Seven Psychopaths (2012)

Hilarische, maar eigenlijk wansmakelijke soort zwarte komedie.

Zelfs de lollige opeenvolging van scènes, de vaak grappige en gevatte gezegden en de goede "aangepaste" acts kunnen de film uit de zinloosheid niet helpen.

Martin McDonagh, de regisseur, overspeelt hier wel degelijk zijn hand. Naar mijn mening is dit niets anders dan een hele slappe poging om Tarantino of Ritchie qua niveau en genre te benaderen, maar dat is faliekant mislukt.

Meer dan een slap aftreksel, met hier en daar wel een geslaagde grap, is het niet. Gelukkig trekt Christopher Walken het hele geheel nog een beetje recht, klasse acteur is dat toch.

Verder is het allemaal zeer flauw en eigenlijk gewoon slecht. Het verhaal moet je niet serieus nemen, dat heb ik ook zeker niet gedaan.

Af en toe werd het grappig, de zwarte humor ligt er wel heel dik bovenop en gaat daar zelfs bijna een paar keer overheen.

Farrell was gewoonweg slecht, Rockwell ging ook nog wel.

Snel vergeten deze film. Een tegenvaller, zeker na het prima In Bruges!

Martin McDonagh is weer terug, na de knotsgekke In Bruges, en alweer neemt hij Colin Farrel mee, om de uiterst geslaagde en heerlijke misdaadkomedie Seven Psychopaths neer te pennen.

De film opent al meteen met een absurd uitziende executie van een anonieme moordenaar die de speelkaarten legt bij zijn slachtoffers. Vervolgens gaan we over naar Marty (Collin Farrel is weer helemaal goed), een alcoholistische Ier, die maar van de hak op de tak bezig is met zijn script voor zijn nieuwe film "Seven Psychopaths", maar de flessen whiskey gaan vaak voor. Hij krijgt maar weinig inspiratie met zijn script, maar gelukkig heeft ie altijd nog zijn roekeloze vriend Billy (Sam Rockwell die hier een beetje als een typische Amerikaanse filmkomiek overkomt), die samen met de christelijke Hans (erg indrukwekkende rol Christopher Walken) honden ontvoerd en doorverkoopt. Wanneer Billy echter het hondje Bonny van beruchte gangsterbaas Charlie (Woody Harrelson, hij leek hier en daar wel vaak op Jason Statham.) is het hek van de dam. Charlie Costello word hier ook echt zo heerlijk stereotype en meedogenloos neergezet. Voor Marty valt het feit dat Billy, omwille van Marty's alcoholprobleem, zijn verhaal overneemt ook heel slecht.

En zo word Seven Psychopaths gewoonweg een heerlijke maffe film die prima lonkt naar de films van Ritchie en Tarantino. Het mooiste vond ik toch wel die flashbacks van bepaalde personage's die Marty opzoekt, waarbij we ook een leuke rol van Tom Waits kunnen verwachten die zijn schokkende verleden als inspiratie doorverteld aan Marty. Ook het feit dat dat hele verhaal van de Quaker toch geen verzinsel bleek te zijn maar Christopher Walken gewoon zelf de Quaker was was erg knap gedaan. Ook dat hele thema rond die Vietnamees was behoorlijk interressant. Ja, je leest het: er word echt uitgebreid aandacht besteed aan flashbacks, en uiteindelijk komen verschillende verhalen allemaal bij elkaar, en op die manier speelt dat ook weer verder Billy die nu ineens de Psychopaat is nadat hij de vrouw van Psychopaat Charlie (ook weer leuk op Kurylenko te zien) overhoop heeft geschoten en hij al die tijd de kaarten legde. De film weet niet alleen lekker zwart humoristisch te blijven, maar ook op een paar slimme twists te trakteren.

Gewoonweg een zalige film waarbij je kan zien dat alle ellende begint door simpelweg inspiraties te zoeken voor je misdaadverhaal. Het klopt aan alle kanten, de humor en het geweld is ook lekker goed getimed en de twists zijn ook erg goed. Van mij mag Mc Donagh weer snel terug komen. (het liefst weer met Collin Farrel.)

4,5*

wat een enorme tarantine /richie wannebe flick

maar dat niveau haalt het bij lange na niet. dialogen zijn niet boeiend,en de soundtrack niet byzonder.alleen af en toe het brute geweld,soms lomp zoals het in dit genre hoort.

en heel soms wat humor,maar echt gelachen heb ik niet.'

de cast mocht er wezen(ik vermoed dat zij dachten dat er ook meer in had gezeten,walken,woody,wat wil een misdaad film nog meer.

vanaf het moment dat ze in de woestijn zaten werd het simpelweg saai,de verwachte violent orgie bleef uit

volgens mij was het de bedoeling door middel van het boek een cliche maar tegelijke tijd een serieus tarantino draai aan het gegeven te geven.

dat idee is op zich best leuk,het pakt alleen niet zo uit.

onvoldoende

Een heerlijke soundtrack, fantastisch acteerwerk van een waanzinnige goede cast, heerlijke humor afgewisseld met lekker grof geweld en ook zo nu en dan een beetje diepgang. Voor mij een van de beste films van de afgelopen 5 jaar. .... Zo van genoten ...... En ja wat de trailer betreft, die vond ik juist heel slecht ....

Ben sowieso niet zo'n fan van die uiterst absurde Britse humor. Door Britten zelf uitgevoerd is het totaal niet grappig en in Amerikaanse setting wordt het er ook niet echt beter op. Ik bedoel hiermee dan vooral die suffe al dan niet onderkoelde dialogen. Wat wel bij mij aansloeg was het ingenieuze verhaal an sich met Sam Rockwell die als volstrekte idioot de show stal. Wat een stoere rol ! De rest van de acteurs deden het ook prima overigens. Anyway ben niet echt onder de indruk geraakt door Seven Psychopaths. Van Martin McDonagh sla ik In Bruges dan wel wat hoger aan.

Aardige film waarin een scenarioschrijver moeite heeft met zijn nieuwe script, totdat hij hulp krijgt van zijn vriend. Zeker wel een origineel verhaal, en ondanks dat het zelfbewuste karakter van de film een aantal vermakelijke scenes en dialogen oplevert, had daar wel wat meer in gezeten. Op het begin doet de montage nogal rommelig aan, waardoor het even duurt voordat je door hebt welke richting het verhaal op gaat.

Briljante film, briljante regisseur, briljante acteurs.

Enkel voor de echte cinefielen onder ons denk ik.

Mooie combinatie van Ritchie/Tarantino/Coen brothers.

Het plot is misschien wat dunnetjes maar dat wordt goedgemaakt door de geweldige dialogen en uitmuntende acteerprestaties.

Persoonlijk vindt ik dit Sam Rockwell zijn beste prestatie tot nu toe als een psychopaat waar je geen vat op krijgt.

Walken is zoals altijd super in een bijrol.

Dit wordt binnen enkele jaren ongetwijfeld een cult-klassieker.

Misschien is het omdat ik niet veel affiniteit met gangster-films heb en dat ik komedie ook niet zo erg ziet zitten. Want deze gangsterkomedie van regisseur Martin McDonaugh valt voor mij vooral tegen. Dat wordt mij aan het begin al duidelijk als in de proloog twee gangsters discussiëren over een vrouw die ze door haar oogbal moeten schieten. Een letterlijke en figuurlijke afrekening met Tarantino-achtige films of juist een hommage? Echter is deze dialoog tussen de twee het begin van nog veel meer irritante knipogen en doet het vooral geforceerd overkomen. Hierna maken we vervolgens kennis met twee kleine criminelen, Hans (Christopher Walken) en Billy (Sam Rockwell), die in parken honden stelen en ze terugbrengen om de beloning te incasseren. Het gaat goed met de dognapping-business, tot ze het hondje stelen van gangster Charlie (Woody Harrelson) Daarnaast is er dan nog Billy’s vriend Marty (Colin Farrell), een alcoholistische scenarioschrijver, die worstelt met een nieuw script met de titel "Seven Psychopaths" Als kijker ben je zowel getuige van het schrijfproces van het filmscript als van de uitvoering van datzelfde script. Alle opgevoerde acteurs (op Farrell na) zijn karikaturen die lustig proberen om humoristisch te zijn, geen enkele keer lukt dit ook echt. Waarbij Sam Rockwell voor mij veruit het meest irritantste persoon was. Ik keek de film omdat het werd vergeleken met Adaptation (2002) Nu is Charlie Kaufman zijn absurdisme geniaal en moeilijk te evenaren maar hier moet ik concluderen dat het nog niet eens in de schaduw kan staan Het deed me veel meer denken aan de film Get Shorty (1995) Een film die ik toentertijd niet eens heb afgekeken. Af en toe was er nog wel iets leuks te zien (zoals bv. de Quaker) maar te vaak verzandt het in een weinig leuke, over-geacteerde parodie.

Typisch zo'n film waarvan je denkt: er zitten leuke ideetjes in maar er het had allemaal beter gekund. Sam Rockwell en Christopher Walken trekken deze film boven de middelmaat. En ik heb vaak met een glimlach zitten kijken!

Deze misdaadfilm eens bekeken en het was wel een toffe film. Wel redelijk bloederig, maar de film had ook wel wat humor. Ook nog een indrukwekkende cast: Colin Farrell, Sam Rockwell, Woody Harrelson, Christopher Walken, ...

De film duurt wel nog redelijk lang, maar verveeld gelukkig niet.

Een prima film.

Leuk.

Wederom een film van McDonagh die me weet te overtuigen. Als regisseur gaat hij redelijk langzaam te werk. Zo verscheen de volgende film na deze pas jaren later, maar als hij dit pad blijft volgen qua stilering heb ik er geen problemen mee. Ook deze Seven Psychopaths is namelijk een film die de sfeerzetting perfect reflecteert.

Zo is het eerste uur, waar alle psychopaten één voor een worden geïntroduceerd, erg intrigerend te noemen. De opening is sterk, het geweld is heerlijk en de balans tussen verhaal en visuele weergaves hangt er perfect. Tel daar dan vervolgens nog een sterk spelende cast bij op en je bent een heel eind op weg. Vooral Rockwell valt in deze film positief op.

Wat ik ook kon waarderen is dat McDonagh de overgangen van genres perfect weet te hanteren. Als er een fictie-psychopaat wordt geïntroduceerd verandert de toon van de film nagenoeg direct. Zonder dat het een compleet andere film wordt weet McDonagh dit heerlijk onder de controle te houden en nog altijd te laten blijken dat we niet naar een andere film kijken maar naar een psychopaat.

Wel jammer is dat de tweede helft van de film wat minder pakt. Eenmaal alle introducties zijn gedaan en het verhaal zelf de voorrang krijgt pakt het eigenlijk gewoon wat minder. Nog steeds zitten er genoeg momenten tussen die de aandacht vasthouden, maar eigenlijk blijft er wat minder verrassing over ondanks enkele pogingen. Dat is jammer, maar het is niet anders.

In 't algemeen kon ik de film waarderen dankzij de personages, de sfeerzetting maar vooral het heerlijk vlotte eerste uur. McDonagh mag ik wel qua stijl. Ik vind deze film niet zo sterk als zijn meest recente film, maar sterker dan zijn misdaadfilm uit 2008 vind ik het wel. Leuk dat hij als regisseur ervoor kiest binnen hetzelfde vaarwater te blijven, maar wel hele andere films kan regisseren.

Een film over zeven psychopaten. Het is een behoorlijk absurde film met vooral hele grappige dialogen en leuke humor.

Geweldige film met een excellerende Sam Rockwell en Walken. Goed verhaal met hilarische momenten. Score op IMDB met 7.1 op het moment van schrijven is echt te laag vind ik persoonlijk.

Als kijker word je ingedompeld in de wereld van een alcoholistische schrijver ( Colin Farrell ) waarbij het scenario van zijn nieuw script met als titel "Seven Psychopaths" ongeveer dezelfde lijn volgt als de hondenontvoeringszaak waarin hij door zijn twee vrienden verzeild geraakt. Alleen probeert hij wat door fantasie en knipoogjes het verhaal voor zijn nieuw boek wat aantrekkelijker te maken. Eigenlijk krijgt hij ook heel wat ideeën van zijn maten Sam Rockwell en Christopher Walken die door de ontvoering van de hond van maffiabaas Woody Harrelson achtervolgd worden. De kijker krijgt heel wat ellenlange dialogen te verteren die niet interessant zijn en komisch is het helemaal niet. Het eerste deel met de verschillende introducties vallen nog wel mee, maar daarna gaat de film als een nachtkaars uit. 4/10

Sublieme humor

Best tof.

Iets uitbundiger dan de andere films die ik van Martin McDonagh gezien heb. Iets kleurrijker en frivoler ook. McDonagh biedt daardoor in ieder geval veel vrijheid aan z'n acteurs, waarvan bijvoorbeeld Sam Rockwell gretig tekeer gaat. Toffe acteur voor dit soort films, maar ook van Christopher Walken heb ik best genoten.

Maar de film kent geen lijn. Het is een verzameling toffe scènes, maar er valt amper een écht geheel in te zien. Een echte climax ontbreekt. Het eerste uur is beduidend beter dan het tweede. Dat klinkt nogal als een anticlimax, maar hoeft niet per se een spelbreker te zijn. De humor en soundtrack is verder wel oké en al bij al is dit best een toffe film.

3

Quentin Tarantino is toch wel voor een hoop nieuwe filmsjablonen verantwoordelijk: criminelen die culturele of pseudo-filosofische discussies voeren, bizarre personages die in hun eigen logica leven, zwarte humor die voortspruit uit doodlopende dialogen, en heel veel achteloos bloederig geweld. Als ik de trailer van Seven psychopaths terugkijk denk ik: goh, als ik die hoogtepunten zo zie was het toch eigenlijk best een vermakelijke film met goede rollen voor iedereen, en wat weet Christopher Walken zijn waardigheid toch altijd knap te bewaren en wat kan Sam Rockwell goed een ongeleid projectiel spelen en wat was Tom Waits hilarisch, maar op het moment zelf zat ik voornamelijk aan Tarantino en Guy Ritchie en Smokin' aces te denken, en de slotakte in de woestijn sloeg eigenlijk nergens op. Toch wel een beetje de vleesgeworden meligheid.

Flauwe Quentin Tarantino-imitatie.

Ik ben verschrikkelijk teleurgesteld. Wat een topcast!

Individueel doen de acteurs ook meestal hun job perfect (vooral de griezel) Christopher Walken maar wat is me dat voor een zootje.

Het gaat over een regisseur met writer's block en blijkbaar had de regisseur dit ook en heeft hij dan maar gekozen om een lappendeken, een collage van leuke ideetjes en dialogen te maken, wat in sommige films werkt maar hier dus absoluut niet.

En naarmate de film vordert wordt ie alsmaar slechter...

Vooral eens geprobeerd vanwege regisseur Martin McDonagh die toch al verschillende redelijke tot knappe films heeft gemaakt. Maar een onverdeeld succes werd deze film niet van de regisseur die toch al twee keer Oscar beste film in de wacht sleepte. Tja, het kan niet altijd goud zijn dat blinkt....

Toch startte ik met goede moed betreffende deze film die zeker de interesse trekt vanwege de sterke cast met ondermeer Sam Rockwell, Woody Harleson en Colin Farrell die ik allen graag zie spelen, en Cornish uiteraard als prettige eyecandy. Het verhaal was wat dat betreft even zoeken rond het concept van een scenario schrijver met writers block. Het daaruit voortkomende plot over psychopaten met allemaal korte verhaaltjes komt in de beginfase toch vooral op mij over als een beetje rommelig. Want wat is nu belangrijk, wat is nu echt, en wat is nu fictie...? Het is twijfel allom, zo ook het gevoel bij deze film.

Maar de film schrikt zo rond de helft op uit zijn eigen warigheid als men zich concentreert op Jack of Diamonds met diens ontmaskering, waarop ik het gevoel heb dat de film eindelijk los barst, maar niets is minder waar. De film stort daarnaar toch wel erg in rond het drietal op een roadtrip en kamperende en al, buiten de finale om die best oke en grappig is net als de andere humor en karakters in de film die toch regelmatig aan Guy Ritchie doet denken. Één van die ideeën rond deze film zal ongetwijfeld zijn het idee dat er in ieder een beetje psychopaat schuilt. Opvallend is dan nog wel het beste sterke idee dat rond de Vietnamese psychoot met My Lai wordt geweven. Ook best aardig de Amish psychoot en het stel Zach en Maggie. Maar buiten het interessante middenstuk lijdt de film teveel afbraak onder het rommelige begin en de saaie aanloop naar het einde en kan Seven Psychopaths niet anders omschrijven dan een rare film, en een volgende turfje achter mijn naam. Verder had ik hier best wel weinig mee.

Opmerkelijke film vol zwarte humor. De film heeft een absurdistisch karakter dankzij een vreemd verhaal en een boel excentrieke personages. De film deed me qua stijl denken aan In Bruges, en ik lees net dat de regisseur daar ook aan mee werkte.

Het verhaal balanceert op het randje van een meta-film over scenario schrijven, maar gaat er niet overheen, wat ik kan waarderen. De tweede akte duurt wat lang en sleept nogal, maar naar het eind komen er een paar verassend sterke scenes voorbij.
Mooie locatie ook, de Mojave desert. Misschien wel de mooiste plek waar ik ooit was.

Harrelson en Walken stelen de show, en ook leuk om Tom Waits te zien in deze prent. Walkens eind monoloog vond ik één van de hoogtepunten.

3,5*

Marty [Colin Farrell] wil een scenario schrijven voor een film met de titel ‘Seven Psychopaths’ en vraagt zijn goede vriend Billy [Sam Rockwell] om hulp. Die besluit op eigen houtje een advertentie te plaatsen waarin hij mensen oproept om psychopatenverhalen te delen. Het is een kwestie van tijd voor de eerste psychopaat zich meldt. En wat dan? Farrell is goed in de hoofdrol en er zijn fijne bijrollen voor Woody Harrelson en Christopher Walken, maar met een overdaad aan vermeende slimmigheidjes en ironische terzijdes doet McDonagh te hard zijn best om de lachers op zijn