Jigokumon (1953)

Kleine Japanse klassieker, die in de jaren '50 de Gouden Palm in Cannes won en misschien wel één van de eerste Japanse films in kleur was. Het verhaal bouwt zich erg traag op tot een dramatische climax. De kleuren en decors komen tot hun recht, maar het bijna bijbels verhaaltje rond het obsessief beminnen van de vrouw van iemand anders verrast niet meer. Niet onaardig om te zien maar verder niet wereldschokkend.

De kleuren zijn soms best mooi ja, lekker fel en helder en voor mij persoonlijk wel verrassend, omdat ik niet wist dat Jigokumon een kleurenfilm was en dat ook niet verwacht had.

Het verhaal zelf had voor mij wel wat tijd nodig om op gang te komen. Het tempo is niet al te hoog en het duurt even voordat je de personages allemaal kent. De ontwikkelingen daarna maken het langzaam wel wat boeiender en af en toe komt er ook wat spaarzame actie in voor, maar echt heel geboeid werd ik uiteindelijk niet door.

Uiteindelijk is het allemaal wel aardig, maar in mijn ogen niet echt heel bijzonder, ook al heeft deze film destijds wel de nodige prijzen gewonnen.

3,0*

Een simpel plot dat mij toch wel wist te boeien, omdat ondanks het soms ietwat theatrale acteren de obsessie van Morita goed overkwam. Maar het gaat natuurlijk om het kleurenspel, en dat was werkelijk zeldzaam prachtig, met dat oranje gewaad van Machiko Kyo als hoogtepunt. De Masters of Cinema-Blu-ray van Eureka is een lust voor het oog, maar bevat helaas geen extra's buiten een redelijk informatief boekje met essays van Philip Kemp en Carl Theodor Dreyer.