The Beast in the Cellar (1970)

Ergens op het Britse platteland komen een aantal soldaten op gruwelijke wijze om het leven. Hun lichamen worden vreselijk verminkt aangetroffen en de legeroversten vermoeden dat er een wild beest (een luipaard?) is losgebroken. Twee oude dames in het plaatselijk dorp weten echter beter. Hun vader was getraumatiseerd en agressief van WOI teruggekeerd. Toen WOII uitbrak wilden ze niet dat hun broer naar het leger ging omdat ze vreesden dat hij dezelfde weg zou opgaan als hun vader. Ze sloten hem toen op in de kelder en na dertig jaar was de man krankzinnig geworden. Nu is hij ontsnapt. Ondanks het feit dat ze weten dat de man heel gevaarlijk is, zwijgen ze in het begin tegen de autoriteiten als vermoord. Wanneer één van de oudjes haar voet verstuikt en een verpleegster dagelijks moet langskomen, treden er natuurlijk complicaties op. En dan moeten ze wel hun gruwelijk geheim opbiechten aan de politie.
Deze vergeten horrorprent was vermoedelijk een inspiratiebron voor Stuart Gordon’s veel latere “Castle Freak” uit de jaren negentig. Misschien ook een beetje voor "Horror on Snape Island" van Jim O'Connolly (1973), maar deze laatste film wist het horror-element veel beter uit te buiten. De versie die ik zag duurde 85 minuten PAL en de theatrical release klokte volgens de BBFC na enkele cuts af op 89 minuten. (en niet 101 bij mijn weten) Op de vertolkingen valt helemaal niets aan te merken, maar de film oogt vaak meer als een drama dan als horror. Als fan van ouderwetse griezel ben ik evenwel toch aan mijn trekken gekomen. Ik kan me echter voorstellen dat de jongere generatie de prent minder boeiend zal vinden.
Ik had geluk met het bekijken van de DVD: anamorphic widescreen zonder krassen of vlekken, DTS sound en Engelse ondertitels. Eén van de zes DVDs uit de mooie Tigon Collection (destijds door Anchor Bay uitgebracht in de UK) die nu out of print is.

Was dit nu een variatie op de uitdrukking; lijken in de kast? Of naastenliefde Echter wat je niet zou verwachten met zo'n titel, zijn 90 minuten lang, twee vriendelijke, bejaarde zussen. die rondlopen en kwebbelen over selderij. Maar dat is wat je krijgt, en nog wel van het bedrijf Tigon dat ons Witchfinder General en Blood On Satan's Claw bracht...

De twee oude dames presteren best goed maar de film is belast met een overmatige statische spraakzaamheid die je het gevoel geeft dat het meer voor het podium was. Zoveel dialoog, zoveel uitleg. Met de opzet die het heeft, had het ook best goed kunnen zijn. Maar de film ploetert alleen een beetje voort; de sensaties zijn niet bijzonder opwindend, de geheimen zijn niet vreselijk donker en verwrongen en de moorden zijn niet heel interessant. De opbouw tot de onthulling wordt eveneens langdurige uitgerekt en die onthulling komt als een teleurstelling.