Au Coeur du Mensonge (1999)

Eén van die films die Claude Chabrol zelf schreef samen met Odile Barski en zoals gebruikelijk bij Chabrol hangt er een mysterieus, ietwat broeierig sfeertje over deze film die wel als degelijke suspensfilm kan doorgaan maar toch niet bij Chabrols beste werken hoort.

Jacques Gamblin vertolkt goed de rol van de toch wel "gestoorde" man terwijl Valeria Bruni Tedeschi eerder onwennig overkomt als politie-inspecteur. Sandrine Bonnaire steekt er bovenuit.

Twee moorden en de zoektocht naar de dader kaderen deze film in het misdaadgenre.

Maar in de eerste is het een psychologisch drama: Au coeur du Mensonge toont een aantal dagen en weken uit het leven van enkele mensen in de omgeving van de moorden. Mensen die al dan niet betrokken zijn, hun gedrag, hun houding; en met 'de leugen' als centraal thema.

Het verhaal kabbelt rustig voort, zakt geen moment in en kent ook geen hoogtepunten, maar blijft tot het eind boeien. De whodunnit is daarbij van ondergeschikt belang; het gaat om de personages en de karakters, en dat zorgde voor een aangename zit.

En dit gevoel

Ik val in eindeloze herhaling, maar dit soort kijkplezier vind ik zelden terug bij de overload aan Amerikaanse films die we aangeboden krijgen.

Correctie: VS-films.

Wellicht niet de beste film van Claude Chabrol, hoewel ik er best met plezier naar gekeken heb. Het is meer een psychologisch 'drama' dan een echte 'whodunnit'. Er wordt vakkundig maar nogal nadrukkelijk geacteerd, zoals toen wel gebruikelijk was. De locaties zijn prachtig, zoals dat huis aan de kust (ik zou gek worden van dat eeuwige geluid van de zee en geen oog dicht doen). Ik heb altijd een zwak voor Valeria Bruni Tedeschi, die hier nogal afstandelijk en zakelijk de commissaris van dienst speelt die twee moorden moet onderzoeken. Wat mij betreft zitten er wel wat gaten en losse eindjes in het verhaal en het slot kon ik niet erg volgen. Maar misschien is er ook geen slot. 'Nouvelle vague' weetjewel.

Eerste film die ik op MUBI heb gezien, puur geselecteerd op een tweetal ingredienten: Frans en zee. En precies dat levert de film: Franse klanken met vrijwel de gehele speelduur van de film het geraas van de zee op de achtergrond.

De premise is een moord, maar de film kabbelt voort zonder haast te hebben, de tijd nemend om de impact van de moord op enkele leden van de kleine gemeenschap te analyseren. Heel diepgaand wordt 't nergens maar het einde is verrassend sterk. Een film die je vooral kijkt voor de setting. 3*

Het plot suggereert een soort detectivethriller, maar legt veeleer de focus op het dramagehalte dan het onderzoek. De ouders van het slachtoffer komen bijvoorbeeld niet of amper in beeld en ook de hoofdverdachte ondervindt al bij al weinig last van de politie. Het lijkt eerder een zijplot. Chabrol focust zich meer op de intermenselijke relaties van de personages waarbij de driehoek René-Viv-Régis centraal staat.

Dat er een geheime verhouding in het spel is, is zelfs geen spoiler. De wijze waarop de personages in beeld worden gebracht, leiden erg makkelijk tot deze conclusie. De partner René is kleurloos, een beetje saai zelfs en het niet onlogisch dat de levendige Viv zich aangetrokken voelt tot de flamboyante vriend des huizes.

Zoals hier al vermeld een prima setting in een soort vakantiesfeer, waar het leven rustig verder kabbelt ergens langs de Bretoense kust. Niet slecht, maar ik zag al beter van Chabrol. Naar het einde toe misschien wat snel afgehaspeld alsof men tot de conclusie kwam dat men nog een kindermoord diende op te lossen.

Typische Chabrol met sterke sfeerschepping met name vanwege de sterke locatiekeuzes.

Fijne rollen van Sandrine Bonnaire en de opvallend zacht pratende Valeria Bruni Tedeschi.

Zoals bij veel Chabrol films kabbelt het verhaal een beetje voort. Het venijn zit 'm hier in de staart zit en geeft stof tot nadenken.