La Nouvelle Guerre des Boutons (2011)

'k vond het wel een aangename familiefilm. Het grootste deel van de film is gevuld met oorlogje spelen tussen twee naastliggende dorpjes. Naar het einde toe gaat men iets meer de serieuzere toer op, maar al bij al valt dit nog mee.

De film moet het vooral hebben van de kinderen. Die waren prima gecast. Vooral die kleine spruit was wel aandoenlijk. Ook het liedje was wel passend bij de film.

Een leuke familiefilm en de moeite om eens gezien te hebben.

De film Guerre des Boutons wilde ik al heel lang zien, zo lang dat ik alweer was vergeten waar het over ging, en eindelijk is het gelukt! Vervolgens, op zoek naar de film op moviemeter.nl kom ik op een andere Guerre des Boutons uit, en blijkt er ook een derde (originele) te bestaan. Tsja... die twee zal ik dus ook wel moeten zien (ooit). Ik zag i.i.g. qua genreaanduiding dat er een verschil is, alleen deze versie wordt tevens (terecht) ook als drama aangeduid.

Niet gehinderd door enige kennis van de andere twee films, vind ik deze, Nouvelle Guerre des Boutons, in ieder geval heel geslaagd. De oorlog tussen de kinderen uit de twee dorpen is leuk om te zien, al gaat het af en toe voor kinderen hard aan toe. Het moment dat de tweede wereldoorlog er zijn intrede in de film doet vond ik juist de film verrijken. De film krijgt dan meteen een serieuzer tintje waardoor de knopenoorlog van de kinderen niet langer het enige onderwerp is waar de film op bouwt.

Prima film voor jong en oud, met een redelijk geslaagde mix van serieuze en minder serieuze onderwerpen.

Een vermakelijke film. Één die makkelijk wegkijkt en er qua beelden en acteerwerk goed uitziet. Ook ik heb mij uiteindelijk niet gestoord aan de nasynchronisatie, al kijk ik films wel liever in de originele taal. Gewoon fijn. Een 7. 3,5*

Sommige boeken worden verfilmd, en soms zelfs meer dan een keer. Maar er zijn er niet zoveel waarvan twee films met een week tussenpoos in de bioscoop terecht komen - zodanig dat de titel van de tweede dan maar het woord ‘nouvelle’ over de poster heen geplakt moest krijgen. Absurd, maar wel leuk om ze dan allebei te bekijken.

Sowieso zijn dit dan de 4e en 5e verfilming, want er waren er al wat - uit 1936, 1962, een Engelse uit 1994 en nu dus deze twee uit 2011. Wat me meteen al brengt op een van de opvallende verschillen, want de 4e (die zonder ‘nouvelle’, en laat ik die heel elitair maar ‘de Samuell’ noemen) speelt in 1960 - dus ruim na de oorlog - en de 5e (de Barratier) speelt in 1944. Terwijl het boek uit 1912 is, en dus geen verwijzingen naar de wereldoorlogen kent. Van beide films eigenlijk nogal een twijfelachtige keuze wat mij betreft, en zeker voor de Samuell veroorzaakt dat ook nogal wat incongruenties - de setting in 1960 klopt teveel niet met de sfeer.

Barratier gaat zich dan vervolgens te buiten aan een cliché plot met alle ‘verplichte’ elementen van de setting tijdens WWII, hoewel het op zich dan nog wel vrij charmant gebracht wordt. Wellicht vooral gemotiveerd door het idee om de volwassenen wat meer ruimte in het narratief te geven, en met Casta, Canet en Merad is dat beslist geen straf - vooral Casta met haar prettig zonnige aanwezigheid is daarbij een fel contrast met de zorgelijke en wat norse Seigner die Samuell ten tonele voert, en Elmosnino en Testot winnen het ook niet van Canet en Merad. Bij de kinders is dat misschien dan weer andersom, want hoewel ze bij Barratier vrolijker en frisser uit hun ogen kijken (en ietwat onlogisch eigenlijk, gezien de setting in de oorlog in vergelijking met de veel vrolijkere 60-er jaren) vind ik ze bij Samuell veel geloofwaardiger en natuurlijker - en vooral veel meer zoals kinderen er in 1960 of zo bijliepen, of wellicht zelfs in 1912. Wat Barattier ten tonele voert is meer het soort kind waar we in deze eeuw aan gewend zijn geraakt - allemaal keurig geknipt, alles keurig recht getandartst en desnoods een nose job, zeg maar. Dat was vroegâh toch echt wel anders.

Wat me wel bij beide films bekruipt is dat het misschien gewoon beter geweest was om bij de originele setting te blijven, en veel strakker het originele boek te volgen. Maar, ik heb het nooit gelezen - en ik voel me ook wat te ver verwijderd van de doelgroep om daar moeite voor te gaan doen. Wellicht dat de afstand tussen het boek en de tijd van nu te groot is voor de doelgroep. Daarmee eigenlijk meteen de volgende vraag, waarom dan toch dit boek als bron - maar daarop was het antwoord al duidelijk, want uit het auteursrecht gevallen en dus gratis beschikbaar. Beter half gejat dan zelf verzonnen.

Kom ik bij de vraag, wat vind ik er van en welke was dan de ‘beste’ - voor wat dat waard is. En dat is geen simpele vraag. De oorlog van de kinders heeft Samuell beter, maar Barratier heeft Casta. Daarmee blijft het toch wel wat in balans. In Frankrijk deed Barratier het overigens beter, met 1.5M tegenover 1.4M verkochte kaartjes - en ook daarbij moet gezegd, voor wat dat waard is.