My Little Princess (2011)

Gewaagde film. Ik had zelf ook de neiging om af te haken na een half uurtje, omdat de film op het randje is...perverse fantasiën van een of andere pedo dacht ik. Toen de flaptekst eens gelezen, en het bleek een biografie te zijn van de regisseur.....dat maakt dezelfde film opeens heel anders.

Blijkt dat de werkelijkheid vaak schokkender is dan wat iemand kan bedenken. Fantastische rollen van Anamaria Vartolomei Isabelle Huppert. Ze lijkt wel op Eddie in Absolutely Fabulous qua egoïstische moeder, maar dan echt, en niet grappig.

Voor een aantal foto's zou je nu wellicht de cel ingaan wegens het maken van kinderporno volgens mij. De film laat dat nog niet eens zien en terecht. Originele foto's Die foto's zijn tegenwoordig nog gewoon te koop via internet.....!

Autobiografisch werkje over de jeugd van de regisseuse. En dat is wel een vrij essentieel gegeven, anders zou het een heel bedenkelijke arthouse film zijn. Dat is het nu misschien nu ook nog wel, maar dan wel een die iets van inzicht geeft in de dolgedraaide en verdwaasde moraliteit van de jaren 60 en 70, en het soort onzin dat toen in artistieke kringen maar ook grotendeels wel door het grote publiek als acceptabel beschouwd werd. Gelukkig gaan mensen daar nu gewoon de cel voor in. Toen ging dat ook niet helemaal zonder slag of stoot - tenslotte is Irina Ionesco uit de ouderlijke macht gezet, en dat dat gebeurde - in de jaren 70 - wijst er denk ik ietwat op dat er nog wel wat meer aan de hand geweest is dan we in de film te zien krijgen.

Isabelle Huppert - we verwachten niet anders - overtuigt prima als de moeder die volstrekt het spoor kwijt is. Denis Lavant, als Ernst, vind ik ook volkomen geloofwaardig - en evenzeer het spoor kwijt, ondanks de huichelachtige rol die hij speelt achteraf. Wel heel herkenbaar voor die wereld, vind ik dan.

En dan natuurlijk de ster van de film - Anamaria Vartolomei, die erg sterk speelt. Wat natuurlijk nog maar even de vraag is of zij er over een jaartje of tien, twintig nog wel blij mee is dat ze dit heeft gedaan, ongetwijfeld op aansporing van ouders en regisseuse. Het is misschien niet hetzelfde, maar toch nog steeds niet niks - de emoties die ze hier speelt zou een kind van tien niet moeten kennen, vind ik eigenlijk.

Naar het schijnt gaat Ionesco haar verdere jeugd ook verfilmen, in nog eens twee delen van wat uiteindelijk een trilogie moet worden. Het tweede deel heeft ze aangekondigd als 'A much more funny time for me'. Da's dan een soort van troost, denk ik dan maar. Maar helemaal gewoon word je met zo'n verknipte jeugd nou ook weer niet, daarvan getuigt het geheel wel.

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Slechte acteerwerk...

Snap niet waarom minderjarige voor foto's maken...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Regisseuse Eva Ionesco baseert zich met deze film op haar eigen jeugdervaringen. In de jaren 70 werd zij door haar moeder als model gebruikt voor erotische foto’s. De foto’s waren reden voor heftige discussies in de (culturele) gemeenschap. Bovendien werd de gekoelde relatie tussen moeder en dochter er niet warmer door. De film lijkt te dienen als traumaverwerking voor de regisseuse. Ik had er niet veel mee, maar hopelijk heeft het haar geholpen.

Op zich is het trouwens wel een interessant verhaal over een narcistische moeder, die in het kader van nietsontziende zelfverheerlijking van haar 11-jarige dochter een vroegrijpe bitsige cynicus maakt. Klinkt heerlijk emotioneel, dramatisch en schokkend. Een verhaal dat in een tijdsbestek van 104 minuten behoorlijk diepzinnig, mooi en aangrijpend verteld kan worden.

Hoe kan het dan dat 104 minuten veel en veel langer lijken te duren. Wat een saaiheid overvalt de kijker bij het aanschouwen van slepende scènes die door hun fragmentarische karakter moeilijk zijn te plaatsen. Scènes die er vooral koud en kunstzinnig uit zien, wel binding met het centrale verhaal hebben maar waarvan de binding door de opgelegde kunstzinnige insteek onnatuurlijk aanvoelt.

Wat een saaiheid overvalt de kijker bij het aanhoren van spaak lopende dialogen die niet veel meer om het lijf hebben dan arrogant, zelfzuchtig en zichzelf ophemelend geblaat. En dan heb ik het nog niet eens over de discussies tussen moeder en dochter die gevoed door wederzijdse haat en nijd niet veel meer inhouden dan vermoeiend gezanik en geschreeuw.

Toch is het niet allemaal treurnis. De film bezit gelukkig ook enkele boeiende elementen. Vooral het goede acteerwerk houdt de film kijkbaar. Huppert vertolkt het moederpersonage grandioos. De rol van de dochter (gespeeld door Anamaria Vartolomei) is eveneens zeer overtuigend.

Ook enkele scènes waarin de moeder de dochter fotografeert en die met dreigende muziek zijn getooid zijn mooi en zelfs bij vlagen ontroerend.

Goed acteerwerk en vlagen ontroering. Ik vond het te weinig.