Raintree County (1957)

Remember me as a man who loves Raintree County, but just happens to loathe most of the people in it

Gisteren was ik alleen thuis en omdat het voor de rest werkelijk niets op televisie was, besloot ik om er eens werk van te maken om Raintree County eens te zien. De film interesseerde me op zich wel (Elizabeth Taylor!) maar de lange speelduur zorgde ervoor dat ik hem niet eerder had kunnen zien. Daar dus gisteren ineens maar eens korte metten mee gemaakt.

En als je de film bekijkt, dan bekruipt je eenmaal het gevoel dat dit bijlange na niet zo lang had moeten duren. Raintree County is een groots opgezette film zoals ze vandaag de dag niet meer gemaakt worden maar het duurt simpelweg te lang. De film lijkt een aantal eindes te hebben en wanneer je denkt dat de aftiteling over het scherm gaat rollen, komt er nog een heel nieuw hoofdstuk aan. Zo had voor mijn part heel het burgeroorlog gedeelte plus de bijhorende zoektocht van John naar zijn vrouw en dochter niet gehoeven en had het gerust mogen eindigen bij Suzanna's mentale onstabiliteit in het rusthuis. Langs de andere kant is het uiteindelijke einde wel de perfecte symbolisering van de liefde tussen John - Suzanna en John - Nell. In dat opzicht is de film een pareltje om naar te kijken want de driehoeksrelatie wordt sterk uitgewerkt. Het stadje Raintree County krijgt een mythische sfeer over zich en gecombineerd met een aantal leuke personages (de professor is bij vlagen wel erg hilarisch) wordt ervoor gezorgd dat er maar een paar inzakkingen zijn gedurende de dikke twee uur en een half. Wel jammer dat er wordt gekozen voor een bijzonder slechte tijdsaanduiding. Nu is het een gebrek dat ik al meermaals ben tegengekomen bij dit soort oudere, langere producties maar het maakt het er niet minder vervelend op. Jaren verstrijken zonder enige vorm van aanduiding, kinderen worden groot en ongewild gaat hiermee toch een deel van de onderliggende relaties verloren. Je krijgt nu niet direct het gevoel dat het zoveel jaar geleden is dat John en Nell elkander nog hebben gezien en dat is toch jammer.

Het is zonde dat ik me nu pas ben beginnen interesseren voor Elizabeth Taylor. Ik had vroeger al wel een aantal films met haar gezien (het ijzersterke Who's Afraid of Virginia Woolf en Cat on a Hot Thin Roof) maar het is pas vanwege haar door dat ik me echt ben beginnen interesseren voor haar werk. Ben ondertussen ook nog in een biografie van haar bezig en als je leest wat voor een moeilijk leven heeft gehad, dan vraag je je af of er misschien niet een zekere vorm van realiteit in de vorm van haar personage zit. Soit, realiteit of geen realiteit maar het moge duidelijk zijn dat ze hier erg sterk speelt. De verwarde persoonlijkheid gecombineerd met haar schoonheid zorgen voor een perfecte combinatie in de film maar het is niet alleen voor haar dat je de film moet zien. Zeker en vast niet want ook Eva Marie Saint weet zich perfect staande te houden. Ze weet vooral de evolutie van jonge, onbezonnen tiener naar volwassen vrouw perfect neer te zetten. En alsof beide dames nog niet genoeg zijn, is er nog sprake van de hoofdpersoon in de vorm van Montgomery Clift. Ik ben Clift al een aantal keer tegen gekomen maar nooit wist hij echt een solide indruk te maken, tot aan deze film dan. Al had het niet veel gescheeld of hij had de film nooit kunnen afmaken want tijdens de opnames reed hij op een avond naar huis na een feestje bij Elizabeth Taylor en geraakte verwikkeld in een serieus auto ongeluk. Zijn vriend Kevin McCarthy zag het ongeluk gebeuren, reed terug voor Elizabeth Taylor met haar man en Rock Hudson te halen en die hebben Clift dan gered door hem uit het wrak te halen en ervoor te zorgen dat hij niet stikte vanwege de half ingeslikte tanden. Het accident had gevolgen die zichtbaar zijn in de film want naar het einde heeft hij een iets andere kin en neus en is de linkerkant van zijn gezicht half verlamd.

Het is jammer van de speelduur die de film toch wel grotendeels nekt. De driehoeksverhouding tussen Clift, Saint en Taylor komt mooi tot zijn recht en de drie zijn aan elkaar gewaagd. Toch is het verhaal niet altijd even interessant en wordt het zelfs nogal verwarrend wanneer er de film meer en meer jaren verstrijken.

Dikke 3.5*

Langdradig melodrama dat zich afspeelt in de marge van de Amerikaanse Burgeroorlog. Ondanks een topbezetting en uitstekend werk van Elizabeth Taylor weet de film nauwelijks te boeien, omdat het verhaal te veel aan de oppervlakte blijft.

Meest opmerkelijke feit is wellicht dat Montgomery Clift tijdens de opnames slachtoffer werd van een ernstig auto-ongeluk. Uitgebreide plastische chirurgie was nodig om zijn gezicht weer enigszins in de plooi te krijgen, maar de opmerkelijke kijker zal de verschillen in het uiterlijk van Clift vóór en ná het ongeluk niet ontgaan.