Slums of Beverly Hills (1998)

vrij absurde komedie, met zeer oprechte en geloofwaardige vertolkingen. ik heb me wel geamuseerd met het kijken, alleen heb ik niet begrepen wat de boodschap van de film was. maar dat was misschien ook niet de bedoeling, gewoon een leuk filmpje, maar zeker niet meer.

toffe rol ook van kevin corrigan (living in oblivion, true romance en trees lounge), vind ik toch wel een sublieme acteur.

***

"Grounded for life" (serie te zien op vt4) niet te vergeten, waarin hij de hilarische, louche Eddie speelt.

juist, was ik vergeten.

fijne film die gaat over opgroeien en familiebanden.

herkenbaar en grappig

***

Deze film vind ik op de een of andere manier ontroerend. Dat komt vooral door de actrice die Vivian speelt. Een pubermeisje vol vragen en nieuwsgierigheden. Ze acteert natuurlijk en sterk. Ook zo'n typisch kind uit een kansarm gezin, dat er toch iets van probeert te maken. Vreemd, maar die film wil ik gerust herzien, ook al zou dat dan de derde keer zijn. Het lichtvoetige verhaal weet me te raken en is zo herkenbaar. Mooi. Vandaar een 4.

Ik moest even denken, maar ik heb deze film ooit wel eens gezien en ik vond het een zeer vermakelijke, droogkomische film.

Vermakelijk en luchtig drama filmpje die het vooral moet hebben van het coming of age aspect.

De hier nog jonge Natasha Lyonne draagt het grootste deel van de film en doet dit met overtuiging, het helpt natuurlijk ook wel een heel klein beetje mee dat ze een leuke en schattige uitstraling heeft.

Slums of Beverly Hills is niet een film waarin heel veel gebeurd of waar alles in een sneltreinvaart op je wordt afgevuurd, maar het is juist daarom ook een relaxed en vermakelijk stukje film geworden.

3*

Matige film over een tienermeisje die opgroeit met haar twee broers en vader. Een coming-of-age film over disfunctionele familie dat zich afspeelt in 1976. Zeker wel een aantal aardige scenes, maar wel nogal fragmentarisch. Een aangename cast en Natasha Lyonne is perfect gecast. Net geen 3.0 sterren.

Mooi! Er zat meer liefde in dan ik van te voren had gedacht. Over de gehele linie puik acteerwerk - een ontwapenende Lyonne, prachtig manische Tomei, sympathieke stoner Corrigan en een heerlijke kribbige Alan Arkin - met leuke bijrolletjes en zeker fijn om Carl Reiner (leeft nog steeds!) even te zien opduiken als de oom die het maffe gezinnetje voorziet van het geld. Herziening zit er zeker in. Beter, en wat losser, dan House of Yes (zit een beetje in de nineties komedies te spitten) die mij, afgezien van een geweldige Parker Posey, niet geheel kon bekoren.

“We are no Nomads. We are Americans. We move like people”. Murray (Alan Arkin) vertelt het om de paar weken aan zijn kinderen als het moederloze gezin weer eens vanwege huurachterstand een motel moet verlaten en op zoek moet naar een nieuwe plek om neer te strijken. En misschien gelooft het gezin heus dat hun leefwijze heel normaal is. Misschien gelooft het gezin heus dat het de gewoonste zaak van de wereld is als vader Murray midden in de nacht zijn kinderen uit bed licht en hals over kop en stilletjes het zoveelste sjofele motel verlaat. Maar misschien ook niet.

De film begint als een luchtige roadmovie. Een gezin in een auto doorkruist het chique Beverly Hills op weg naar een nieuwe woonstee. De dialogen zijn grappig. De gebeurtenissen onderweg zijn humoristisch. De geoefende kijker voelt het echter al. Onder alle lichtzinnigheid schuilt fluisterend een dramatisch verhaal. En dat klopt. Hoe verder in de film, hoe luider de tragische onderlaag doorsijpelt en weerklinkt.

Middelpunten in het verhaal zijn vader Murray en dochter Vivian (mooie rol van Natasha Lyonne). Vanuit haar perspectief zien we de werkloze vader die heel liefdevol, maar ook via schimmige wegen, het gezin levensvatbaar houdt. Hij is een dromer die de treurige werkelijkheid niet onder ogen wenst te zien. Zijn hopeloze pogingen om zich te verrijken en te slagen in het leven zijn schrijnend, maar gaan met een zodanige vleug humor vergezeld, dat de ellende een fijn tragikomisch randje heeft.

In contrast met haar vader staat dochter Vivian. De puberende dochter bij wie het verhaalperspectief ligt, is mooi in balans met vader Murray. Met springerig en opportuun gedrag en jeugdig cynisme reageert zij op de schijnbare uitzichtloosheid van het nomadenbestaan, dat van vader Murray een gedeprimeerde fantast maakt.

Een tragikomedie dus. Met een prima balans tussen tragiek en komedie. Nergens uitschietend in extravagante situaties. Behoorlijk verfijnd in de situatiekomedie en in de tekstuele humor. Prettig ingetogen in het melodramatische. Het gevolg van een geraffineerd en evenwichtig script geschreven door regisseur Tamara Jenkins. En het gevolg van fijnzinnig acteerwerk. Dat moet ook gezegd.