Au Coeur du Mensonge (1999)

Eén van die films die Claude Chabrol zelf schreef samen met Odile Barski en zoals gebruikelijk bij Chabrol hangt er een mysterieus, ietwat broeierig sfeertje over deze film die wel als degelijke suspensfilm kan doorgaan maar toch niet bij Chabrols beste werken hoort.

Jacques Gamblin vertolkt goed de rol van de toch wel "gestoorde" man terwijl Valeria Bruni Tedeschi eerder onwennig overkomt als politie-inspecteur. Sandrine Bonnaire steekt er bovenuit.

Het plot suggereert een soort detectivethriller, maar legt veeleer de focus op het dramagehalte dan het onderzoek. De ouders van het slachtoffer komen bijvoorbeeld niet of amper in beeld en ook de hoofdverdachte ondervindt al bij al weinig last van de politie. Het lijkt eerder een zijplot. Chabrol focust zich meer op de intermenselijke relaties van de personages waarbij de driehoek René-Viv-Régis centraal staat.

Dat er een geheime verhouding in het spel is, is zelfs geen spoiler. De wijze waarop de personages in beeld worden gebracht, leiden erg makkelijk tot deze conclusie. De partner René is kleurloos, een beetje saai zelfs en het niet onlogisch dat de levendige Viv zich aangetrokken voelt tot de flamboyante vriend des huizes.

Zoals hier al vermeld een prima setting in een soort vakantiesfeer, waar het leven rustig verder kabbelt ergens langs de Bretoense kust. Niet slecht, maar ik zag al beter van Chabrol. Naar het einde toe misschien wat snel afgehaspeld alsof men tot de conclusie kwam dat men nog een kindermoord diende op te lossen.

Typische Chabrol met sterke sfeerschepping met name vanwege de sterke locatiekeuzes.

Fijne rollen van Sandrine Bonnaire en de opvallend zacht pratende Valeria Bruni Tedeschi.

Zoals bij veel Chabrol films kabbelt het verhaal een beetje voort. Het venijn zit 'm hier in de staart zit en geeft stof tot nadenken.