678 (2010)

Seksuele intimidatie van vrouwen in een moslimland. Het is even wennen, maar al snel grijpen de gebeurtenissen je zo aan dat de omgeving er verder weinig toe doet. Door met de camera bovenop de voorvallen te zitten heeft regisseur Mohamed Diab een boeiende en aangrijpende film gemaakt.

Mooie bekroonde hoofdrollen van de drie vrouwen in kwestie, in het bijzonder van Boshra, naar verluidt een gevierde ster in Egypte. Ook de rol van de politie-inspecteur (Maged El Kidwany) mag er zijn, al vind ik de poging om via zijn humor de zaak enigszins te relativeren wat misplaatst. Maar het is een bekend fenomeen dat overal ter wereld mannen proberen om seksuele intimidatie t.o.v. vrouwen niet erg serieus te nemen.

Samengevat: een indringende film over een probleem, dat in de hedendaagse machowereld alleen maar schrijnender lijkt te worden. Overigens kon regisseur Diab niet aanwezig zijn bij de Europese première van zijn film in maart 2011, omdat hij toen op het Tahrirplein in Cairo aan het demonstreren was tegen Mubarak.

Krachtig statement tegen seksuele intimidatie en hoe dit kan ontstaan binnen de Egyptische maatschappij. Wat ik knap vind is hoe het enerzijds de manier waarop er naar aangerande vrouwen wordt gekeken ter discussie weet te stellen, maar hoe het anderzijds de mannelijke kijker afdwingt om na te denken over de gevolgen van zijn handelen. Taboedoorbrekend, maar op een dermate luchtige manier dat het niet te zwaar op de hand wordt.

Intimidatie en agressie tov vrouwen in een wereld waar de maatschappij de man meer "vrijheden" toekent dan de vrouw, ook binnen het huwelijk.

Indrukmakend bovenal is dat overheden de agressie dulden (ook al zijn ze overtuigd van het machtsmisbruik) en in het beste geval de zaak laten rusten en de vrouwen er van trachten te overtuigen dat ze er zo best van af komen.

Kenmerkend is ook dat naastbestaanden van de slachtoffers, omwille van de eer en eventuele nefaste opschudding, die zienswijze delen.

Sterke film. Goede, overtuigende acts.

Fijne benadering van seksuele intimidatie in de arabische wereld. Ik ben blij dat ze het niet op de kap van de godsdienst hebben gestoken. Dat was maar al te makkelijk geweest. Hier zijn het ongepaste manieren die hardnekkig ingebakken zijn in de arabische cultuur. De film gaat over drie vrouwen die niet van plan zijn om zich nog langer zwijgend te laten betasten door opdringerige mannen. Fayza, die dagelijks de bus neemt naar haar werk, deelt messteken uit aan haar belagers. Nelly, die droomt van een standup comedy carrière, brengt een aanvaller voor het gerecht en maakt de zaak publiek. De derde, Seba, wordt aangerand op een voetbalwedstrijd. Ruchtbaarheid geven aan de problematiek in een mannelijke wereld is verder niet evident, zeker wanneer er weinig steun en begrip uit hun directe omgeving komt. De film stuurt duidelijk aan op meer respect en meer rechten in het voordeel van de vrouw.

Sociaal, relevant en helaas nog altijd actueel drama over drie Egyptische vrouwen met verschillende achtergronden die elk te maken hebben met seksuele discriminatie en intimidatie. Nelly [Nahed El Seba] is een ambitieuze stand-up komiek wiens grappen over de rol van de vrouw in Egypte in het verkeerde keelgat vallen en van haar ervaren broer het advies krijgt om haar humor aan te passen aan de wensen van haar uitsluitend mannelijke publiek. Fayzah [Bushra] is getrouwd met Adel [Basem Samrah] die zeer traditionele ideeën heeft over de relatie tussen man en vrouw. In buslijn 678 naar Cairo wordt Fayzah regelmatig onzedelijk betast door mannelijke passagiers. Zij zoekt hulp bij de vrijgevochten TV-persoonlijkheid Seba [Nelly Karim] die Nelly een wat onbezonnen advies geeft. De paden van deze vrouwen kruizen elkaar wanneer Fayzah besluit Seba's advies ter harte te nemen en daarmee een maatschappelijke rel veroorzaakt. De drie hoofdrolspelers zijn uitstekend en Diab maakt op effectieve wijze gebruik van authentieke locaties.

Ik weet niet hoe het er momenteel aan toe gaat in Egypte, maar het is duidelijk dat het negeren van seksuele intimidatie een institutioneel probleem is dat je niet zomaar met een wetswijziging oplost. Daar gaat minstens een generatie over. Het is een Selffulfilling prophecy waarbij de “onschuld” van de man toch gecamoufleerd dient te worden door het bedekken van de vrouw zodat er geen onreine gedachten kúnnen ontstaan. Al die daar van afwijkt - de vrouw bedoel ik dan - zoekt het vervolgens zelf...

Ik vond het alvast een sterk eerste deel van de film. Vooral de prima montage viel op waarbij diverse scènes werden herhaald en de losse scènes mooi in elkaar overvloeiden alsof de regisseur wou aantonen dat seksuele intimidatie erg alledaags was. Die lijn werd niet doorgetrokken in de film, maar het plot bleef onderhoudend.

Acteerwerk is naturel. Prima gedaan en ook de sfeer van de grootstad Caïro komt goed tot uiting. Ook de verhalen van de drie vrouwen komen goed tot hun recht en beslaan iedere Egyptische vrouw, arm of rijk. Een film met een duidelijk standpunt en boodschap. Interessant!