The Beast Must Die (1974)

Jager Lockhart heeft aantal personen uitgenodigd die allemaal wel eens een weerwolf zouden kunnen zijn in een typical British Agatha Christie-achtige horrorfilm nog opgeleukt met de nodige technische snufjes.

Lekker vlot filmpje wel, niet echt eng of bloederig, wel uitermate onderhoudende whodunnit.

Het klokje waarbij je een halve minuut de tijd hebt om te raden wie de weerwolf is, is wel het hoogtepunt van de film (en ik had het niet goed geraden).

Een excentrieke miljonair nodigt een aantal gasten uit op zijn landgoed voor een weekend. Al deze personen zouden verbazingwekkend iets kunnen te maken hebben met bizarre kannibalistische moorden. De flegmatieke gastheer vertelt vervolgens aan het gezelschap dat één van hen een weerwolf is en dat ze niet weg mogen voor deze gedood is. Als gereputeerde jager op groot wild heeft hij heel wat in petto: overal in de omgeving zijn camera's geplaatst. Eén van zijn bedienden houdt alle verdachte bewegingen van de gasten nauwgezet in de gaten. Maar de weerwolf weet de technische snufjes handig te omzeilen en weldra vallen de eerste slachtoffers...

En dan krijg je tegen het einde van de film een halve minuut de tijd om te raden wie het beest is. (ja, ik zat er natuurlijk ook naast ). Een ludiek intermezzo in een mengsel van mystery en horror waar lycantropie aan de orde is. "The Beast Must Die" is een niet onaardige verwezelijking waarbij het thema wat deed denken aan "The Most Dangerous Game" (1932). Peter Cushing beeldt met zichtbaar genoegen zijn rol als expert inzake de tragische vervloeking uit. De Anchor Bay release uit de UK is fullscreen, de Amerikaanse van Dark Shy anamorphic widescreen en die heeft bovendien nog Engelse ondertitels.

Een aparte combinatie tussen een actiefilm met een whodunnit plot en weerwolf-horror. Door heerlijke overacting van Calvin Lockhart (op een vermakelijke manier) komt de serieusheid en dramatiek haast niet over. Niet dat dit veel uitmaakt, want er valt nog voldoende te zien. De toevoeging van de verschillende snufjes is wel leuk. Daarnaast is het concept van de kijker oproepen mee te denken wie de weerwolf is en de bedenktijd voor de slotfase leuk bedacht.

Verder weet de film niet heel erg uit te blinken, al is de soundtrack ook nog wel noemenswaardig.

Geinig voor een keer, maar geen topper uit het genre.

Voor het eerst dat ik een Amicus-film zie. Zoals hierboven al gemeld een concurrent van Hammer, maar dan wat minder gevierd en met minder hedendaagse fans. En hier in de nadagen. In 1977 ging de studio ten onder. Deze film laat zich het beste omschrijven als Agatha Chistie met weerwolven en wat actie als seventies touch. Tevens muziek die je eerder verwacht in blaxploitation (vooral die in de openingsscène). Toneelmatig overacteren van de hele cast en niet in het minst van Lockheart (niet onbekend met blaxploitation trouwens). Gebaseerd op een pulpverhaaltje van de Amerikaan James Blish. Decor is heel ouderwets. Lockheart speelt een om onduidelijke redenen rijk man op een estate vol met technische snufjes. Hoewel de regisseur het idee haatte vond ik de werewolf break en heel aardige gimmick. Luchtige nonsens. Niet erg goed, maar wel heel vermakelijk en makkelijk om de film veel te vergeven.

The Beast Must Die is een TV-film uit 1974 waarin een excentrieke miljonair op zoek is naar een weerwolf. Hij nodigt enkele gasten uit en is ervan overtuigd dat een van hen de lykantroop is. Wat volgt is een sort whodunnit waarin jij als kijker mee moet raden wie de dader is.

Er wordt hard geleund op de gimmick van publieksparticipatie en toch wordt er veel te weinig mee gedaan. Misschien is het dankzij de slechte kwaliteit van de film online of door de rommeligheid van het script maar ik had geen idee wie uiteindelijk als moordenaar uit de bus zou komen. Eerlijk gezegd, het kon me ook niet echt veel schelen. De personages hebben nul diepgang en zijn er alleen maar om de hoop te vullen. Er gebeurt ook enorm weinig waardoor deze korte 90 minuten erg lang aanvoelen.

Punten gaan vooral naar Charles Gray, Michael Gambon en natuurlijk Peter Cushing. Verder valt er niet zo veel te beleven. Uiteindelijk voelt dit meer aan als een hopeloze poging tot interesse zoeken bij een script dat zwaar ondermaats is.

2*