Marley & Me: The Puppy Years (2011)

Onwerkelijk slecht vervolg.

Eén van de meest goedkope cash-ins die ik ooit gezien heb. Deze film heeft in niks meer te maken met de originele Marley & Me. Niet qua cast, niet qua toon en al helemaal niet qua kwaliteit.

Het resultaat is een uiterst vervelende kinderfilm waar brakke kinderacteurtjes de stemmen van de hondjes verzorgen, inclusief de meest gruwelijke accenten. Het is nergens grappig, het is lelijk gefilmd, de film zit propvol irritante personages en het verhaaltje hadden ze er wat mij betreft gewoon uit mogen laten.

Voeg nog wat schrille moraaltjes toe en je hebt een film die nooit het daglicht had mogen zien. Althans niet onder deze naam. Een film waar je daadwerkelijk trots kan zijn wanneer je naar een gedownloade versie kijkt.

0.5*

Ik zag de filmtitel in Onderhond's flop 2011 lijstje staan, en was meteen enthousiast, ondanks zijn cijfer. Ik heb tranen met tuiten gehuild bij Marley & Me, en een vervolgdeel wilde ik dan ook graag zien, ookal wist ik er verder nog helemaal niks over.

Niet al te best dus. Er vanuit gaande dat het een kinderfilm is zal ik niet te streng zijn en het niet tot op het bot afkraken. Ik hou het voor de verandering eens gezellig. Mijn stem is dan ook puur uit gevoel, omdat ik de pups schattig vond.

Ik heb nooit een hond gehad, totdat ik begin 2011 op mezelf ging wonen en ik een prachtig beestje in huis haalde die ik Spencer noemde. Spencer is mijn grote liefde. Als ik een hond zie, denk ik aan Spencer. Een puppy reclame op TV? Spencer. Hoor ik geblaf? Ik denk aan Spencer. Hij is mijn kleine ventje. Hij troost me als ik verdrietig ben, is elke dag blij om me weer te zien als ik thuiskom van het werk en hij slaapt als een baby tegen me (mijn rug, billen, of benen, maar waar meneer zin in heeft) aan. Ik kan dus wel concluderen dat ik een sucker ben voor hondjes. (Mocht dat nog niet duidelijk zijn.)

Toen de voice-over begon had ik al iets van 'O jee, dit gaat een beetje 'Diary of a Wimpy Kid' op.' Een typisch kinderfilmpje dus. Dit werd bevestigd toen ik Marley zijn bekje zag bewegen als ik 'sprak'. O jee, waar was ik aan begonnen..

Marley is cute, maar tegelijkertijd ook wel een rothond soms. Wel veel herkenbare situaties, hoe hondjes je 'manipuleren', bijvoorbeeld bij de onweer scène, dat is ZO herkenbaar. (Het piepen, de zielige blik, het hoge knuffelgehalte).

Het is vooral schattig. Grappig is het nergens, want de humor blijft op kinderniveau. Hierdoor voelt het na een half uur al aan alsof je al twee uur aan het kijken bent. '' It's Hans von Weaselburger and the Woof Gang. ''

Al met al geen pure verschrikking, maar ook niet het hoogtepunt van je week.

Een redelijk familie/komediefilm...

Redelijk verhaal...

De eerste deel is veel leuker dan deze film...

Leuk voor de jeugdfilm...

Flauw acteerwerk...

Wel grappig huisdier...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Jammer geen goede film...