggebracht tot een kamerspel. Bovendien acteerde de cast te geaffecteerd. En Brix hiervoor heeft gelijk: de verteller doet je onwillekeurig aan Freddie Mercury denken.