Kid (2012)

indrukwekkend om op groot scherm te zien maar weet niet of deze zo kijkbaar is thuis in de woonkamer. Prachtige beelden maar enorm traag geschoten. Er is gebruik gemaakt van een verhaal dat net zo goed bruikbaar was voor een film van 5 minuten maar uitgerekt tot 90 minuten. Daarnaast is het ook een vrij deprimerend werkje dat gelukkig hier en daar humor bevatte. Het deprimerende van deze film wordt stevig benadrukt met mensen die maar 1 emotie kunnen uitstralen en dat is depressie en ongeluk.

voor mij was hij verre van een meesterwerk maar ben er zeker van dat deze film zijn publiek zal vinden.

Gezien op IFFR 2013 in Rotterdam.

Prachtige, prachtige film. Enkel cameragebruik, sobere (echte) settings en lokale acteurs. Vooral de jongen die Kid speelt is erg overtuigend. Naast leed en verdriet ook de nodige (belgische) humor en in eerste helft laat zien hoe kinderen nog puur in het leven staan met alleen spelen, vrijheid, moederliefde en snoep kopen zonder geld als belangrijkste gelukmakers.

Langzamerhand zie je de jongen veranderen door de gebeurtenissen en worstelen met zijn opgekropte gevoelens na de dood van zijn moeder.

Veel gelach gehoord tijdens de film maar zeker ook een traan.

Het kijken waard deze film, maar wel op groot scherm.

Lijkt wel door het amateur toneelensemble van om de hoek gemaakt. Nee, dit is puur tijdverlies. Ik hoop dat Fien Troch nooit mijn comment leest, want ik wil mijn landgenote niet kwetsen en blijven aanmoedigen. We kunnen geen talent genoeg hebben, maar dit is echt wel iets voor een heel select publiek. Bovendien vond ik het ook geen moment uitdagend of prikkelend.

De emotieloze smoelen, de statische huiskamershots, minimale dialogen, monotone ambient, een deprimerende stemming... Maar daarom is dit nog niet uitzonderlijk. Vlaanderen heeft al veel goeds geleverd de jongste tijd ... doch dit vind ik arthouse om de arthouse. Bvb die scène waar Kid en de oom in een speelgoedwinkel op de grond liggen te worstelen... dat komt zo ongelooflijk gemaakt over. Ik zeg u : gooi stront tegen de muur en er zal altijd wel iemand zijn die het kunst vindt.

Je kan Fien Troch misschien wel eea verwijten (bv. op het vlak van publieksvriendelijkheid), maar in ieder geval niet dat ze geen keuzes durft maken. Zo is de verstilde beeldtaal (veel statische acteurs en dito camera) erg consequent doorgetrokken - is even wennen maar werkt wel voor mij. Daarnaast is er de minimale hoeveelheid aan dialoog - falende communicatie is niet voor niets het thema van al haar films (tot nu). De film plaatst het perspectief van Kid centraal en doet dit goed, je ziet de frustraties van de kleine groeien terwijl de volwassenen te zeer bezig zijn met hun eigen problemen om eraan te denken hem eens een deftige uitleg te gevan over wat er allemaal gebeurt. En dit alles in een nogal troosteloze setting van kille huiskamers en triestige villas zoals je die 'op de boerenbuiten' zo vaak ziet.

Niet alles werkte voor mij even goed (die koorzangen bv., nee dank u), maar toch respect voor dit staaltje auteurscinema zoals we dit in Vlaanderen niet al te vaak zien.

Goeie film over twee broertjes wiens alleenstaande moeder flinke betalingsproblemen heeft Het statische camerawerk, de spaarzame dialogen en de dreigende soundtrack maken dit een niet alledaagse film. Wellicht wat moeizaam en afstandelijk, maar zeker wel de moeite waard en een bikkelhard einde.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Kan me wel voorstellen dat die jongen heeft ongelukkig leven...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Schitterende film, meer dan onderschat, van een uiterst charmante regisseur.

Een van de absolute must-see films van de Vlaamse cinema, en sowieso dat we van Troch nog veel moois gaan zien.

Fien Troch maakt toch heel bijzondere films, films waarin het verhaal doorgaans, zoals in deze "Kid", voor haar lang niet zo belangrijk is als het uitdrukken van menselijke gevoelens. De hoofdrollen toekennen aan twee kinderen maakt het plaatje nog gevoeliger.

Film om rustig naar te kijken en de geboden tijd te gebruiken om zich in de gedragingen en de emoties van het kind in te leven.

Het is wel een intrieste film met, niet te vergeten, knap gekozen, onheilvoorspellende muziek.

Begrijpelijk dat hier zoveel mindere commentaren te lezen zijn.

Begrijpelijk, maar niet terecht. Ik heb bij deze film elk beeld bewonderd.

De statische, qua compositie perfecte shots maakten de film erg kwetsbaar &

mysterieus. De sfeer is inderdaad niet zo 'happy', dat past ook bij de film. Toch heb ik

vaak enorm gelachen met de wat duistere humor. Bijvoorbeeld de scène dat 2 'johnny's'

wegrijden op de parking van de supermarkt in hun groene auto. Fantastisch vond ik dat, vooral de subtiele lach van Kid en zijn vriendje.

Ik heb enorm veel genoten van deze inderdaad zeer artistieke film.

Je moet er voor zijn, maar ik ben er helemaal voor!

Bizarre slechte film. Dit moet dan zeker weer een film huis film zijn? Echt waardeloos gewoon.

Uitermate traag, stylistisch, ongemakkelijk, depressief familiedrama op het Vlaamse platteland. Typische sfeerbepalers zijn de duur van de meeste shots (zeker 2x zo lang als 'nodig'), de vele klinische beelden en het gebrek aan dialoog/tekst. Je moet er tegen kunnen, maar het mist zijn doel zeker niet. Wellicht realistischer dan je wil denken.

De gezinssituatie is geen vrolijke en dat komt duidelijk over. Er gebeurd niet veel, maar zelfs daarin wordt veel onduidelijk gelaten. Echter niet op een mystery-wijze. Of het de bedoeling was dat ik me behoorlijk irriteerde aan Kid (het kind, niet de film) weet ik niet. Meer scenes met zwarte humor hadden prima gepast, helaas blijft dit tot een minimum beperkt. Ik miste de mystery en spanningsboog die zo mooi in Een Ander Zijn Geluk zat.

Het blijft toch onbevredigend. Daarbij is het einde gewoon kut. Een jong kind dat uit een rijdende auto stapt om zelfmoord te plegen zijn 2 dingen die gewoonweg niet kloppen.

Prima familiedrama en mijn eerste aanschouwing van Fien Troch. Ze weet hier een coming of age/familiedrama op een beklemmende en mysterieuze manier neer te zetten. De genre komedie vat ik niet echt zo.

Heel subtiel volgen we het leven van de eigenzinnige Kid, die samen met zijn broer en moeder in een boerderij woont. Vader is er vandoor gegaan en moeder zit nu met een torenhoge schuld. Kid probeert zich echter nergens zorgen om te maken en gaat ongestoord door met spelen, kattekwaad uithalen en kind zijn. Wanneer zijn moeder word vermoord, waarbij je je haast zou afvragen of ze wat te maken heeft gehad met de onderwereld neemt zijn optimistische leventje ineens een hele andere wending, wat steeds pijnlijker wordt.

De kale Belgische rurale settings werkte goed bij dit verhaal. In principe is dit weer niet meer dan een familiedrama waarvan ik er al tallozen heb gezien, maar mede dankzij de sfeer weet de film toch een soort van spanning weg te geven. Het einde vond ik trouwens zelf niet misplaatst.

3,5*

Door de lange rustmomenten met haast alle shots komt de film sloom en traag over. Ik begrijp dat de film hierdoor de grauwheid en uitzichtloosheid wil beklemtonen. Toch irriteren deze lange momenten, zeker omdat ze in duurtijd met de helft ingekort konden worden zonder hun betekenis te verliezen. Ook de frequentie ervan leidt tot oeverloos gebrei. De moeilijke financiële en mentale situatie van het gezin wordt erg goed weergegeven. De beperkte dialogen en vele stiltes komen hierdoor wel extra uit de verf.

Dat deze troosteloosheid terugkomt in het andere gezin snap ik minder. Laat staan het onrealistische en belachelijke gevecht in de speelgoedwinkel (het ware dieptepunt in de film).

Het einde vond ik wel top en onverwacht. Dat maakte veel goed. Ik begrijp dat velen deze film maar niets vonden. Ook ik vond dat lange tijd. Het einde maakte veel goeds en deed me de film nog beter begrijpen. Uiteindelijk een voldoende met 6/10

Heeft niet al te veel.

Een film die ik al jaren wilde zien, maar toen ik hem mee wilde pakken was hij al weg op het aanbod van film1. Na een paar jaar kwam hij eindelijk dan op TV en toch maar opgenomen, al moest ik ondertiteling gebruiken. Sowieso toch wel een beetje een teleurstelling.

Ik ben niet zo'n fan van dit soort camerawerk. 0 beweging, waardoor het gelijk lui begint aan te voelen. Wanneer de camera eindelijk in beweging komt neemt de film je gelijk meer mee. Nu zat ik steeds met het gevoel dat Troch de camera neerzet en wegloopt. Vele shots voegen ook niks toe aan sfeer of verhaal en rekken de speelduur alleen maar. Als je dan op z'n minst interessante camerastandpunten kan kiezen zal het nog kunnen werken, maar dit doet het hem gewoon niet.

Sowieso zat het begin vol met beelden die werkelijk zo simpel waren dat ik geen enkel talent of potentie erin zag. Je zal denken dat je iets zou willen doen om het een beetje speciaal te maken, maar dit blijft allemaal te saai en onopvallend.

Maar na een tijdje, als de moeder wordt doodgeschoten, verrassend sterke scene overigens, loopt de film opeens vol met sfeer waardoor de aandacht weer volledig terugtrok. Het verhaal werd wat intenser, wat meeslepender. Emoties begonnen door te breken (eindelijk) al duurde het niet al te lang.

Soms had ik het gevoel dat de acteurs teleporteren, je hoort een deur opengaan en zonder voetstappen staat de persoon opeens midden in de kamer. Maarja, dat zal wel de stijl zijn. Acteerwerk is op het randje, te emotieloos maar soms wel pakkend in uitdrukkingen.

Enkele scenes zijn zeer sterk, maar Troch weet het op het hoogtepunt weer de grond in te duwen met belachelijk bombastische koormuziek erdoor heen te gooien soms. Rare, rare keuze. Terwijl zo'n scene als de moeder met haar 2 kinderen in het bos ligt waanzinnig sterk was, moederliefde droop er soms vanaf. En dan is de opvolgende scene gelijk een stuk zwakker.

Ach ja, heel laag zal ik het niet beoordelen. Film kent hoogte, en dieptepunten.

'Kid' (2012) is een welhaast religieus passiespel over de ontwortelde Vlaming in tijden van massacommercie en met het wegvallen van traditionele familiewaarden. Waarin een mamma zonder een pappa haar boerenbedrijf rendabel probeert te houden, terwijl haar zoons (Kid en Billy) de waarde van geld pas leren kennen als ze de Carrefour afstruinen naar hun luxeproducten. Alleen de brommerige kassamedewerker staat tussen hen en een directe behoeftebevrediging. Onderwijl verlangt Kid naar die moederlijke omhelzing in het bos - belangeloos, veilig en vrij van geldelijke transacties of zakelijke overeenkomsten. Fien Troch is Vlaamse auteurscinema van de oude stempel. Volstrekt eigen in het schurende spanningsveld tussen sociaal realistische misère en absurdistische tragikomedie. Is het grappig of triest wanneer de personages langs elkaar heen praten en niet luisteren naar het individuele leed van een ander? Of wanneer de bombastische koormuziek aanzwelt en het alledaagse opeens grootser dan groot wordt? Zoals de blik van een kind niet bij machte is om die volwassenenwereld te doorgronden, zo schetst Troch hier een fictie-universum waar alles onverwacht, ruw en wreed is. En het allerergste: waar kinderstemmen gesmoord worden terwijl zij de grootste slachtoffers zijn van de absurditeit van de menselijke conditie.

Naar mijn mening een bijzonder trage film. Zonder emotie, enorm veel stilstaande beelden, vreemde muziekkeuze ook gedurende de hele film. Wat me zo mogelijk nog meer stoorde dan de trage shots en stilstaande beelden zonder dialoog( in hoeverre die er dan al zijn gedurende de hele film) is het geluid. De muziek overheerst echt te veel want de dialogen zijn soms moeilijk te horen. Best bekijken met ondertiteling. Gemiste kans volgens mij want er zat veel meer in.