Like Someone in Love (2012)

Bij Abbas Kiarostami:

De productie van het laatste project van Kiarostami is de laatste fase ingegaan ! De film gaat overigens Like Someone in Love (2012) heten en niet The End zoals eerder is aangegeven .

PressTV

filmbiz.asia

Teaser

Release datum: tba

Interessante teaser die nauwelijks iets verklapt . Waarschijnlijk is er wel een link te leggen tussen deze film en Ozu . Verder verwacht ik niet dat Kiarostami met deze film zijn vorige speelse film zal evenaren , maar wat mij betreft lijkt dat natuurlijk haast onmogelijk .

Schijnt audiovisueel een esthetisch en mysterieus puzzelmeesterwerk te zijn , net als Copie Conforme (2010) !

moviecitynews.com

Vanaf 10 januari 2013 in de bioscoop (Wild Bunch)

Ik wil deze film zo graag zien , maar ik kan ‘m nergens vinden . Dit overkomt me zelden - nooit ...

Review

. Bevestiging wat ik al verwachtte dus . Erg veel zin in, maar eerst even wat van zijn oeuvre herzien en mijn ahcterstand inhalen. Abbas .

NL trailer (YouTube)

in 1080p zelfs. Top!

De scene geschoten vanaf de motorkap van de auto is alvast weer duidelijk Kiarostami.

Bijzondere trailer, anders dan de meeste trailers die de hele film in een minuut proberen te stoppen, waardoor het vaak een nogal misvormd beeld geeft van de sfeer en stijl van een film.

Like Someone in Love (2012) draait vanaf morgen in de bioscoop . Eindelijk !!!

Niemand die gisteren een voorstelling heeft gepakt? Teleurstellend.

Hier draait ie weer niet, zal Rotterdam worden dit weekend.

Misschien as zondag begin van de middag even meepakken.

Ik ga vandaag als het lukt, anders het weekend.

Gewoon teleurgesteld dat er nog geen impressies waren van wat gebruikers terwijl ik die verwachting wel had. Wat anders? Als je je dan al op je pik getrapt voelt. Geez...

Geen tijd gehad , moest werken . Zondag heb ik wel tijd , woon zelf in A'dam .

Hier zal 't morgen waarschijnlijk worden. Jij hebt in ieder geval een betere woonplaats uitgezocht. Vooral benieuwd wat jouw bevindingen zijn als Kiarostami fanaat zijnde.

Persoonlijk verwacht ik er echt heel erg veel van , misschien wel de beste film van 2012 . Denk echter niet dat Like Someone in Love (2012) beter is dan Copie Conforme (2010) , maar stiekem hoop ik natuurlijk het tegenovergestelde .

Vind 'm denk ik net wat minder dan Copie Conforme. Ditmaal dus in Japan, maar gewoon typisch Kiarostami. Ook hier vindt weer een roltransformatie plaats, maar dan zonder er geheimzinnig over te doen. Natuurlijk ook weer de nodige herhalende cameraposities en VEEL motorkapshots. Soms op uiterst subtiele wijze, soms rechtlijniger via dialoog, schuift Kiarostami thema's als identiteit, communicatie, ouderdom en familie naar voren. We zien de camera achter een licht wapperend gordijntje. Een oudere mevrouw kijkt toe, zij verzorgt nog steeds haar gehandicapte broer. De buurman heeft haar niet gegeven waar ze op had gehoopt. Een schilderij, een advertentie, een mobiel, een prostituee, een student, een vriendin, een kleindochter.

Het is jammer dat de magie van de schrijdende nachtelijke opening niet de gehele speelduur wordt vastgehouden, want oioioi, wat was dat meesterlijk zeg. Ik vind Kiarostami eigenlijk altijd integreren en heel erg zijn stempel op de film drukken, maar helemaal mijn regisseur is het niet. En dat komt denk ik vooral door zijn visuele stijl, en dan met name op het gebied van editing en focus. Hij heeft namelijk nogal de neiging om elk prachtig sfeershot (te) vroeg af te breken, om je daarna een 'lelijker' shot voor te schotelen. Ben je net zo lekker de straten van Tokyo aan het bezichtigen, krijg je opeens zo'n enorm hoofd in beeld, en dan wordt dat hoofd vele malen langer vastgehouden. Aan de andere kant heb ik er ook waardering voor, omdat hij de simpele manieren om een publiek in zijn film te laten komen schuwt. Die eigenzinnigheid van Kiarostami spreekt me dus wel degelijk aan, al blijf ik er moeite mee houden. Dit betekent overigens niet dat er visueel weinig te beleven valt, integendeel, het is alleen soms wat lastig, Kiarostami blijft telkens dicht bij de inhoud. Nog een Kiarostami-dingetje: het niet direct tonen van een persoon. Dit leverde weer prachtige plaatjes op, met name bij de opening in een café, waar haar baas buiten een telefoontje pleegt. Ook een tv is hier natuurlijk uiterst geschikt voor, of een zijspiegel. Daarnaast zijn die motorkapshots met reflecties van bomen en gebouwen echt prachtig. Daarom zonde dat er naar mijn smaak op een gegeven moment toch echt te veel hoofden in beeld zijn. Verder een zeer aangenaam gevoel hier aan over gehouden.

En tsja, Rin Takanashi, kan het mooier? (en Ryo Kase is behoorlijk veranderd sinds de laatste keer dat ik hem zag, twijfelde af en toe of hij het wel was).

Bedankt McSavah, klinkt weer lekker Kiarostami.

Je vraag heeft voor mij eigenlijk een simpel antwoord: ja. Vind het nog steeds jammer dat Rin Takanashi Aoi Miyazaki heeft vervangen. Al ben ik wel enorm biased sinds Su-ki-da als het op Miyazaki aankomt. Hopelijk weet Takanashi mij ook te overrompelen en Miyazaki doen vergeten .

Oh ja, Aoi heb ik eigenlijk altijd de mooiste gevonden. Goed, we maken er een tie van

Overigens had ze wel eventjes last van wat overacting nadat haar vriendje en haar 'opa' elkaar hebben ontmoet. Trok ze een nogal gekunstelde sadface

De intuïtieve editing is juist altijd het sterkste punt geweest bij de films van Kiarostami . Misschien is de editing in zijn films juist heel erg doordacht , maar zijn films hebben altijd dat heerlijk vlot & rustgevend ritme . Je voelt het meteen aan dat je naar iets groots zit te kijken gecreëerd door een zelfverzekerd grootmeester .

Juist op dit gebied onderscheidt een grootmeester ( cineasten als Godard , Kiarostami ) zich van de rest .

Daarom benadruk ik daarna dat ik het juist wel waardeer. En het is ook niet zo dat editing abrupt is of dat de film geen fijn ritme heeft. Bij bepaalde shots wist ik dat ze vrij snel afgekapt zouden worden. Ik wilde het niet, maar wist dat het onoverkoombaar was. Dat heb ik na een paar films van Kiarostami wel door. Zulke zaken onderscheiden hem wat mij betreft inderdaad van de rest. Betekent alleen niet dat ik er heel erg van kan genieten.

Overigens was ik in de veronderstelling dat de film 90 minuten duurde, en zie net pas dat het bijna 20 minuten meer is. Had tijdens het kijken niet het idee dat hij langer duurde, wat positief is

Ik ben jaloers , wil de film ook zo snel mogelijk zien ...

Kiarostami blijft zijn thema's waarheid, waarneming en perceptie trouw. En ook hier weer zijn zowel de acteurs als de kijkers onderdeel van zijn spel. Zo wisselen de lagen en diepte van de alledaagse zaken als autoritjes, (flauwekul)gesprekken en het parkeren van de auto op de gezamenlijke oprit gedurende de film. Grote troef is dat de setting van de aimabele professor en de onzekere studente daarmee ook gelijk heel alledaags was.

Wat mij een beetje opbrak was dat hij het zelf al zoveel beter en ook schrijnender heeft gedaan. Want zeg nu zelf, 'De wind zal ons meenemen' pakt -door de politiek-sociale ondertoon- toch veel beklemmender uit dan deze stijloefening? Ook zijn vorige Westerse film (Copie Conforme) had stukken meer impact. Ik kwam nu tot drie iets meer prikkelende momenten in de film: (het omaatje bij het monument, de gesprekken van de uitgever/redacteur op de voicemail en de buurvrouw). In Ten waren dat er minstens tien.

Kiarostami is een meester in bepaalde zaken (autoscènes uiteraard), maar soms is het ook saai - het begin in de bar vond ik erg langdradig, het gesprek met het vriendje in de auto zat ik juist weer op het puntje van mijn stoel. Ik heb weinig over de film gelezen, was er een specifieke reden voor Kiarostami om een (deze) film in Japan te draaien??

Ik vind Like Someone in Love (2012) inderdaad net iets minder imponerend dan zijn vorige film , maar de uitwerking ( structuur & vorm ) is veel meer ' avant-gardistisch ' en minimalistisch van aard dan verwacht .

***** / ***** , voor Kiarostami begrippen een zeer offensieve film , lol .

Like Someone in Love (2012) = Abbas Kiarostami + Yasujiro Ozu + Jean-Luc Godard

Copie Conforme (2010) = Abbas Kiarostami + Robert Bresson + Roberto Rossellini + Alain Resnais + Jean-Luc Godard

Zire Darakhatan Zeyton (1994) = Abbas Kiarostami + Roberto Rossellini + Jean-Luc Godard

Ik begin dit meesterwerk nu pas een beetje te snappen , doet me namelijk zowel inhoudelijk als stilistisch denken aan Je Vous Salue, Marie (1985) van Jean-Luc Godard !

Deze coming-of-age film heeft veel weg van een ritmisch prozagedicht , maar dan in de vorm van een puzzel . Ook ben ik van mening dat Like Someone in Love (2012) veel ontoegankelijker en formeler is dan z’n voorganger Copie Conforme (2010) .