Payment Deferred (1932)

Payment Deferred wordt omschreven als murder/mystery maar ik zie het eerder als een moorddrama. De plot is heel transparant. De kijker moet zich niet bezighouden met mysterie maar kan alle aandacht geven aan de handelingen van de personages.

Charles Laughton als kleinburgerlijke opportunistische bankklerk is GE-WEL-DIG. Hij speelt niet, hij IS het personage William Marble. Op heel naturelle wijze geeft hij uitdrukking aan een heel scala van emoties die Marble beroeren gedurende de gebeurtenissen. Wanneer je weet dat Charles Laughton dezelfde rol voordien ook speelde in Broadway hebben we die ervaring alvast als verklaring, maar als acteur moet je het ook nog steeds kunnen waarmaken natuurlijk. Ook Maureen O’Sullivan en Dorothy Peterson vond ik naturel spelen. Iets minder vond ik Verree Teasdale die, als verleidster van Laughton, nogal geaffecteerd overkwam (het leek me dat ze sprak met een druk op haar spreekstem). Maar dat is een detail. Het blijft een genot om naar deze film te kijken omwille van Charles Laughton. En niet te vergeten is er ook een aangename inbreng van een piepjonge Ray Milland.

De regie is in handen van Lothar Mendes (een Duits-Joodse émigré) die een goeie job verricht. Visueel niets uitzonderlijk maar alles in dienst van de acteurs en het verhaal. Cameraman van dienst is Merritt B. Gerstad die in hetzelfde jaar zou meewerken aan het beruchte Freaks.

Bijna zou ik zeggen dat de sfeer in deze film een beetje à la Hitchcock is, maar dat zou afbreuk doen aan de makers omdat ik deze film eigenlijk sterker vindt dan wat H. tot dan toe gepresteerd had in zijn carrière.

Ten onrechte een vergeten film.