Quartet (2012)

Mooie integere komedie. Zeker de moeite waard als je bijvoorbeeld ook de film "Marigold Hotel" kon waarderen

Sympathieke maar hopeloos oubollige feelgood-film, netjes maar risicoloos geregisseerd door Dustin Hoffman. De film drijft puur op het charisma van de hoofdrolspelers en komt daarmee best een heel eind, maar uiteindelijk is het script te dun en voorspelbaar om te kunnen boeien. Een lach en een traan, je kent het wel. Leuk zolang het duurt, maar direct weer kwijt na afloop.

Niet onaardig, maar ook geen hoogvlieger. Vooral leuk om Tom Courtenay weer eens te zien!

De setting is ook wel aardig en de combinatie zangers/artiesten/muziek en bejaardenprobleempjes als incontinentie en vergeetachtigheid is ook wel ok, maar het blijft allemaal nogal vlak.

Billy Connolly is wel erg flauwe comic relief met zn overdreven seksgepraat en de rode draad is nogal simpel. Beetje regenachtige zondagmiddagfilm zeg maar.

Goed geregisseerd.

Dat de legendarische acteur Dustin Hoffman zelfs de meest domme film kan voorzien van sjeu is niet voor niets. Hij is namelijk een groots acteur en markante verschijning. Hetzelfde geldt voor de cast van zijn regiedebuut. Deze film over een rusthuis vol bejaarde muzikanten steunt op de acteurs en actrices. De acteerprestaties zijn dan ook van hoog niveau.

Nu maakt Hoffman dan ook gebruik van de crème de la crème van Groot Brittannië, maar toch. Het is ook zijn verdienste dat alles werkt. En dat doet het. De film kent een tempo dat je niet een, twee, drie zou verwachten bij de oude besjes. Vlotjes trekt het niet al te ingewikkelde verhaal aan de kijker voorbij. Voorzien van snedige en soms dolkomische dialogen.

De ontbrekende traan wordt vermeden want Hoffman houdt het luchtig, maar veel meer kritiek kun je op deze fijne film niet echt hebben. De karakteristieke koppen en de bijbehorende grimassen zijn soms al voldoende om emoties los te weken, ook al zijn die voornamelijk positief gestemd. Feelgood dus, maar dan wel lekker gemonteerd en goed geregisseerd. En bovenal sterk geacteerd.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Slaapverwekkend... als dat de bedoeling was is de film in die zin toch geslaagd. Ik vond persoonlijk Billy Connolly niet leuk in deze rol, nogal flauwe grapjes. En dan houdt het al snel op bij deze film.

wat een charmante geestige en met liefde gemaakte film. Een leuke sfeertekening van hoe bejaarden thematisch met elkaar omgaan. Wat mij betreft een echte aanrader.

Matige film waarin een bejaardentehuis exclusief voor musici een nieuwe gast krijgt. Een redelijk luchtig geheel dat zich afspeelt op een mooie locatie (een groot oud landhuis). Een laat regiedebuut van Dustin Hoffman die hier ook een goeie cast heeft weten te strikken. Helaas is het allemaal wel wat aan de saaie kant.

Heb er in Oostende ééntje gekend voor vissers, maar een bejaardentehuis voor musici, ge bedenkt het maar, en dat deed Dustin Hoffman ( of iemand voor hem) in zijn regiedebuut.

Het is origineel en doorheen de film klinkt wel af en toe mooie muziek en zijn decors en setting wel genietbaar maar het plot is al te dun.Geluk boven geluk is er een stel uitstekend acterende "oldtimers", die in een keurig taaltje, vaak doorspekt met Britse humor Dustin redden van een flop.

Hmmm...Vond dit toch wel een erg sympathieke film met uitstekende acteurs. Plot stelt niet veel voor maar voor deze film zijn de thema's ook belangrijker dan het plot. Het gaat over waardig oud worden. Vind het cijfer hier op mm aan de lage kant. FIlm staat vanaf vandaag trouwens ook op Netflix NL

4*

Aandoenlijk filmpje, dat vooral door de prima casting en vormgeving boven zichzelf uitstijgt. Het verhaal stelt verder niet al te veel voor. Een groep gepensioneerde muzikanten woont in een speciaal voor hen ingericht rusthuis, en hun routine wordt verstoord als een diva en ex-vrouw van een van hen (Maggie Smith) in het huis komt wonen. De afloop laat zich raden.

De locaties en aankleding zijn echt prachtig, idyllisch bijna. Het minste wat we van Hoffman als debuterend regisseur moeten nageven, is dat hij ons opvallend veel schoonheid toon in een film die in feite gaat over verval.

De cast is echt uitmuntend. De hilarische Billy Connolly en de nuffige Maggie Smith trekken natuurlijk de aandacht, maar Pauline Collins en vooral de (soms te) zacht sprekende Tom Courtenay zijn nog wel meer het hart en ziel van deze film, naar mijn mening. Het rusthuis wordt verder bevolkt door een hele trits veteranen uit de Britse opera- en orkestwereld, die vaak fraaie sfeertoetsen mogen toevoegen aan de scenes.

De aanwezigheid van 'echte' muzikanten komt bovendien de geloofwaardigheid ten goede, omdat we de hoofdrolspelers niet echt zelf zien zingen. Wijsheid komt met de jaren, denk ik, het zou dramatisch zijn geweest als ze, uit een misplaatst soort method acting, wel dachten in een half jaartje even te leren zingen, a la de jazzpiano-kunsten van Ryan Gosling in La La Land.

Helemaal euforisch ben ik niet, al met al had er wel iets meer conflict in de film mogen zitten. Vooral de derde akte, die zich een half uur uitstrekt nadat de karakters geen problemen meer met elkaar hebben duurt wel een beetje lang zo. Het maakt van Quartet soms een beetje een al te beschaafd filmpje. Maar wel een hele mooie.

Beetje een ouwe lullen film. Slecht is het niet maar erg interessant ook weer niet.

Wel leuk om Billy Connolly weer te zien nadat ik hem recentelijk in "What We Did on Our Holiday" zag. Toffe vent is dat, ook nu weer een vermakelijk figuur.