Aoi Haru (2001)

Enorm heftige en surrealistische film, soort van kruising tussen If... en Battle Royale. Gewelddadig en nihilistisch. De film speelt zich volledig af in en rond een lelijk, met graffiti beklad gebouw (het is een school maar lijkt eerder een gevangenis), waar leren bijzaak is en het voor de ontspoorde leerlingen gaat om het omgaan met hun toekomstperspectieven, hun (gebrek aan) ambitie en hun dromen die met grote snelheid vervagen. Ik vond het surrealisme prachtig: het toekijkende meisje, de dwerg, het vliegtuig dat rakelings over het gebouw scheert en het overdreven geweld. Grappig vond ik ook dat de momenten waarbij er daadwerkelijk sprake was van een docent die lesgaf bijna als het meest surreëel overkwamen. De cast is weergaloos (met name Ryuhei Matsuda die zonder woorden of expressie toch moeiteloos alle aandacht op weet te eisen), de karakters mooi uitgediept en de soundtrack geniaal. Zou graag eens de manga waar dit op is gebaseerd lezen. 3,5*

Deed me inderdaad sterk denken aan If.. (al is dat natuurlijk weer een semi-remake van Zero de Conduite, die ik hoognodig eens moet zien), al had die film duidelijk een soort jaren '60 anti-autoritair en anti-traditie gevoel. Hier is het doellozer en nihilistischer.

Zeer interessante film. Perfect gecaste hoofdrol en een paar echt prachtige scenes. Had nog net wat beter kunnen zijn als de relatie tussen Kujo en Aoki niet zo snel om was geslagen en als de dramatische verantwoording net iets subtieler in de film verweven was. Ik had nu het idee dat het coole highschoolfilmpje en het nihilistische drama wat te moeizaam aan elkaar waren gebreid.

Een kleine 3.5 wordt mijn 1100e stem.

Geen verrassing dit. Zoveel over gelezen, doch met een heel fris gevoel mee begonnen.

Danuz weet in dit geval redelijk te verwoorden wat deze film zo speciaal maakt. Niet per se hetgeen wat vertoond word, maar vooral wat voor gevoel het achterlaat. Vooral de surrealistische kijk op deze dromerige gebeurtenissen van dit stel rebellen blijkt op perfecte wijze uitgevoerd. Nergens echt overweldigend mooi, maar vooral lekker simpel. Simpel maar mooi.

De shots van de omringende flats, en de shots van flats naar het schoolgebouw zijn wel echt prachtig. Verder een groepje leuke acteurs, vooral de kop van Matsuda vind ik ook hier weer erg sterk.

Mijn eerste film van deze man. Nog meer benieuwd geraakt naar 9 Souls.

4/5 Lijkt erop dat ik daarmee met de meerderheid mee ga op deze pagina.

Vond de relatie tussen Kujo en Aoki ook iets te snel gaan, daarbij dat er op het eind nog even goed benadrukt wordt hoe goed bevriend ze wel niet waren - iets wat in de film niet zó duidelijk naar voren kwam. Daarnaast ergerde ik me ook lichtelijk aan het feit dat Kujo een liefde voor het voetbal heeft en dit ook heel goed wordt verbeeld, terwijl de jongen het spel totaal niet goed beheerst.

De film speelt zich alleen af op de school, wat inderdaad tot een simpel verhaal zorgt maar dit weet wel constant spanning te brengen en te boeien. Zeer leuke film over deze gewaagde, rebelse jongeren die niet anders weten.

Uit de school klappen

Ontzettend lekker filmpje. Vanaf minuut één werd ik meegesleept in de geweldadige wereld van deze jonge jongens. Mooie (kleine) setting - alles in, en rond de school, geen afslagen naar huis, familie. De school ziet er geweldig uit. Grauw en grijs, afgebakend met graffiti, de leraren lijken de meeste hoop op een goede opleiding voor de leerlingen al opgegeven te hebben. Troosteloos gebeuren. En dat terwijl het buiten zo mooi is. Lente, bloeiende bloemen en bomen, paar wolkjes in de lucht. Een groot contrast.

De cast ziet er ook meer dan goed uit. Toffe koppen hebben die jongens, de seniors én de juniors. Met de beste rol voor hoofdrolspeler Matsuda. Kujo, wat een stoïcijnse slechterik - met schijt aan alles - hoewel het vanaf het begin wel duidelijk is dat ie toch ook over wat positieve normen en waarden lijkt te beschikken, in deze free-for-all setting die hij om zich heen gecreëerd heeft. Vandaar toch de sympathie voor deze jongen.

Mooie, mooie scénes: de shots op de roze bloeiende bomen, rupsen; afstandsshot op de jongens over de rand van het hekje boven op de school; Kujo in zijn eentje voetballend op het “grasveld”, zijn doelpogingen missend; Kujo in gesprek met het tuinmannetje, goocheltruc incluis; hele school uit de ramen hangend, joelend naar het ene meisje achter het hek; Aoki die de hele nacht op het dak staat; de schaduw op het dak.

Lekker verhaal, geen ingewikkelde zijsporen. Rechttoe, rechtaan. Humor. Mooie beelden. De geweldige muziek niet te vergeten. En als klap op de vuurpijl, de volle vijf sterren.

Jammer van die wel erg ongeloofwaardige wending waarbij de vriend van Kujo ineens transformeert van een afhankelijke jongen tot een onafhankelijke uitdager van Kujo met een te belachelijk kapsel.

Verder een aangename film die een bij vlagen hard beeld schetst van Japanese jongeren die bij gebrek aan toekomstperspectief verzandden in oude gewoontes of een ongekende onderlinge rivaliteit ' soms met de dood tot gevolg ' om toch nog wat status te verkrijgen in hun triesteloze leven. Met name ' het spel ' dat hoog op het dak werd gespeeld vond ik best confronterend en angstaanjagend om te aanschouwen, door op zo `n manier met je leven te spelen voor zoiets onzinnigs.

De fleurige flora in de vorm van roze bomenrijen en bloemen bedden staan in schril contrast tot de wat troosteloos uitziende school. De aanwezige humor in de film is wrang, aangezien het vooral een tendens uitstraalt van toenemende hopeloosheid, zoals die schoolcoach die zijn inlooprondjes tegenwoordig in zijn eentje aflegt door een gebrek aan animo.

De rockmuziek vond ik wel passen bij het ruige schoolklimaat. En de visuals vond ik vaak indrukwekkend. Alhoewel misschien wat te nadrukkelijk symbolisch vond ik het moment dat Aoki de grip op zijn leven kwijt was en er vlakbij zijn hoofd ineens een groot vliegtuig ' dat zowat het hele scherm vulde ' voorbij vloog het meest ontroerende, omdat het voor Aoki slechts bij dromen was gebleven in zijn leven. 4*

Ik kan me goed vinden in JayLunar's bericht.. alleen vond ik de film nog veel beter: 4,5*

Dat surrealistische is echt heel vet, gewoon geen ander woord voor Soundtrack is mooi, instrumentaal gezien dan, want dat gekrijs kon ik wat minder hebben, ook al ergerde ik me er niet heel erg aan. En of dat gebouw nou lelijk is of niet, het gebouw had een zekere sfeer die mij constant in zijn greep hield net als de vele mooie shots. Die dwerg is trouwens echt hilarisch Lekkere meeslepende film met een toch wel 'passend' einde 4,5*.

Film past een beetje in het straatje van Kids Return. Daar moest ik in ieder geval meteen aan denken. Aoi Haru is alleen een stuk harder en stijlvoller. De beginscene is prachtig, de eindscene is prachtig en daar tussenin is het ook allemaal erg mooi. Hoewel ik die rocknummertjes in Japanse films normaal echt tergend vind, stoorde ik me er hier helemaal niet aan. De muziek paste erg goed bij de beelden van deze rebelse schoolknapen. Mooi gedaan ook hoe hier de focus de hele film lang alleen maar op dit schijthol van een school en zijn leerlingen zelf ligt.

4.5*

Wat een film, ik ben er nog helemaal door bevangen. Weer een film dankzij de MM contest gezien .

Bij de eerste scene was het meteen al raak en zat ik direct in de film. Beetje een dromerige/ surrealistische feel had het geheel over zich. Ik zie het ook een beetje als een comming of age film, want het stelt veelvuldig in vraag wat wil je later gaan doen, of wat wil je worden. De jongens hebben daarin een beetje een uitzichtloze toekomst, ze zijn allen een beetje outcasts. Ze zoeken grenzen op en overschrijden die. Iedereen maakt daarin zijn eigen keuzes. De locatie waar hetgeen zich afspeelt is fantastisch. Een oude verrote school, waarin niets het doet en alles een beetje los hangt. Het gebouw zelf ziet er dan ook prachtig uit. Er heerst een perfecte balans tussen geweld, drama en een beetje humor erin verwerkt. De uitvoering hierin is meesterlijk. Een geweldige sfeer, op een prachtige en confronterende manier in beeld gebracht. De verandering van Aoiki ging inderdaad wat snel maar daar heb ik mij geen moment aan gestoord. De film kent ook een geweldig einde al was het best schreinend , erg mooi om aan te zien, en vooral met dat nummer eronder, gaf perfect het gevoel weer.

De combinatie beeld en muziek, met de lekkere rauwe rocksongs, vulden elkaar perfect aan. Een aantal mooie shots en scenes krijg je voorgeschoteld, en sommige slow mo's worden wel erg cool gebracht. Acteerwerk is echt heel goed. De jongen die Kujo speelt doet het fantastisch, maar ook de rest van de jonge cast is een genot om naar te kijken.

Ik ben een echt overdonderd door Aoi Haru, een meesterwerkje.

4.5*

Ook ik heb deze film via MM ontdekt. Weliswaar niet via de contest, maar via iemands top-10 (ik denk Goldenskulls, maar ben niet 100% zeker), waarvoor dank.

Hoe dan ook, Aoi Haru is een zeer vet filmpje. Toyoda zweept tussen surrealisme en absurdisme en vertelt op uiterst beheerste toon het verhaal van Kujo, Aoki en de school. Waar alles vervallen lijkt te zien, maar niets zwart-wit is, waardoor alles tegelijkertijd een hoopvol als naargeestig sfeertje meekrijgt.

De muziek is niet echt mijn ding, waar is wel passend in deze film. Vooral tijdens de climax zorgen de schreeuwlelijkerds voor een meerwaarde. Ik was zelfs bijna aan het mee"zingen". Maar wat ik vooral zeer goed vond aan de film waren de acteurs, die stuk voor stuk perfect gecast waren. Wat een karakterkopjes zitten er tussen, geweldig!

Het verhaaltje is leuk, misschien bij momenten iets te droog of afstandelijk. Iets waar Toyoda zich vooral mee mispakt in z'n 9 Souls, maar weet hier bij momenten toch nog te ontroeren. Ik moest trouwens heel de tijd denken aan Miike's Crows Zero. Aoki lijkt - vooral op het einde toch - heel hard op Genji. Misschien ligt dezelfde manga aan de basis van beide films?

Dikke 4,5*

Geweldige film met zoveel geweldige scenes dat ik bang ben dat ik er al een hoop weer vergeet. Geweldige slow-motions shows door de film heen, wat de enorm lelijke omgeving op deze manier weet te tonen. De setting is erg marginaal, maar Blue Spring haalt het maximale uit deze omgeving.

De opener is al gelijk fantastisch, de scenes met het klappen zijn echt briljant, en wat dat betreft kan het laatste kwartier ook al niet meer fout gaan. Ook tussendoor genoeg mooie scenes, zoals die moord in het WC-hokje, wat echt kneiterhard op je dak valt.

Verder een geweldige soundtrack en een rauwe sfeer. En een geweldige gedaanteverwisseling van Aoki wat de film pas echt geweldig maakt.

Dikke 4*

Op het eerste gezicht gewoon heel erg cool, niet minder dan een geweldige opening vol verbazingwekkend mooie shots op dat dak, vooral dat handjeklap spel wat telkens terug komt. Zat daarbij echt keer op keer weer op het puntje van mijn stoel. Mooie locaties ook, het moet een school voorstellen maar doet eerder denken aan een of andere smerige Thaise gevangenis besmeurd met inktzwarte graffiti. Die stukjes in de school waar een soort van survival of the fittest spel wordt gehouden zijn ook heel erg cool, vooral als ze dan de soundtrack van snijdende noise gitaren inzetten wanneer dat weer eens omslaat in een achtervolging door het sobere schoolgebouw, af en toe een (licht vrolijke) surrealistisch intermezzo tussendoor die ook weer resulteren in een paar imponerende scenes, vooral die moord in de wc en dat eenmans partijtje voetbal waren echt heel erg goed! Prima acteerwerk ook, vooral Matsuda was heel overtuigend, en dat bijrolletje van die dwerg was soms best komisch. Jammer alleen dat er wel wat plotholes zijn, als de hier al vaker genoemde vriendschap tussen Aoki en Kujo die wel heel erg snel omslaat wat er in resulteert dat het me als kijker weinig deed, zoiezo voelde ik niet echt een band met de personages en werkte het allemaal niet erg ontroerend, terwijl ik het idee had dat sommige scenes dat wel over hadden moeten brengen, bleef het voor mij toch een beetje bij cool en eigenzinnig. Nouja op het niet minder dan geweldige einde na dan natuurlijk, lang geleden dat ik echt met kippenvel voor mijn scherm zat te kijken! Mooie symboliek ook met die schaduwen, dat vliegtuig, de verwelkte rozen enzo. Het gaat me alleen ietsjes te ver om het een meesterwerk te noemen, ik denk wel dat het een groeiertje is, zal hem dan ook zeker eens herzien, maar voor een film waar ik geen enkele voorinfo over had (ging hem kijken naar aanleiding van zijn hoge positie in goldenskull zijn top 10) heeft het me wel positief verrast, leuke variant op het Britse cultwerkje If.. idd waarin ik veel invloeden van favorieten van mijzelf terugvind, met uiteraard het bekende exentrieke Aziatische jasje.

3,5 sterren

Ik ben aangenaam verrast door dit heerlijke Japanse filmpje. De opening is gelijk al erg sterk met dat fantastische handjesklapspel. Nu ja fantastisch, mij zul je het niet snel zien doen, maar het is wel gaaf om te zien.

De locatie van de school is verder simpel, maar wordt effectief benut. Iedere keer gebeurt er wel wat in de school en soms zitten er lekker harde scenes tussen. Daarnaast zijn de momenten dat Kujo de bloemen telkens water gaat geven bij de liliputter erg leuk om te zien, vooral ook omdat het mannetje erg sympathiek overkomt. Ook zitten er nog wel wat grappige momenten is, zoals bijvoorbeeld de honkballer die telkens kansloos in zijn eentje over het grasveld rent.

Het einde zag ik aankomen, maar is wel erg sterk. Het werkt door de enorm aangename en goede muziek en tevens door de prachtige beelden die de kijker worden voorgeschoteld. Daarmee komt de klap van Aoki letterlijk en figuurlijk nog harder aan.

4,0*

Wat een ontzettend gaaf werkje is dit. Één om in te lijsten, zo mooi. Schitterende shots (vooral boven op het gebouw) en heerlijke contrasten binnen de vele fantastische scénes, denk aan de toilet scene.

Een perfecte mengelmoes van genres zorgt er uiteindelijk voor dat dit, af en toe komische, vaak gewelddadige en inhoudelijk interessante drama, veel meer te bieden heeft dan dat ik van te voren had verwacht.

Dan heb ik 't nog niet eens gehad over de soundtrack die perfect aansluit op de rest, een geweldige bijdrage. Terwijl ik me normaal best stoor aan dit type soundtrack weet het hier de juiste snaar te raken.

Behoorlijk onverwachts meesterwerk die op alle vlakke een indruk weet te maken.

If you're happy and you know it, clap your hands.

Geweldig filmpje. Het begint meteen goed op het schoolgebouw met camera werk en muziek keuze die ik zeker kan waarderen, dit is zacht uitgedrukt, ik vind het fantastisch.

Juki de hoofdpersoon, is echt een coole gast die niet de sterkste, slimste, gemeenste is, maar imponeert door stoïcijns te zijn.

Hij geeft het gevoel af nergens iets om te geven en zo goed als heel de film is hij de enigste die totaal emotieloos is en dat maakt hem lijp.

Er zitten wel een paar prachtige scenes in, waar de laatste scene de kroon spant, waarin Aoki de hele nacht op het schoolgebouw blijft.

Je ziet daarna dan ook dat het hele gebouw even zwart is, terwijl het gebouw gewoon wit is. Zal wel zijn omdat de kleur zwart voor de negatievere dingen des levens staat, meer zoek ik er ook niet achter.

De wc scene dat die gast met dat brilletje de hele tijd beetje glimlachend de camera in kijkt, en de kijker erbij betrekt op een manier van jij en ik weten wat er gaat gebeuren, vind ik ook erg tof.

Echt diepgaand vind ik de film niet, ik zie het meer als een coming of age film en vind ik deze het origineelste daarmee.

Dat het tussen Juki en Aoki nogal snel uit de hand loopt stoor ik me totaal niet aan, respect weegt voor sommige mensen heel zwaar en vooral in Japan. Dit hadden ze misschien breder uit kunnen werken, maar had voor mij geen verschil gemaakt.

Zeker een aanrader deze film en genoeg waarde om te herzien.

Geweldige muziek en beelden

4

Ik had deze al een tijdje op het oog, maar de positie bovenaan in de top 10 van Goldenskull heeft me overgehaald om hem nu echt te gaan kijken.

Leuk om Ryuhei Matsuda weer eens te zien, ik kom de laatste tijd steeds vaker films met hem erin tegen en geen daarvan heeft lager dan 4* gescoord. Zo ook deze, al moest ik er in het begin een beetje inkomen. Maar op een gegeven moment raak ik toch in de ban van de mooie beelden, ondanks de nihilistische sfeer die er hangt, vooral in de mise-en-scene. Wat ik bijvoorbeeld echt schitterend vond, was de scène waarin Kujo aan het voetballen is, maar helemaal prachtig is de hierboven al veel geroemde eindscène. Muziek past prima bij de setting, al had ik aanvankelijk een beetje een probleem met de zang, maar naar het einde toe ging dat steeds minder storen.

Na de eerste helft zat ik op 4*, maar de tweede helft overtuigt me om 4,5* uit te delen.

Helaas vond ik deze Aoi Haru niet zo bijzonder. Zowel de personages als het (simpele, weinig bijzondere) verhaaltje deden me weinig. Bij vlagen best vermakelijk en mooi geschoten - zo nu en dan een aardige scéne, vooral dankzij Kujo; ietwat vreemde, maar goede uitstraling had-ie voor deze rol.

De muziek vond ik drie keer niks, vre-se-lijk. Gelukkig zo nu en dan een aardige scheut humor en een prima laatste deel van de film. Voor de rest kon ik hier gewoon weinig mee, vooral dat gedoe tussen Kujo en Aoiki vond ik maar vaag en daardoor al snel oninteressant. Tegenvaller, deze film.

Ik van de Japanse Punkrock zeer goed passen als omlijsting van deze film! Al hoor ik wel liever foute punkbandjes als Hi-Standard of The Blue Hearts.

Voor de rest een rauwe film met een heerlijk grauw decor. Weer eens heel wat anders als al die blije highschoolfilms als 'Linda Linda Linda', 'Yoru no Pikunikku' en 'Swing Girls'.

Geweldig einde ook! Ook daarvoorhet shot op het dak. Zou Arai werkelijk de hele nacht daar hebben gestaan? Ik vraag me af hoe ze dat hebben geflikt. Zag er wel héél gaaf uit zo!

Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat het verhaal mij totaal niet aansprak. Nu vanmorgen moest het er toch maar eens van komen, heb deze film eindelijk bekeken en ik kreeg ook inderdaad te zien wat ik verwacht had. Een stukje van de Japanse macho cultuur dus. Dat het vrouwelijke geslacht in deze film geen rol zou spelen was mij bij het lezen van het plot al snel duidelijk. Dit werkt niet in mijn voordeel want ik heb een zwak voor de Japanse dames en niet voor die schreeuwerige jonge knullen. Daar komt nog bij dat ik in visueel opzicht deze film nu niet bepaald mooi vond. Ik ben van Japanse films wel iets beters gewend. De WC scènes vond ik zelfs erg onsmakelijk. Die loeiharde muziek is ook niet bepaald mijn ding hoewel die wel paste bij dit stelletje jonge macho's waar ik doorgaans geen enkele sympathie voor kon opbrengen. Heeft deze film dan niets positiefs? Zeer zeker wel. Naar het einde toe werd de climax behoorlijk opgevoerd en werd de film best wel spannend. Verveeld heb ik mij dus niet. Dit is echter voor mij niet genoeg om deze film met een ruime voldoende te waarderen. Daarvoor vond ik deze film in zijn geheel niet interessant genoeg. Een herziening van deze film zal er voor mij daarom ook niet inzitten.

3,0*

Intrigerende Coming of Age film.

De scènes met het handjesklappen op het dak zijn mooi in beeld gebracht.

Alhoewel je dat niet van de grauwe setting zou kunnen zeggen, het schoolgebouw is beklad met graffiti teksten en de dingen die er gebeuren zijn ook niet al te fris.

Wat dat betreft zorgt dit wel voor een mooi contrast. Om met name de laatste tien minuten niet te vergeten, wat erg surrealistisch op mij overkwam. Fenomenaal gedaan.

Al zijn er wel een paar kleine minpunten voor mij. De ommekeer van Aoki kwam wel erg snel en bepaalde dingen snapte ik niet helemaal, zoals het gedoe met die honkballer en motorgast.

Daarnaast vond ik de punkrock soundtrack niet helemaal geslaagd, iets teveel geschreeuw naar mijn mening. Al passen de nummers wel bij sommige scènes, zoals het fenomenale eind.

3,5 Sterren.

1ste Toyoda en zeker niet teleurgesteld.

In het eerste deel krijgen we zeker een paar mooie en creatieve shots te zien, gecombineerd met de toch wel interessante verhalen over opgroeien, dromen en realiteit begeleid door een aangename soundtrack die ik toch wel zeer passend vond voor deze film.

Op het einde schakelen we nog een versnelling hoger en van de laatste scènes heb ik (net als velen onder jullie) met de volle teugen genoten. Prachtig eindshot. Ook de scène waar Aoki zo'n 18 uur op het dak staat is prachtig. Verder ben ik ook erg te spreken over de decors. De muren, toilethokjes en lokalen volspuiten met zwarte grafitti was een zeer goed idee en leverde erg mooie beelden en een grauwe sfeer die de film erg van pas kwam.

Mooi drama dat me zeer zeker doel verlangen naar verder werk van deze frisse regisseur.

Sterk.

In geen enkel opzicht is Aoi Haru echt geweldig, maar tegelijkertijd doet het niets echt verkeerd. In visueel opzicht is het erg sfeervol: het kleurgebruik van de film en de setting van de school waarin de film zich afspeelt is enorm grijs en grauw en de kadrering is ontzettend kil en strak (camerabewegingen zijn er amper) (al had de kadrering wel iets symmetrischer gemogen), wat zeer goed aansluit bij de inhoud van de film. Hoewel de muziek me op zichzelf niet aanspreekt sluit het wel zeer goed aan bij de rest van de film en wordt het bij momenten erg sterk gebruikt (dat het een best unieke, ruwe sfeer voortbrengt - want muziek als deze wordt voor zover ik weet vrijwel nooit in films gebruikt - is ook een pluspunt). De subtiele surrealistische elementen in de film vond ik leuk. En in het bijzonder het personage van Kujo vond ik erg sterk.

De hevige neergang van Aoki is ongeloofwaardig en ging veel te snel, het plot is niet altijd even boeiend en de film is geen moment briljant, maar verder heb ik hier weinig op aan te merken. Een sterke film dus. 3.5*

Nee, dit is niet mijn soort film. Een beetje vaag en vervelend geacteerd, altijd zo schreeuwerig en overdreven, alsof ik het Noord-Koreaanse staatsjournaal bekijk. Zo is het meeleven met mensen, mij interesseren voor hen, een behoorlijke opgaaf. Daar heb ik dus helemaal niets mee. Ontspoorde jongeren of niet, in deze film zijn ze wel erg extreem. Ook de muziek is erg lawaaierig, terwijl ik normaal dat soort muziek wel kan waarderen. Maar in deze film verstrekt het de negatieve punten. Jammer, want de locaties zijn mooi in al hun vervallenheid en men weet ook goed waar de camera te plaatsen want veel shots zien er prima uit, zeer strak vooral gekadreerd. Dan daarvoor nog 1,5*.

Blijft sterk.

Nu de film eindelijk op BR verschenen is maar prioriteit gegeven. Toyoda blijft een geweldige regisseur, maar z'n loopbaan verloopt niet echt zonder problemen. Daar was toen nog niet zoveel van te merken, toen deze film uitkwam leek Toyoda op weg naar een lange en gewaardeerde carriere.

Doet niks af aan deze film natuurlijk. Blijft een geweldige combo van de Japanse school/yakuza niche en coming of age drama, waar het voor Matsuda is die zichzelf écht in de kijker weet te spelen. Maar ook vooral met dank aan Toyoda, die zijn personage een lichte maar belangrijke groei laat doormaken, waardoor de balans tussen de twee insteken perfect komt te liggen.

Audiovisueel ook zeker in orde, al is het dan niet 100% mijn genre. Een film waar wat mij betreft zeer weinig op aan te merken valt. Over de gehele lijn sterk, eentje die nog wel enkele jaartjes mee zal kunnen.

4.0* en een uitgebreide review

Man, de Japanse cinema heeft veel verborgen pareltjes zeg.

Aoi Haru (2001) laat een groep studenten zien die met hun toekomst worstelen vanwege hun slechte prestaties op school. Hoofdpersonage Kujo en zijn schoolmaten zijn erg interessante mensen. Het is goed mogelijk dat je de film niet leuk vindt omdat het erg vreemd, donker en somber kan overkomen. Nou, hier ben ik dol op!

Met heel veel amazing shots heeft Toshiaki Toyoda een prachtige film gemaakt die onder andere een fenomenaal maar idioot klappenspel en een legendarisch einde van tien minuten bevat.

Mijn eerste Toyoda en nu al ontzettend veel zin om zijn andere films te kijken.

4,5*

Boeiend. Een groep studenten die er een soort van subgroep cultuur op na houden door gevaarlijke spelletjes te spelen op hoge daken. Een kille en strakke benadering van Toyoda welk de film een extra dimensie van rauwheid meegeeft. Beklemmend ook.

Halfweg zakt het even in voor mij om dan opnieuw naar een climax te groeien op het einde. Sterke soundtrack vond ik ook met die punknummers. Prima setting ook met dat grillige decor. Niet ondersteboven van, maar zeker eentje die ik heb geapprecieerd.

Ik vond er maar bitter weinig aan. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als een film amper een verhaal bevat, want vaak wordt dit goedgemaakt met een sfeertje dat me wel kan bekoren of zijn er bepaalde scènes die indruk maken.

In deze film heb ik dat amper kunnen terugvinden. Het hele sfeertje en de setting rond het grauwe schoolgebouw kon me op geen enkel moment in de film sleuren en behalve de scènes met het spelletje handjeklap op het dak, waren er geen opvallende scènes te ontdekken. De keuze voor de punkrock past wel in deze film. Hoewel ik er geen fan van ben, heb ik me er niet aan gestoord.

Troosteloos, grauw filmpje wat mij betreft.

1.5*