The Sessions (2012)

Best wel een interessante film en overtuigend gebracht in het eerste uur.
Het laatste half uur valt een beetje in onnodige en onrealistische clichés en dat vond ik toch wel erg jammer. Ik weet dat deze film op ware feiten gebaseerd moet zijn, maar je ziet ook duidelijke hollywood romantiek er in voorkomen.
De sessies tussen Mark & Cheryl kwamen toch wel erg realistisch op me over en dat Helen Hunt zonder enige moeite keer op keer uit de kleren ging vond ik vanzelfsprekend ook helemaal niet erg!
Maar in het laatste half uur snapte ik de beweeg redenen van Cheryl niet helemaal, ze moest toch een professional voorstellen? Waarom liet ze zich emotioneel dan zo makkelijk met Mark meevoeren?
Ook leek de dood van Mark een beetje geforceerd in de film geduwd te zijn met de gedachte van, er moet toch een keer een einde aankomen..

Jammer dat The Sessions niet meer de clichés op het einde heeft ontweken maar afgezien van deze minpunten is het zeker de moeite waard om deze film een kans te gunnen, ik heb er in ieder geval geen spijt van gehad.


Dit is trouwens het originele verhaal: The Sun Magazine | On Seeing A Sex Surrogate - thesunmagazine.org
Even opgezocht omdat ik toch wel benieuwd was geworden naar het echte verhaal.

3,5*

Zware tegenvaller. John Hawkes en Helen Hunt werden al vroeg getipt als mogelijke Oscarwinnaars en ook de film werd tussen de genomineerde titel verwacht. Van dat rijtje bleef alleen Hunt over en dat is ook meer dan genoeg. Want The Sessions kan geen moment beklijven. Het voornemen van de tot aan zijn nek verlamde Mark O' Brien om niet als maagd te sterven, had nog best een leuke film op kunnen leveren, maar op de een of andere manier blijft het uitgangspunt ook het meest interessante.

Zelfs de droge humor van Hawkes komt geforceerd over en de relatie met Hunt is lange tijd vooral veel van hetzelfde. Daarmee blijkt The Sessions in plaats van een Oscarfavoriet een vervelende en bij momenten zelfs saaie film. Knap voor een film die slechts 90 minuten duurt.

Lichte teleurstelling. The Sessions heeft een speciaal onderwerp, maar is geen speciale film. Sterker nog, het leek wel een simpele tv-productie dat even kort tussendoor geschoten was, waarbij zoiets als stijl of op zijn minst een mooi shot compleet taboe is. Er zit ook nauwelijks genoeg verhaal in voor anderhalf uur. Ook de keuze om het zo luchtig mogelijk te houden werkte voor mij niet helemaal. De hele tijd had ik het gevoel dat dit in het echt er toch wel wat ruwer aan toe had moeten gaan.

Op dezelfde manier had ik het gevoel dat er meer pijn en wanhoop had moeten zitten in Mark O'Brien. Dat zit er ook wel in, maar het wordt meer gezegd dan dat het getoond wordt, laat staan dat het invoelbaar wordt. De film maakt het zich er wat makkelijk vanaf door het allemaal zo licht te benaderen, maar het wordt wat oppervlakkig zo. John Hawkes lijkt zich helemaal ingezet te hebben voor de rol, maar het script laat hem in de steek. Er was wat ophef over dat hij geen Oscarnominatie kreeg, ondanks dat dit verwacht werd. Persoonlijk zou ik hem eerlijk gezegd ook geen nominatie gegeven hebben.

Gelukkig is het basisverhaal boeiend genoeg waardoor dit nooit echt een mislukking kon worden. Daarnaast is de film ook nergens echt slecht. De relatie tussen O'Brien en zijn sekstherapist is ook wel interessant. Ik wou alleen dat ze er niet zo doelbewust een niemendalletje van gemaakt hadden. Misschien omdat de makers toch wat te bang waren dat het publiek af zou schrikken op een film over seks en dat ze daarom alles buiten de seks zo onschuldig mogelijk wilde brengen. Dat iedere bespreking van deze film in de VS meer over de aard van de seksscènes gaat dan over de rest geeft al een sterk signaal.

3*

Prima film zonder vals sentiment met geweldige rollen van John Hawkes en Helen Hunt ook de rest van de cast met vooral Moon Bloodgood was prima verzorgd . Verder is het erg dat een mens zo moet leven en laten we met z'n alle blij zijn dat de meeste mensen deze handicap niet hebben. Wat William H. Macy als de pastoor aangaat een kleine rol en met verve gedaan een ieder zou wel zo een pastoor of een ander soort geestelijke willen hebben.

Mooie film, vooral de moeite waard door het sterke spel van John Hawkes en Helen Hunt. Het onderwerp, man die grotendeels leeft in een ijzeren long wil ontmaagd worden, wordt overwegend subtiel en onderkoeld humoristisch uitgewerkt, al resulteert het sporadisch in tv-achtig drama, mede door het nogal standaard camerawerk. Gelukkig wordt er niet al te preuts gedaan in de dialogen en ook qua naaktscenes is de film verrassend expliciet. De personages hadden van mij wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar uiteindelijk is de film wel netjes in balans en weet regisseur Ben Lewin op emotioneel vlak doel te raken.

Waarom gaat Helen Hunt steeds frontaal naakt en zien we niets van onze verlamde vriend. Niet dat ik hem hoef te zien, maar als de een zo duidelijk in beeld komt en de ander steeds zo duidelijk net niet (die dekens, die spiegel, etc), dan ga ik me dat soort dingen afvragen. Ook doordat de film me niet bepaald wist te boeien. Dan komen dit soort vragen nogal snel op.

Aan het spel ligt het niet. Hawkes is uitstekend en wekt nergens meelij of laat blijken dat hij zielig is. Ook Hunt is prima, al is een nominatie voor de Oscars wel erg veel eer en Macy heeft een aardige rol, al vond ik het wel een onnodige rol. Ook andere bijrollen worden naar behoren ingevuld. Zeker de twee chinezen in het hotel dat wel een bepaalde humor in zich had.

En toch en toch, het wist me te boeien noch te raken. Ook visueel was er weinig bijzonders te zien dus verslapte mijn aandacht nogal snel. Jammer, want het onderwerp is prima en gewaagd. 1,5*

Verbazingwekkend als deze film als oppervlakkig aangeduid wordt. Het is juist de film met de balans: niet een ovetrokken dramatisch gebeuren voor een gehandicapte en ook niet te luchtig. Het is wat je als kijker en luisteraar ( je hoorde heeel vaak de stilte: voortreffelijk) moet ervaren: Bij je binnen moet laten komen! Helen Hunt gaat aux nature naakt, niets frontaal maar gewoon!!!! En dat is juist de kunst, geen explicite blootheid. En het gemis van het geslachtsdeel van een gehandicapte is een voyeuristisch verlangen.

Hawkes speelt het klein, zoals het moet zijn!

Een aanrader als je geraakt wil worden door de liefde!

Originele film, gebaseerd op het essay dat Mark O’Brien met de nodige zelfspot over zijn eigen ervaringen publiceerde. Ik vind het jammer dat regisseur Lewin zich strikt aan dat verhaal gehouden heeft, waardoor O’Brien’s levenspartner Susan pas heel laat in de film in beeld komt. Zijn geestelijke en fysieke relatie met “the love of his life” ná afloop van de sekstherapie lijken mij zeker zo’n interessant onderwerp als de therapie zelf.

Niettemin een prima film met markant acteerwerk van de hele cast. Wat verder opvalt is dat de dialogen te midden van de dramatiek rijkelijk gevuld zijn met scherpzinnige humor. Maar ja, als je het verhaal van de gehandicapte charmeur O’Brien leest kon dat ook moeilijk anders.

Het ware verhaal van mark o brian,sober en vertelt en niet te sentimenteel.

het viel mij op dat de man zo beleefd bleef niet echt cynisch , en zijn vertrouwen in het geloof.

hij had ook bitter kunnen worden.

het valt me op dat er weinig mensen deze film beoordelen, veregleken met bijv grote actie films.

ben zelf ook niet bepaald het art film house type ,maar toch valt op gezien er even over Oscars werd gesproken. maar aan de andere kant is het ook een wat saaie film,.'

lastig onderwerp adequaat in beeld gebracht.goed geacteerd.

maar net niet indrukwekkend genoeg.

hier een paar film tips die in een bepaald opzicht het zelfde thema behandelen.

natuurlijk intouchable(wie heeft hem niet gezien?)

maar zeker ook: diving bel and the butterfly.

my left foot.

Goeie film waarin een zwaar gehandicapte man niet verder als maagd door het leven wil en een seks-surrogaat inhuurt. Een origineel en waargebeurd verhaal dat wat moeilijk op gang komt, maar gaandeweg de sessies volgen ook voor genoeg ontroering weet te zorgen. Niet in de laatste plaats door de mooie en ook wel moedige rol van Helen Hunt.

Uitstekend luchtig waargebeurt drama over best een gevoelig en lastig onderwerp. Het verhaal zat leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook heb ik geregeld moeten (glim)lachen. De film moet het vooral hebben van John Hawkes (ik dacht in het begin even dat het Sean Penn was) en Helen Hunt en ze dragen de film uitstekend.

Helen Hunt (als sekstherapeut) speelt een rol welke je normaal gesproken niet van haar verwacht en ze geeft veel van haar lichaam prijs (zeg maar gerust alles). Ze speelt overigens uitstekend en ook overtuigend. Buiten de twee hoofdrolspelers heeft de fraaie Moon Bloodgood ook een leuk aandeel in deze film en hetzelfde geldt voor William H. Macy als priester die zeer goed met de situatie omging.

Het einde van de film was best tragisch (zat er natuurlijk wel aan te komen) maar tevens ook mooi en ietwat ontroerend.

Een goede drama/komedie/romantiek film...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

John Hawkes is erg sterk als verlamde patiënt die verlangt naar liefde en de daarbij behorende gevoelens. De film overtuigt als drama, maar weet met het luchtige ondertoontje niet te verzanden in goedkope sentimenten. Dat Hunt hierbij ook een gewaagde rol speelt valt ook te prijzen.

Het verloop van deze soort van biopic is verder wel erg voorspelbaar en het is jammer dat ze het einde weer moeten afdoen met een vlot geschreven verhaaltje van wat erna is gebeurd. Dat doet i.m.o. altijd af aan de (uitgediepte) gebeurtenissen in de film .

Zodoende blijft de film ook niet heel erg hangen, maar kan je de film over het algemeen gewoon sympathiek noemen.

3,0*

"Mar Adentro" was een drama, "Hasta La Vista" een komedie en dan noem ik dit hier maar een "drama-komedie", want naast het dramatische van dergelijke fysieke toestand is er toch de doorgaans luchtige toon en een toch bizarre, eigenlijk komische situatie met de priester.

Hoe ge het ook opvat, de film heeft boeiende elementen genoeg (de functie van zo'n therapeute, bijvoorbeeld) om de aandacht gaande te houden en al vond ik "De Rouille et d'Os" recentelijk een diepgaander werk, deze "The Sessions" is toch best genietbaar.

Sterke acteerprestaties over de ganse lijn. Bijna al te sentimenteel op het einde, maar het kon erdoor.

Een onderwerp dat een ongeïnspireerd, saai, tranerig, 'kijk-eens-hoe-serieus-wij-bezig-zijn' VijfTV-drama had kunnen opleveren, wordt hier verteld in een bijzonder mooie film die de perfecte balans vindt tussen humor en ontroering. De dialogen sprankelen en de cast acteert zonder uitzondering voortreffelijk.

Het verhaal verloopt wel erg traag, maar is wel interessant om te volgen. Dit is dankzij de cast die hun rollen een goede invulling weten te geven. Het is gelukkig ook niet te melig uitgewerkt. Opvallende en verrassende rol van Helen Hunt. Degelijk. 6/10

“I believe in a God with a sense of humor. I would find it absolutely intolerable not to be to able blame someone for all this.”

The Sessions is een film waar ik weinig mee kan. Het acteerwerk van Hunt en Hawkes is sterk en het drama rond Hawkes wordt goed uitgewerkt. Maar het is op momenten ook saai en zelfs wat vlak. Een verhaal over een man met een ijzeren long die aan bed gekluisterd is zou toch wat emoties moeten oproepen, maar alleen de scenes rond de sekstherapie werken. Vooral door het uitstekende acteerwerk van Hunt.

"Love is a journey"

The Sessions vertelt het verhaal van Mark O'Brien, een man die aan een ijzeren long ligt voor het grootste stuk van de dag, maar ook een man met veel humor. De film is dus een soort van tragikomedie met een vurige wens van het hoofdpersonage. Hij wil niet als maagd sterven.

Niet eenvoudig als je je bed niet eens uit kan. Gelukkig is er hulp. Ik vond het een mooi verhaal en ik wist niet dat dit bestond. Althans ik ga er nu vanuit dat zogenaamde "sex surrogates" bestaan. Helen Hunt speelt hier sterk en gooit bij het naderen van haar houdbaarheidsdatum om volledig naakt te gaan, alles uit de kast. Echt expliciet worden de seksscènes niet, het is dan ook geen porno, maar voor een speelfilm is het al tamelijk gedurfd. Maar Helen Hunt zal dit ook voor niks hebben gedaan. Ik weet het niet zeker, maar ik kan me voorstellen dat hier wel een soort taboe rond hangt. Op het einde zegt ze ook gewoon dat ze een huisvrouw is.

Het einde is prima en geeft een goed gevoel. Mark's leven lijkt compleet en beter geëindigd dan hij had kunnen dromen. Misschien jammer dat de liefde van zijn leven weinig rol krijgt.