The Lords of Salem (2012)

Niet zo vet als ik gehoopt had,ik had hoge verwachtingen na de superfilm The Devil's Rejects (2005) en House of 1000 Corpses (2003) en niet te vergeten zijn bijdrage aan Grindhouse (2007) en de Halloween remakes natuurlijk

Voor mij persoonlijk een sfeervolle film maar, ik miste de horror van Rob Zombie..

Deze film zal dan ook door vele mede-moviemeter gebruikers laag in de score komen!!

Kortom een film voor de liefhebber.....ik ben er daar zeker een van!!

Toch een kleine teleurstelling voor mij,maar zeker een goede voldoende!!

Nou laat de negatieve reacties maar komen

ps: Sheri Moon is best sexy!!

Sorry tattoobob maar ik ben één van die laagstemmers. Qua sfeer en muziek (die plaat was echt geweldig) zit je altijd wel goed bij Rob Zombie maar het verhaal en uitvoering was toch veel minder en Sheri Moon mag er dan wel goed uit zien acteren is duidelijk niet haar sterkste kant en dat omdat ze voor deze rol toch wel wat tekort komt.

Dit verhaal is ook al veel verteld natuurlijk en dus vrij cliche maar Zombie wilde het in een ander jasje stoppen en het is mij eigenlijk niet echt bevalen net als zijn Halloween remake's. Ik weet niet wat Zombie nog van plan is in de toekomst maar ik zou hem graag eens iets heel anders zien doen dit stijl van regisseren heeft zo zijn beperkingen en je krijgt al snel de indruk dat het altijd hetzelfde is.

Het lijkt er op dat 2013 echt een top horror jaar gaat worden als je ziet wat er nog allemaal gaat komen en dan vrees ik dat deze snel zal vergeten zijn.

2,0*

Lords of Salem is een zeer sfeervolle film geworden met een aantal heerlijke scenes.

De acteerprestaties zijn daarentegen wel behoorlijk onder niveau. Vooral van het hoofdpersonage, Heidi.

De visioenen van Heidi dragen de film en houdt het interessant. Het plot is niet origineel, maar het jasje waar Zombie het in heeft verpakt is wel uniek te noemen en zorgt ervoor dat het geen dertien in een dozijn horrorfilm is geworden.

Jammer dat Zombie niet nóg een versnelling hoger ging in de absurditeit, want dit was nou net het sterke aan The Lords of Salem. Er zat veel meer in, want bij vlagen laat Zombie zien dat hij het zeker kan.

Kleine 3.5 *

Goed.

Het is fijn een horror regisseur als Zombie te hebben. Hij is één van de weinige die binnen het genrewerk toch nog als auteur door de beugel kan. Lords Of Salem is weer een leuk filmpje geworden, alleen een beetje jammer dat het hele heksengedoe net iets te traditioneel is uitgewerkt.

Er zitten weer aardig wat iconische shots in deze film. Sowieso visueel tot in de puntjes verzorgd. Ook de soundtrack mag er zijn, "Het" plaatje is leuk en effectief, de rest van de muziek is niet zo m'n ding maar werkt wel erg goed. Voordeel van een muzikaal iemand als regisseur te hebben natuurlijk.

Verloop van het verhaal is misschien iets te traag en te braaf. Zombie mag van mij iets gekker en wilder uit de hoek komen, je ziet het wel terug het laatste kwartier bijvoorbeeld, maar de aanloop had wel iets steviger mogen zijn.

Maar weinig te klagen. Solide op alle vlakken, geen minpuntjes gevonden, alleen vond ik het iets te klassiek en in het begin iets te loom. Hopelijk blijft Zombie gewoon af en toe een filmpje maken.

3.5*

Lekker markant geheel met veel invloeden van oude (witch)films en een satanisch / psychedelisch mixje. Het is alleen onevenwichtig; de ene keer rustig en sfeervol (vrijwel alle scenes in het huis en met de drie dames), de andere keer is het me te theatraal zoals de opening en het einde. Beetje zoals de rare witte-paard-scene in Halloween II.

De soundtrack is prima; die muziekplaat (op de piano deed 'ie me denken aan het deuntje van Eyes Wide Shut) maar ook een nummer van The Velvet Underground die goed past bij het 'trippy' karakter. De ingetogen scenes zijn niet echt des Zombies maar gek genoeg vind ik die wel het best. Zou haast zeggen dat hij eens een gooi moet doen naar een volledig klassieke slow burn film. Maar goed ik blijf The Devil's Rejects, verre van zo'n film, z'n magnus opum vinden (en ook niet vreemd dat-ie dat niet snel meer overtreft).

Rob Zombie! Sheri Moon Zombie! Sid Haig! Wat een namen, en wat ben ik diep teleurgesteld in deze helden! Ik heb hier lang naar uitgekeken, vanwege de uitstekende twee eerste films van Zombie, maar de verwachtingen worden bij lange na niet ingelost.

Het verhaal is nogal flut en lijkt zo uit een kinder-griezelboek te komen. De hekserij dat centraal staat in deze film is veel te traditioneel en niet echt meer van deze tijd. Daarom was de spanning zeker niet overtuigend. Teveel religieus gezever ook naar mijn smaak.

Zombie's vorige films hadden allemaal één of meerdere memorabele characters en dat schept een verwachting. Hier helaas niet één. Sheri speelt eens een normale human being...sort of. Ook leuk, maar niet bijzonder. De heksjes zijn niet duivels genoeg, ook niet met die naked body make-up en hangjetsers. Het zag er ook ietwat lullig uit toen er een paar opdoken in een hoekje van een kamer, alsof iemand zijn carnavalskostuum daar even had opgehangen. De rol was Haig heb ik eerlijk gezegd even totaal gemist!

De mysterieuze plaat was wel spooky, maar visueel was de film niet bijzonder en mist het aan sfeer. Alleen op het einde tovert Zombie wat interessants op het scherm, maar dan is het al veel te laat. Ook de gore valt tegen, soms gebeurd het geweld zelfs buiten beeld. Nee dit is toch wel een misser, al ben ik het vertrouwen in Zombie's kunnen nog niet verloren.

Samen met House of 1000 Corpses de beste van Zombie. Er waart een heerlijk sinister onheilssfeertje over de film. Beeld en soundtrack (tracks van Velvet Underground en natuurlijk de main theme) zijn ontzettend duister - soms ook wel psychedelisch - en sluiten aldus naadloos aan bij het thema van heksenverbranding, godlastering en diabolische rituelen. De gelijkenissen met Lovecraft en Poe, of de Britse folkhorror uit de jaren '60-'70 (Wicker Man, Witchfinder General en Blood on Satan's Claw) zijn treffend. Plottechnisch laat Zombie wel wat steken vallen, maar Lords of Salem ademt zoveel sfeer dat je dit makkelijk vergeeft.

Wat een teleurstelling was dit... Had hoge verwachtingen, mede dankzij house of the 1000 corpses. Dit lijkt er in de verste verte niet op. Het is nergens freaky of over de top horror en de personages zijn totaal niet interresant. Zelfs hoofdrolspeelster Sheri Moon, die in andere zombiefilms prettig eyecandy was, is niet bepaald opwindend in deze jankerige rol met muffe dreadlocks.. En dan nog allemaal van dat religieuze gejammer. Kan me voorstellen dat gelovige mensen het als schokkend ervaren maar het maakte op mij totaal geen indruk. Op alle vlakken onvoldoende.

Rommeltje van regisseur Rob Zombie. Als filmmaker wil het maar niet lukken met de beste man. Slechts The Devil's Rejects uit 2005 is oké, de rest van zijn films is het allemaal net niet. Zo ook dit futloze retro horrorwerkje, dat afgezien van een paar creepy momenten weinig te bieden heeft. Suf verhaal, suffe personages, suffe uitwerking. Gelukkig is Zombie's nieuwe CD wel de moeite waard. Hebben we toch nog iets.

Langere recensie:

The Lords of Salem (2012, Rob Zombie) - cultmoviesreviewed.com

Wat een belachelijk lage score hier weer zeg.

Iets te wisselvallig.

Zombie presenteert een nogal standaard verhaaltje dat draait rond hekserij en het occulte. Hoewel nog best interessant is het niet het verhaal zelf dat je de daver op het lijf jaagt. Daarvoor zijn de onthullingen en plottwists veel te voorspelbaar. Op zich geen ramp, want de sfeer maakt wel veel goed. Zombie doet veel met al bij al weinig middelen. Een hangende lamp, een silhouet in het gangpad of een bezoekje bij de onderburen; Zombie weet wel een sinister sfeertje te creëren. Hoogtepunten zijn de waanbeelden van Heidi, onze hoofdpersoon. Visueel is het niet heel consistent. Sommige shots zijn werkelijk prachtig (de scene met het roidverlichte kruis bijvoorbeeld), andere keren en zeker naar het einde toe kreeg ik iets te veel het gevoel dat ik naar een videoclip aan het kjken was. Soundtrack is dan wel weer de moeite, zowel het trackje dat in de film een belangrijke rol speelt als de rest. Was wel te verwachten van iemand als Zombie, al was the Velvet Underground toch een aangename verrassing.

Al bij al best tevreden. Sfeertje zat goed en visueel af en toe wel wat te genieten. Jammer genoeg net te veel minpuntjes. 3*

Sinistere sfeer.

Rob Zombie lijkt na het meesterlijke The Devil’s Rejects misschien een beetje de kluts kwijt te zijn geraakt met de wat mindere Halloweens, niets is minder waar. Echt heel griezelig wordt het niet, maar sfeervol is het wel en ook een beetje verontrustend en sinister. Leuke dialogen houden de boel eveneens gaande, evenals het continue broeien.

Goed.

Zombie stagneert.

Zeker geen onaardige film van Zombie. De soundtrack is awesome, er zit zeker sfeer in. Maar verhalend is het matig. Ja ja in horror is dat minder belangrijk bladiebla. Maar in deze film weet Zombie geen keus te maken. Zo heb je een man die clichématig onderzoek doet naar de heksen. Het is een slap karakter dat vooral dient om wat dingen uit te leggen. Je ziet het wel vaker, maar hier lijkt Zombie juist meer vanuit Sheri Moon haar karakter een soort nachtmerrie sfeer te willen creëren, waardoor zo een uitleg erg onnodig is. Zombie lijkt daar altijd wat mee in de knoop te zitten. Waar in zijn eerdere films door de gekheid en enthousiasme ik het door de vingers zie. Is jammer dat hij het niet echt onder de knie lijkt te krijgen.

Zijn auteurschap biedt genoeg te genieten. Ondanks het aantal sterren dat ik geef is hij nog steeds een asset aan het genre. Maar het is hopen op een goed scenario waarin hij zijn stijl kwijt kan.

3 sterren.

Werkelijk met stijgende verbazing enkele reacties doorgelezen en de lage score is als een trap in de ballen van het horrorgenre. Rob Zombie levert zijn magnum opus af en daarmee één van de meest verfijnde, traditionele horrorfilms af van de laatste +- 20 jaar. Die troon mag hij delen met Ti West (House of the Devil). Sheri Moon Zombie is geweldig als hippie protagonist en Zombie-regular Ken Foree komt ook weer terug. Levert een krachtig plaatje op in en rondom de studio en zowel de wijken (de enkele buitenshots) als het appartement ademen diezelfde authenticiteit uit. Het is een typische 70's occult/witchcraft film maar in de moderne tijd. De roots van het subgenre worden behouden en gecombineerd met Rob's visionaire cinematografie. Krankzinnig sfeervol!

Erg fijn genre werk, waarmee Zombie teruggrijpt op de horrorfilms uit de jaren '70/'80, maar wel in een eigentijds jasje. Sterke, originele soundtrack en lekker occulte weirdness. Hier en daar hallucinerend mooi. Had nog iets gekker gemoeten voor een echt hoge score, want het ontbrak de film aan spanning. Veel beter in ieder geval dan die irritante hillbilly slasher van hem, The Devil's Rejects. Verder nog geen werk van Zombie gezien, maar dit smaakt naar meer. Dankzij Mozarts Requiem een halve ster extra. 3,5*

Zeer aangenaam verrast door deze film van Rob Zombie waarvan ik tot voor kort dacht dat zijn films in het teken stonden van de wansmaak. Niet deze film dus. Het verhaal mag dan misschien niet zo veel voorstellen, maar als ik deze film moet beoordelen op het audio/visuele, dan heb ik hier maar een woord voor en dat is Magistraal Met open mond staan te kijken naar die prachtig vormgegeven en sfeervolle decors. Een gang nog nooit zo mooi in een film gezien. Ook de scènes met de schitterende muziek uit Mozart's Requiem zijn om in te lijsten. Ook niet te vergeten de scène aan het einde met de muziek van The Velvet Underground. (All To-morrow's Parties) Deze film oogt als een kunstwerk en als zodanig beoordeel ik hem ook. Het gemiddelde van ruim 2,5* is natuurlijk schandalig laag maar ik denk dat dat komt omdat veel mensen te veel de nadruk leggen op het verhaal. Dat laatste is iets waar ik de laatste tijd steeds meer afstand van neem.

5,0*

Deze film vandaag bekeken met in het achterhoofd nog het meesterwerk van Rob Zombie te weten "The Devil's Rejects" (een gedeelte van die cast, speelt ook mee in deze film). Daar kan deze film zeker niet aan tippen (had ik ook niet verwacht en lijkt me eerlijk gezegd ook niet te doen) maar het was wel een lekkere mysterieuze en soms ook wel creepy (het wordt wel nergens echt smerig of hard) film die zeker wist te boeien. Ook zitten er best veel wat aparte en bijzondere scenes in.

Zowel visueel als qua geluid is deze film een genot om naar te kijken (mede ook in combinatie met het regelmatige bloot). Het grote minpunt van deze film is echter de cast en dan vooral hoofdrolspeelster Sheri Moon Zombie. Ze is opzicht prima geschikt voor een bijrol, maar een hoofdrol is toch wat te veel gevraagd en ze zag er ook vreselijk uit met die dreadlocks, belachelijke bril en plakplatjes op haar lichaam. Ook de andere cast is niet bepaald hoogstaand (m.u.v. de creepy andere bewoners van het verblijf) en hebben vooral een bijrol.

Al met al heb ik me aardig vermaakt met deze film en als iemand anders dan Sheri Moon Zombie de hoofdrol had gespeeld, had ik waarschijnlijk de film nog beter gevonden.

Jammer dat het occulte in veel gevallen niet echt mijn subgenre is maar desondanks weet Zombie mij toch te overtuigen met zijn take op het occulte subgenre. Zoals altijd ziet het er op visueel vlak weer magnifiek uit, de mise-en-scene is grandioos, fijn decor design en kleurengebruik en ook de scares doen hun werk naar behoren. Zoals wel vaker met horror vind ik de aanloop juist veel interessanter dan wanneer de protagonist(e) al helemaal diep in de shit zit. The Lords of Salem is geen uitzondering daarop.

Vooral erg knap hoe Zombie de middenweg weet te vinden tussen moderne en klassieke horror. Toch een gegeven waar veel regisseurs verdronken zijn maar Zombie blijft met gemak boven water. Fijn dat vrouwlief nu eindelijk eens de hoofdrol vertolkt, haar presence is hier voor gemaakt. Zombie weet als geen ander een hele ongemakkelijke sfeer te creëren en hierdoor zijn audiodesign nog een schepje bovenop te gooien. Op cinematografisch en sfeerschepping niveau echt uitermate sterk maar toch had ik de pacing van het begin door heel de film gezien. Zoals Ti West dat zo goed kan.

Bleed us a king!

Ik moet eerlijk toegeven dat ik eigenlijk nog nooit van Rob Zombie gehoord had. Niet als muzikant en zeker niet als film producent. Tot mijn verbazing heeft hij wel een indrukwekkend palmares op zijn naam staan en daar stonden dan ook nog wel "Haloween" en "Haloween II" tussen. En de lijst van muzikale bijdrages is des te indrukwekkender. Maar namen onthouden is ook nooit mijn sterkste punt geweest. Maar "The Lords of Salem" is nu niet bepaald een goede referentie voor onze Rob.

Naderhand gezien had deze film alles om een uitstekende horror te worden. Vooral het eerste uur is het echt genieten van de naargeestige en soms wel creepy atmosfeer die er overheen hing. De intro was al een klein beetje een teleurstelling, met de oude heksen die er naakt stonden te dansen rond een vuur en bezwerende teksten stonden te scanderen. Ze zagen er niet uit in dat afhangend lillend vel. Ze leken me eerder op met papierpulp gemaakte handpoppen. Wat kan je echter verwachten als je het volgende leest bij de trivia op IMDb : "There are no digital effects in the film. " Ja dat was in dit geval wel direct te merken. Ongeacht dit kleine detail, gaf deze inleiding me wel een verwachtingsvol gevoel en hoopte ik dat dit de aanzet was voor een creepy satanische film met een roedel heksen in de hoofdrol.

Het volgende beeld is het bevallige achterwerk van Sheri Moon Zombie, vrouw van en qua vrouwelijk naakt zeker de moeite waard, die de lokale DJ Heidi speelt, die nog maar recent afgekickt is van een of andere drugsverslaving. Op het moment dat ze een anonieme levering ontvangt met een vinylplaat van de band "The Lords" en deze thuis afspeelt, zijn de poppen aan het dansen. Het eerstvolgende half uur kon ik alleen maar goedkeurend verder kijken. De sfeer was donker, dreigend en subtiel in beeld gebracht. De gang met de onheilspellend uitziende deur op het uiteinde. De lampen die symmetrisch achter elkaar hingen. De plotse verschijningen in de badkamer en de keuken van naakte verschrompelde heksen. Dat alles zorgde voor een magnifieke opbouw naar een schijnbaar schrikwekkend einde.

En daar gaat het dan (voor mij) pijlsnel de dieperik in. Heidi begint bizarre en abstracte waanbeelden te krijgen. Vervalt terug in haar verslaving en zet ons op een hallucinante bizarre trip met beelden die bij mij een "Wat is dit in godsnaam" gevoel gaven en ik meermaals mijn voorhoofd moest fronsen. Een yeti-achtig monster dat grollend verschijnt, spookachtige figuren met grijze wapperende maskers (Ik gok dat het een symbolische uitbeelding is van door vuur gesmolten gelaten) die haar darmen uitrukken, masturberende priesters, Heidi die een rodeo rijdt op een geit, Heidi erotisch dansend met een KISS-imitator, smeltende beelden, flitsen van duivelachtige figuren en uiteindelijk Satan zelf die er uitziet als een klein rondhuppelend aardvarkentje of een plastieken Teletubbie. Dat sloeg bij mij alles. Ikzelf ben niet gelovig, maar ik vrees dat de echte godsvruchtige mensen hier wel eens aanstoot aan kunnen nemen. Het gehalte van blasfemie ligt hier wel enorm hoog. Het gebruik ervan is dan wel weer verantwoord daar het hier ook over duivelsaanbidders gaat die alles wat goddelijk is verwerpen.

Uiteindelijk was het gewoon een variant op het thema uit "Rosemary's baby" maar dan wel verschrikkelijk slecht uitgewerkt. Het einde dat zich afspeelde in een soort theatergebouw waar een select publiek het uiteindelijke schouwspel mocht gadeslaan (waarschijnlijk de door de muziek opgeroepen nakomelingen uit het stadje Salem). De 3 moderne heksen die zich in de loop van het verhaal hadden gevestigd in het huis waar Heide woonde om er voor te zorgen dat niemand het eeuwenoude ritueel kwam verstoren, gaven daar een vertoning waar menig abstracte en moderne toneelgezelschappen jaloers over zouden zijn.

Voor mij dus niet echt een geslaagde horrorfilm (als we het dat wel mogen noemen). Het was een veelbelovend begin en eindigde op een wel echt gestoorde manier. Als dit laatste gedeelte niet onder invloed is gecreëerd dan weet ik het niet. Niet dat ik ander werk van Rob Zombie nu ga vermijden, want ondanks dat dit een rariteitenkabinet was ben ik er vrij zeker van dat de man capabel is om een keigoede duistere horrorfilm te fabriceren.

1.5*

Kannonne wat een bizar filmpje! Een freak show van jewelste. Heerlijk fout, soms duidelijk zoekend naar de grenzen van wat er wel/niet kan maar toch bruisend van originaliteit. Enige minpuntje vind ik toch wel dat er (anti)religie bijgehaald moest worden om bij te dragen aan de onheilspellende sfeer, geeft voor mij niet echt meerwaarde. Gelukkig neemt de film zichzelf niet al te serieus, wat ik een pluspunt vind in horrorfilms.

Verder was de spanningsopbouw tot in de puntjes verzorgd en je wordt steeds een beetje verder meegezogen in die naderende dreiging. Echt grote klasse.

Inhoudelijk was het eigenlijk niet heel erg indrukwekkend, maar ja kreeg ook niet het gevoel dat dat de bedoeling was. De aankleding, sfeer, spanning, fascinatie, en eigenlijk allerlei elementen sleuren je mee alsof je bijna gehypnotiseerd wordt. Dat krijgt de film toch maar mooi voor mekaar.

Middeleeuwse tantetjes met verrotte tanden en haar vol spinnenwebben die al hijgend en sissend allerlei occulte gebeden de film inslingeren. Liefst nog met een grom. Het is niet mijn soort horror. Ook in het nu is dit clubje heksen niet iets dat me aanspreekt, maar daar omheen weet Zombie nog wel eens wat leuks op beeld en uit de speakers te toveren. Spooky, dat liedje, en hoe dieper Sheri Moon er in wegzakt, hoe leuker het wordt. Niet alles werkt, maar de ik-ga-er-vol-voor finale heeft wel wat.

De laatste Rob Zombie die ik nog moest bekijken en wat voor één! Wat een heerlijke film! Rob schotelt ons dit keer een film voor die rechtstreeks uit de Italiaanse gothic horror films van de sixties en seventies lijkt te komen. Denk aan "Rosemary’s Baby" of "Suspiria." En dit keer geen bloederige splasher gore maar een veel subtieler en mystieker onderwerp. Namelijk heksen en de antichrist. We zien flashbacks van dominee John Hawthorne en de heksenverbranding in Salem en in het heden van Salem zien we shock-jock DJ Heidi Hawthorne (Sheri Moon Zombie) die langzaam in ban raakt van heksen. Hiernaast is er dan nog de belangrijke zij-plot over Francis Matthias. Deze drie lijnen komen uiteindelijk samen. Maar onderweg zien we zeer prachtige visuele beelden, toch ook gore en verder absurde scenes. Als ik zo kijk naar de ratings en kritieken zijn er maar weinigen die Rob Zombie goed vinden. Helaas voor diegene kan ik me daar niet in vinden want ik vond deze film wederom supersterk! Jammerlijk dat mensen steeds maar weer een The Devil’s Rejects willen.

Totaal niet wat ik er van verwachtte, vooral gezien mijn eerdere ervaringen met Rob Zombie. Die prima bevielen, daar niet van, maar Zombie gaat hier op een andere toer. The Lords of Salem is veel mysterieuzer, laat de actie en humor grotendeels thuis, en focust op bijna psychedelische wijze op de mentale aftakeling van Heidi (Sheri Moon Zombie) ten gevolge van de invloed van de heksen. Gelukkig houdt hij alsnog wel van een goede soundtrack. En hoewel het wel wat traag en soms wat saai is, levert het uiteindelijk alsnog een vrij aardige film op.

Lords of Salem speelt zich af in het welbekende Salem, MA. Het zal dan ook niet verbazen dat hekserij in de film een belangrijke rol speelt. We zien de oorspronkelijke heksen bezig zijn in Salem, en The Crucible it is not - hier zijn het ook echt satanistische, vieze, naakte kollen die de Antichrist op willen wekken. En zo niet in hun zeventiende-eeuwse heden, dan maar in de toekomst. In ons heden werkt Heidi als DJ bij een lokaal radiostation, en zodra ze een pakketje ontvangt met een opname van de Lords of Salem gaat het langzaam aan mis. Langzaamaan raakt zij ook bezeten, komt ze onder invloed van haar hekserige buren, en we zien dit alles escaleren tot een optreden van de Lords of Salem zelf. Nou ja, we zien geen optreden, maar wel een serie van steeds vreemdere beelden en visioenen culminerend in de geboorte van een demon door Heidi. Iets minder vage visioenen en dromen, en iets meer plot had ik wel fijn gevonden, maar alsnog ben ik positiever dan de consensus hier.

Mwa.

Wederom nog een filmpje van Zombie dat me niet helemaal weet te overtuigen. Hij is erg geliefd onder de horrorfans, maar ik waardeer zijn stijltje iets minder. Al moet ik zeggen dat Zombie hier een compleet ander stijltje aanneemt wat wel verrassend uitpakt.

Ik heb nu wel zo'n beetje elke kanshebber van Zombie gezien. Diegene die ik nog niet gezien heb zijn vervolgen en een animatie. En ik weet niet of die nog boven de andere uit zullen komen. Wel kunnen we in ieder geval kijken, maar zal wel even moeten wachten.

Zombie geeft wederom opnieuw zijn vrouw Moon Zombie een rol, de hoofdrol om precies te zijn. Al komt ze dit keer wel een stukje beter tot haar recht. Maar een heel goed actrice zal ik haar nooit gaan vinden. Ook hier niet dus. Maar het is wel net een tikkie minder irritant dan normaal.

Zombie pakt hier visueel iets anders aan dan zijn andere films. Waar zijn films normaal redelijk grof en smerig zijn, is deze vooral iets meer gericht op daadwerkelijk mooie visuele beelden. Dat levert voor Zombie zijn doen opvallend sfeervolle stukjes op. Vooral het hele apartement is redelijk sfeervol.

De film zelf is alleen niet heel boeiend, en Zombie gaat pas echt goed los in het laatste kwartier, dat dan wel weer net iets leuker is. Maar alles daarvoor, al ziet het er degelijk uit, boeit niet helemaal. Het verhaal kreeg me nooit echt mee.

Bovendien kent de film zeker wel zijn eigen dompers. Die komen in de vorm van het oude-dametjes trio. Wat een suffe vertoningen waren dat. Ik vond vooral Geeson als Lacy echt verschrikkelijk. Echt vreselijk. Gewoon altijd irritant met dat domme gedoe.

Als de stijltjes echt uitpakken in het laatste kwartier is de film een stuk leuker. Ook lekker weird, en het soort weird dat dan wel weer in mijn rijtje ligt. Alles daarvoor is redelijk saai. Het is me ook nooit helemaal duidelijk welke richting Zombie wil kiezen.

Het eindresultaat is redelijk. Voor Zombie zijn doen nog steeds op niveau, en dat is dus niet helemaal mijn ding. Zombie is wel iemand die van het genre houdt, maar kan het wat mij betreft gewoon beter bij zijn vermaak houden. Voor mij blijft het een net-niet regisseur.

"Welcome... whores of Salem! I can taste the foul stench of your ancestors rotting in the folds of filth between your legs.”

Als je gaat kijken naar wat Zombie in het verleden heeft uigepoept had ik jarenlang hoge verwachtingen van deze film. Het verbaasde me dat ik deze en zijn laatste film dus nog nooit heb gezien, en het leek mij wel eens de hoogste tijd dat ik dat eens ga doen. Dan kwam je al gauw bij deze film uit 2012 uit, die qua scores al best ver uitliep van zijn voorgangers. Hoewel mijn verwachtingen daardoor niet snel daalden, werd ik wel wat sceptischer over deze film. Achteraf toch wel een beetje een tegenvaller hoor.

Het begint allemaal helemaal niet zo verkeerd. Het idee was leuk, Sheri is een radiopresentatrice voor een lokale zender die voornamelijk de hardere en alternatieve muzieknoten afspeelt. De film opent trouwens wel een beetje vaag maar, neemt een leuke afslag met waar de film heen wil. Zombie wil duidelijk een bepaalde richting op en probeert zo ook gewoon vooral erg vreemd over te komen, wel typisch en best leuk. Ik hou wel van dit soort films met een duivels thema, alleen voelde het allemaal toch wat matig. De film duurt best een lange tijd voordat hij eindelijk een beetje op gang kwam, en wanneer de film eindelijk een beetje op gang was gekomen viel het allemaal toch wel wat tegen.

Richting het einde werd het overigens wel een stuk leuker maar, kon de film nog amper echt boeien. Het duurt dan toch wel gewoon echt te lang, en een groot gedeelte van de film gebeurt er ook niet zo heel veel. Acteerwerk was overigens prima, niks op aan te merken maar, de rest vond ik toch matig en nogal tegenvallen.

Van Rob Zombie heb ik al enkele films gezien maar hij heeft me nog nooit echt kunnen inpakken en hier is dat evenmin het geval. Ik zie de invloeden van andere films (Rosemary’s Baby, The Shining, Altered States) en de inspanning die RZ levert. Maar het blijft in deze film een samenraapsel zonder pakkende lijm. Het personage van Sheri Moon draagt de film maar komt me ook al niet overtuigend over. De spuuglelijke inrichting van het appartement, het rastafari gedoe en dan is er nog de link met haar drugsgebruik. Dat laatste moet zorgen voor een dubbele bodem/verklaring van de film maar je ziet het al van mijlenver aankomen so why bother? Dat soort intriges werkt alleen maar bij een subtiele opbouw en laat dat nu net niet de sterkste kant van RZ zijn. Het ergste van al is dat de heksen, zowel die van de 17e eeuw als de huidige in het appartement, nooit angstaanjagend zijn. Het is geen saaie film maar stijgt helaas niet boven de middelmaat ondanks alle intenties.