Tube Tales (1999)

Erotische fantasieën in the London Underground in een Britse anthologie-film. In 'Mr Cool' maakt een jongeman (Dexter Fletcher) avances naar een knappe collega, maar ziet haar toch meegaan met een opdringerige leidinggevende. In 'Horny' speelt een wulpse jongedame (Denise van Outen) met de blikken van een oudere man, die zich ten overstaan van de andere passagiers geen houding meer weet te geven. In 'Bone' komt een trombonespeler terug van zijn concert en ziet de alledaagse metroruimtes opeens veranderen in het decor van een zwoele koortsdroom. De vondst van een metroticket roept bij hem een verlangen op naar de eigenaresse ervan. Talrijke allusies tussen het muziekinstrument en het mannelijke geslacht. (Overigens geregisseerd door Ewan McGregor.) In 'Mouth' worden de opdringerige, lustige blikken afgestraft van alle mannelijke metroreizigers. Het lot heeft namelijk een wending in petto voor hun gedeelde fascinatie naar een vrouwelijke medepassagier. In deze losse verhalen blijft seks giechelig in hoe ze opzichtig spelen met seksuele ondertonen terwijl het bij brave suggestie blijft.

Met langere verhalen als 'Grasshopper' en 'Steal Away' haken de regisseurs duidelijk in op de sympathieke kruimelcriminelen uit bijvoorbeeld het werk van Guy Ritchie. In 'Grasshopper' die hectische, hippe montage en oeverloos uitgesponnen dialogen over niks, terwijl het over weinig meer gaat dan enkele zwartrijders die pogen te ontsnappen aan de metro-inspecteurs. In 'Steal Away' lijken een eigentijdse Bonnie en Clyde ongeschonden weg komen van een schietpartij, maar in de metrocoupé wordt hun moraliteit opnieuw op de proef gesteld. Ik vond dit één van de betere verhalen omdat het subtiel speelt met het onrecht van alledaagse machtsverschillen. Hij is wit en zij is gekleurd, en in de metro vindt uitdrukkelijk racistisch geweld plaats tegenover wegkijkende medepassagiers. Het is alleen jammer dat het de aanzet blijkt tot een potsierlijk, kitscherig einde dat niet helemaal klopt naar mijn gevoel.

In 'Rosebud' loopt een zwart meisje weg van haar witte moeder (Rachel Weisz) en maakt van het metrostation haar speelterrein. Het is een aardig surreëel verhaaltje, alleen al omdat het meisje volledig in het rood gekleed is - als een roodkapje - en haar rode hoepel overal met zich meedraagt. En dan is er ook nog een mysterieuze vreemdeling die haar redding of haar dreiging is. Ook in 'My Father the Liar' staat de relatie tussen een ouder en een kind centraal. De naamloze pappa (Ray Winstone) is een oude sjaggeraar, die met slimmigheid en bluf zijn zoontje helpt met zwartrijden. Ik heb een zwak voor dit soort ouder- en kindrelaties waar het kind hondsloyaal is naar een disfunctionele ouder. Maar zijn slimme plannetje valt in duigen als er een tragische gebeurtenis plaatsvindt. Van alle verhaaltjes vond ik 'A Bird in the Hand' het sterkst in al z'n simpelheid. (Overigens geregisseerd door Jude Law en met een eerste filmrol voor Simon Pegg.). Er gebeurt niks meer dan dat een oud mannetje een dood vogeltje vindt in een volle treincoupé. Als het beestje weer begint te fladderen, blijkt niemand erg onder de indruk van het kleine mirakel wat zich zojuist voltrok.

'Tube Tales' (1999) is terecht wat in de vergetelheid geraakt, want het doet weinig meer dan dat de fine fleur van Britse Hollywoodsterren er ergens een aandeel in heeft. Toch is het prima tijdverdrijf om de losse verhaaltjes eens te bekijken op Pixeltube en je te wentelen in heerlijke nineties-nostalgie.