Les Voleurs (1996)

Een bewonderenswaardige film die de moeite van het kijken waard is.

Techine' s meeste personages worden grotendeels geleid door emotionele structuren die terug gaan op familiebanden, en kunnen zich daaraan nauwelijks onttrekken. Uit de film spreekt een sterke sociaal-maatschappelijke bewogenheid, zonder partij te kiezen voor een bepaalde laag. Het is beslist geen vrolijke film, nauwelijks een enkele lichtstraal, een mooi landschappelijk moment wordt dikwijls afgebroken voor nog ergere problemen. De mensen halen geen adem, hebben geen lucht, zo lijkt het. Toch zit in die structurele heksenketel volgens mij een prangende zoektocht naar de werkelijke onschuld verholen.

Veel in de film doet behoorlijk Frans aan, zoals de esthetische filosofieprofessor, en de 'zwoelheid' rondom criminaliteit. Het ligt bij ons misschien net iets anders, maar dat maakt de film volstrekt niet onbegrijpelijk.

En tenslotte nog opgemerkt het intense acteren over de hele linie (met Daniel Auteuil, de politieman, in het bijzonder). Daarnaast boeiend camerawerk met een scherp oog voor de verhouding tussen mens en architectuur.

Deze film van Téchiné heb ik nog niet gezien , maar volgens Jonathan Rosenbaum schijnt Les voleurs (1996) een meesterwerk te zijn . Rosenbaum heeft mij erg nieuwsgierig gemaakt . Heb de film inmiddels gedownload , en wat mij nog rest is hiervoor de geschikte tijd vinden ( , ik hoop over ~ 5 / 6 weken ) ...

" This masterpiece is a particularly telling example of the kind of richness that is factored out of their reckoning, because it grapples with life in a way that often seems to be the exclusive preserve of literature. "

jonathanrosenbaum.net

Maar goed dat acteurs als Auteul en Deneuve van de partij zijn, want deze film met zijn grillige constructie, veel onderwerpen aansnijdend, heeft toch wel steun nodig uit die hoek.

Blijft evenwel boeiend genoeg om te blijven volgen al had ik geen boodschap aan het soms saai dialoogwerk en de rol van het jongetje - toch nog een kind - dat zich verstandelijk meet met volwassenen.

Knappe diefstalscène in het rangeerstation.

Aan de films van Téchiné heb ik tot nu toe alleen maar een "matig tot goed" kunnen toekennen.

Ben het met je eens Deneuve en Auteuil maken de film de moeite waard, het rommelige verhaal niet. Pretentieus "'wat hebben we hier een meesterwerk"

Zwaar overrated film. 1 lange gaaaaaaap..en hadden ze voor die chagrijnige pissebed, Juliette , niet een vrouw kunnen vinden, dat je het begrijpt dat twee mannen er verliefd op zijn incluis Deneuve? . Na een uur is het verhaal nog niet duidelijk...wat moet je er mee? On s'en fou!!!

Ik kijk best veel Franse films, maar dit is wel zo een beetje de meest Franse film die ik jaren heb gezien. In plaats van labels als 'misdaadfilm', 'romantisch drama' of zelfs 'film noir' zou ik dit gewoon in het genre 'Franse film' stoppen.

In de opening, ziet een jongetje, Justin (Julien Rivière), hoe zijn dode vader Ivan (Didier Bezace) door een aantal mannen wordt thuisgebracht. Yvan blijkt een nachtclubeigenaar annex leider van een bende autodieven te zijn. In die bende zit onder meer Jimmy (Benoît Magimel in zijn jongegodperiode). Jimmy heeft ook een zus, Juliette (Laurence Côte), die een beetje rond de bende hangt, maar dankzij de opbrengst van de misdaad ook kan studeren. Daarbij is ze een heftige affaire begonnen met haar filosofieprofessor Marie (Catherine Deneuve). Maar ze rommelt ook wat met Alex (Daniel Auteuil), de broer van Ivan, die om te ontsnappen aan zijn misdaadfamilie van weeromstuit politieagent is geworden en in contact is gekomen met Juliette toen ze werd opgepakt voor de diefstal van een fles parfum. Zowel Juliette als Alex zijn een beetje mentaal instabiel, hoewel dat bij zich bij Alex uit als smetvrees, terwijl het bij Juliette heftigere vormen aanneemt. Alex wordt wel heel jaloers op Marie als hij erachter komt dat Juliette helemaal hoteldebotel van haar is, maar zodra hij Marie ziet, gaat hij inzetten op een, laten we het modern zeggen, polycule van hun drieën (Catherine Deneuve heeft dat effect.) Hij probeert ook Justin een beetje bij te sturen. Maar om nou te zeggen dat Alex de held van het verhaal is, gaat ook weer veel te ver. Het is een gecompliceerde en vrij onsympathieke man.

Volgt u het nog? Dan heb ik nog niet eens verteld dat de film wordt met de nodige sprongen in de tijd, waarbij je ook van vertelperspectief wisselt. Het lijkt misschien een beetje rommelig, maar Téchiné weet volgens mij heel goed wat hij wil met deze film. Maar in de kern is het wel duidelijk een film over (familie)banden en daaraan ontsnappen.

Alles er omheen is dus vooral heel Frans. Zoals de misdaad wordt weergegeven, rauw, zonder opsmuk en beetje stuntelig: heel Frans. Biseksuele liefdesdriehoeken met grote leeftijdsverschillen: heel Frans. Een grote rol voor een nachtclub: heel Frans. Catherine Deneuve als filosofieprofessor die lange bespiegelingen houdt: heel Frans. Sowieso heel veel praten: heel Frans. Dat beetje onderkoelde acteren: heel Frans. Veel roken, drinken en nooit autogordels om: heel Frans. De outfits en locaties: heel Frans.

De vijf César nominaties waren dan ook onvermijdelijk, maar daar werd er maar één van verzilverd, die van Laurence Côte voor beste jonge actrice. Dat blijkt nu dan vreemd genoeg de enige persoon van de indrukwekkende cast die verder geen grote carrière heeft gemaakt.

Persoonlijk kon ik de film ook wel waarderen, maar het is wel een niet al te flitsende praatfilm die langer voelt die twee uur dan hij is. Hij staat ook in Netflix in een wat twijfelachtige staat; ik had sterk de indruk dat het de 720p standaard definitie dvd-versie was.

(Gezien op Netflix)