Kiss Tomorrow Goodbye (1950)

Voor de fans van James Cagney: reuzenposter.

Een gecompliceerd, soms moeilijk te hanteren, cynisch misdaaddrama (met een dosis geweld), dat overkwam als een warboel en een abrupt herbergde. De cast was uitstekend; Barbara Payton speelde een memorabele rol. James Cagney was weer de onsympathieke en gewetenloze smeerlap. Hij moest voor een jongeman doorgaan; maar met z'n 51 jaar was hij dat in de verste verte niet.

Niet onaardig. Cagney is natuurlijk wel erg geschikt als enorme klootzak.

James Cagney is eens te meer de door en door slechterik in deze doorsnee film noir van toch behoorlijke makelij. De plot is misschien wat complex en de "supersnelle romantiek" zit er ook in, maar verbazen moet dit laatste niet voor het filmmaken uit die tijd.
Eigenaardig hoe in de acts van dat driftige mannetje vaak humor verscholen gaat. Zag ooit eens een gala uitzending ter gelegenheid van zijn "Lifetime Achievement Award" en merkwaardig genoeg werd toen een fragment geciteerd uit deze "Kiss tomorrow goodby", namelijk deze waarbij hij een koffiepot naar zijn hoofd geslingerd krijgt en zich verwonderd afvraagt waar de suiker blijft.
Naast James Cagney zitten de twee dames, Barbara Payton en Helena Carter, goed in hun rol, evenals good old Ward Bond, als de corrupte politie-inspecteur, ook al iets dat heel dikwijls in de films noirs verweven zat.

Lekker gecompliceerde heist met crooks, corrupte agenten, advocaten en dat alles onder de bezielende leiding van James Cagney die iedereen dwingt mee te doen met zijn plan. Ondertussen raakt Cagney ook nog gecharmeerd door de dochter van de machtigste man in de stad. Dit is hoe we het willen hebben in noir. Nice! Beter nog dan White Heat al heeft die dan weer een nog fraaiere finale.

Graag gezien. De titel kan het adagio zijn van elke film noir. Doem, noodlot, fataliteit ... het zit allemaal in de titel. Maar Kiss tomorrow goodbye is ook een zeer goede film. Het hoofdpersonage vertolkt door Cagney leunt wel sterk aan bij White Heat nl een psychopathische gangster. Toch één verschil. Hier is er geen enkel motivatie voor de personages. Ze zijn wat ze zijn. Zo is geld niet een doel maar een middel voor Cagney om te overleven. Hij lijkt voor gangster bestaan te kiezen omdat dit de eerste optie was. Maar ook de bijrollen zijn fantastisch. Warren bond als de corrupte flik is super intens, Luther Adler als de aan lager wal geraakte advokaat is fantastisch en Barbara Payton als de naïeve vrouw die valt voor Cagney zuigt de aandacht naar hoe toe. De scene waar Cagney haar aanvalt met een handdoek uit pure woede en zij werpt haar wenend in de armen van Cagney is geladen met een 120 volt. Kiss tomorrow goodbye heeft een ingewikkeld plot (iedereen is corrupt of een verrader die zo maar komen opdagen) en heeft een moordend (pun intended) tempo met geweldige momenten (de scene met de boek goeroe is er één van). Er is ook een nevenverhaal waar Cagney met een vrouw aanpapt die de dochter blijkt te zijn van één van de matigste mannen uit de regio maar dat zit een beetje in de weg. Maar de film blijft boeiend gans de rit en het is een genoegen om te zien hoe Cagney over alles en iedereen walst alsof hij gebeten was door een hond met hondsdolheid.