Moneyball (2011)

Het meest opvallende aan Moneyball is zijn ingetogenheid. Dat er niet veel honkbal wordt laten zien is al vaker gezegd, maar de gebruikelijke opgewonden geest van zo'n beetje iedere andere sportfilm ontbreekt hier bijna totaal. Geen grote drama's bij verlies en nauwelijks goddelijke euforie bij overwinningen. Ook niet achter de schermen. Alleen als het team de 20 overwinningen haalt lijkt er iets van triomf in te sluipen, maar relatief gezien blijft het een kalme bedoeling. Sterker nog, waar ik vooraf verwachte dat ik een film te gaan zien over een overweldigende overwinning had ik aan het eind bijna een neerslachtig gevoel. Dit komt doordat Beane niet genoegen kan nemen met het feit dat hij de hele honkbalwereld compleet op zijn kop heeft gezet; hij moet ook nog winnen. De film is gevoelsmatig helemaal ingesteld op Beane. Normaliter zou je aan het einde bijna van je stoel moeten springen van blijdschap, omdat de hoofdpersoon een wonder heeft verricht, zit je nu met een hoofdpersoon die er niets mee kan. Erg uniek, zeker voor een Hollywoodfilm.

Ik moet ook toegeven dat daar mijn enige interesse in Moneyball lag, dat ik verder vooral een degelijk filmpje vond. Het werkt het meest als een karakterstudie van Billy Beane, die best een origineel personage oplevert en waar Pitt een glansrol in heeft. Maar de rest had niet zo heel veel te bieden. Ik had me laten vertellen dat dit nou bij uitstek de sportfilm is voor mensen die niets met sporten hebben. Ik weet niet. Ik moet toegeven dat ik kijken naar sport over het algemeen niet zo heel boeiend vind, dus deze alternatieve aanpak had me moeten aanspreken. In plaats daarvan kwam ik erachter dat ik één ding saaier vind dan kijken naar sportende mensen: kijken naar mensen die sporters managen. Het ligt ongetwijfeld aan mezelf, maar ik vind dat sportmanagers een nogal vervelende baan hebben. Waar je een sportersleven nog kunt dramatiseren en persoonlijk kunt maken doordat je om die ene overwinning gaat geven zit je hier met mensen die vooral onderhandelen, gedwongen zijn onpersoonlijke relaties te onderhouden en een speler zien als een product. Lastig om iets om te geven wat mij betreft.

Gewoon niet mijn onderwerp vrees ik, zeker niet met deze lengte. Als sportmanagement meer je ding is kan ik me voorstellen dat dit helemaal je film is, want hij is ontegenzeggelijk goed geschreven, gemaakt en geacteerd (al heeft Philip Seymour Hoffman een opvallend ondergeschikte rol). Zelf zal ik echter waarschijnlijk alleen de persoon Billy Bean onthouden.
3*

Aanvankelijk geboeid gekeken omwille van de herkendbare toestanden uit ons eigen nationaal voetbal : rijke clubs, arme clubs, rijke clubs die van de arme clubs de beste spelers afsnoepen, arme clubs die het met afval moeten doen, waardoor de kloof tussen rijk en arm groter en groter wordt.

Na een tijd bleek het toch wel heel veel van hetzelfde en, als Brad Pitt een uitstekende acteur en wordt een ingenieus systeem toegepast om aan spelersselectie te doen, vond het toch maar eentonig worden. Het slot van de film is dan wel weer boeiender.

Kennis van baseball is wel wenselijk om tot een betere appreciatie van de film te komen.

Prima film over mijn favoriete baseball team de Oakland athletics.De winning streak van 20 games wordt spannend in beeld gebracht en ook de rollen worden prima ingevuld.Wat wel onderbelicht werd was dat ze hun succes voornamelijk te danken hadden aan hun briljante pitcher staff en niet zo zeer aan de slagploeg.Afgelopen jaar schreven ze trouwens opnieuw geschiedenis om met een team van afvallers en rookies en na een gigantische achterstand toch nog divisie kampioen te worden in de allerlaatste wedstrijd van het seizoen.Vervolgens werd Billy Beane (aardig gespeeld door Pitt) gekozen tot general manager van het jaar.Tijd voor Moneyball 2 lijkt me.

Aardige film.

Ik heb niks met honkbal, maar deze film was goed te doen. Fijne personages gespeeld door goede acteurs en een interessant script. Verder leuk gemonteerd, maar de film duurt misschien net iets te lang.

3.5

Een goede drama/biopic/sportfilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Brad Pitt en

Philip Seymour Hoffman ...

Redelijk af en toe mooi HD kwaliteit

breedbeeld...

Redelijk achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het onderwerp van de film is interessant en daar blijft het eigenlijk ook bij. Ik geloof heel erg in het belang van statistiek (ook in de sport). Bij een sport met steeds dezelfde spelsituatie kan je daardoor best op zo'n manier een team samenstellen. Billy Beane is zelf vooral nogal onverantwoord, door de trainer niet in het project te betrekken en helemaal niets aan te trekken van andere aspecten als teammentaliteit. Ik zou dit ook graag als documentaire hebben gezien, iets minder geromantiseerd. De film werkt wel, maar beklijft verder niet.

Uitstekende film waarin de manager van een honkbalteam een geheel nieuwe aanpak uitprobeert bij het selecteren van spelers. Een sportfilm die eigenlijk niet over de sport zelf gaat, maar meer over managen in het algemeen. Geloofwaardig in beeld gebracht (weinig muziek helpt hier ook bij) en twee vrij sterke rollen van Brad Pitt en Jonah Hill. Phillip Seymour Hoffman is wat under-used.

Zelf heb ik weinig verstand van honkbal en nog minder van statistiek, maar desondanks fascineert het mij als personen die er wel verstand van hebben deze kennis gaan gebruiken om spelers te selecteren en daarbij weerstand krijgen van andere beslissers in de organisatie.

Iedereen weet hoe moeilijk het is om te slagen in de sport waar je ooit voor hebt gekozen.

De scene waar een jongen moest kiezen voor een professionele carrière in de honkbal of studeren aan Stanford University sprak mij daarom aan.

Er worden weinig films geproduceerd die van het begin tot het einde de aandacht weten vast te houden en waarvan je niet wilt dat het gaat stoppen omdat het boeit.

Zo een film is Moneyball.

Kijken dus!

Geen flauw idee waarom ik dit ging kijken, want ik heb niks met baseball, laat staan met de achtergrond zoals geportretteerd in deze film. Denk dat ik vooral benieuwd was naar Jonah Hill and Philip Seymour Hoffman, hoewel die laatste uiteindelijk maar een heel kleine rol heeft.

Jonah Hill was prima, Brad Pitt daar kan ik nooit zoveel mee als acteur.

Verder was het als film best aardig, maar door het onderwerp voor mij niet echt bijster interessant. Vond het vooral niet duidelijk waarom ze nou eerst telkens verloren en daarna telkens wonnen. De flashbacks uit zijn eigen baseballverleden vond ik ook niet bijster veel toevoegen.

Een film die ik morgen alweer vergeten ben denk ik.

3*

Oh, een honkbal film. Saai. Dat wordt zeker weer zo'n ouderwets Amerikaans, over-the-top, wij-zijn-het-beste, gaan-met-die-banaan patriottenfestival à la Major League...

...niet helemaal. Wat we wel krijgen, is een underdog film over een alternatieve benadering van statistieken binnen de sport. En voor het geval het nog niet bekend was; Amerikanen zijn dol op hun (sport)statistieken.

Helaas voor Moneyball zijn ze ook dol op sportnostalgie- en romantiek, wat hier dan ook weer vrolijk de revue passeert. De hoofdrolspelers houden zich hier gelukkig nog wat afzijdig van; het is de omgeving die ze hier ongewild in mee probeert te sleuren. Volkomen onnodig, maar welkom in Hollywood, zeggen we dan maar.

Om wat contrast aan te brengen heeft regisseur Bennett Miller er bij het filmen voor gekozen om een voornamelijk grauw palet te gebruiken. Dat sluit nadeloos aan op de koude, statistische materie. Het mag daarentegen ook gezegd dat Pitt er goed aan gedaan heeft om zijn rol hier en daar wat luchtiger te benaderen.

Mensen die graag bezig zijn met sport management simulaties (Football Manager, bijvoorbeeld) kunnen hun lol op met Moneyball. Heb je niks met sport of statistieken, dan kun je gerust verder kijken.

Uitstekende film zeg! Alhoewel het merendeel van de film uit dialoog bestaat blijft het van begin tot eind boeien. Het onderwerp vind ik uitermate interessant, zeker omdat het nu ook in de voetbalwereld gebruikt wordt. Erg mooi om te zien hoe Billy Beane z'n eigen kop volgt en naar niets of niemand luistert.

Brad Pitt en Jonah Hill spelen allebei een erg goede rol. Vooral Brad Pitt is fantastisch op dreef. Ondanks de relatief lange speelduur vliegt de tijd. Ikzelf heb helemaal niks met baseball, maar dat heeft me niet belemmerd tijdens het kijken. Ga zeker meer kijken van Miller, fantastische binnenkomer voor me.

4*

Tja, zo'n sobere, kalme vertelling biedt natuurlijk een aardig tegenwicht voor de extravagante spektakelstukken van deze wereld, zoals Any Given Sunday in dit genre. Toch kun je er te ver in doorschieten naar mijn mening. Zelfs wanneer Brad Pitt een prullenbak door de kleedkamer heen banjert, staat zijn gezicht nog steeds op een soort van geënsceneerde kalmte, zelfvertouwen. Het spel van Pitt deed me dan ook niet veel, Jonah Hill was wat dat betreft beter in zijn element. Nee, vrij matig al zakt ie nergens echt door het ijs.

Een goede film die mij van het begin tot het einde heeft kunnen boeien.

Acteerwerk is prima. Pitt vind ik persoonlijk erg fijn om naar te kijken. Leuk om Hill eens in een andere rol te zien! En Seymour, grote of kleine rollen hij zet ze altijd goed neer.

Inhoud wordt naar mijn mening precies goed uitgewerkt. Een goed balans tussen sport, het heden en het verleden (kort maar krachtig).

'k ben eigenlijk geen sportsfan, maar me er toch eens aan gewaagd en 'k heb het me niet beklaagd. 'k vond het toch wel een boeiende film, mede door het goeie acteerwerk. 'k was aangenaam verrast door Jonah Hill die eens een serieuze rol speelde. Brad Pitt was ook goed op dreef.

Verder zag de film er goed uit.

De moeite waard om gezien te hebben.

Moneyball wordt in beeld gebracht als een doordeweekse tv-serie, het tempo is op z'n best gezapig te noemen, Philip Seymour Hoffman loopt er maar wat verloren bij en de dialogen zijn niet altijd even boeiend en wervelen niet zoals in Sorkins andere scenario's (The Social Network, The Newsroom). Gelukkig is de interactie tussen Brad Pitt en Jonah Hill bij momenten fantastisch en het He did a homerun without realizing it-moment is erg mooi. Maar met zo'n team had er véél meer uitgehaald kunnen worden. Alles is aan boord, maar they do'nt go for the dollar, en dat is jammer.

“How can you not get romantic about baseball?”

Aaron Sorkin laat nogmaals zijn vakmanschap zien met het sterke Moneyball. Want om een film over honkbal, cijfertjes en mannen die veel naar beeldschermen staren en telefoontjes plegen interessant te houden heb je een "dialogen/monologen meester" nodig. En laat Sorkin dat nou net zijn. Met A Few Good Men, The Social Network, The West Wing en het meesterlijke (ondergewaardeerde) Steve Jobs heeft Sorkin een cv opgebouwd waar elke scriptschrijver van zou dromen.

Het verhaal over Billy Beane die de manier van het scouten van spelers in het honkbal totaal verandert heeft is natuurlijk een erg interessant onderwerp maar had ook gemakkelijk een degelijk maar oersaaie film kunnen opleveren. Maar Moneyball heeft een heerlijke flow met een aangenaam tempo, spetterende dialogen, sterke acteerprestaties en een vlotte regie en montage die ervoor zorgt dat de film boeiend blijft en ook voor niet-honkbalfans interessant is om naar te kijken. Brad Pitt is uitstekend als Bean en laat weer eens zien wat een geweldig acteur hij is. Wat een charisma blijft de man toch houden. Jonah Hill is een openbaring als de geniale cijfertjeskoning Peter Brand die van alle spelers de belangrijke cijfers kan opdreunen, en kan bepalen of een speler zijn geld wel waard is en of hij een meerwaarde voor het team is. Ook Philip Seymour Hoffman heeft weer een aardige rol te pakken als de in eerste instantie tegenstribbelde coach die steeds meer bijdraait. Moneyball laat zien wat de meerwaarde is van vakmensen die topkwaliteit afleveren en met minder geen genoegen nemen. Sorkin, Pitt, Hilll, Miller, Hoffman etc. verdienen alle credits want ze geven allemaal hun "A game". Een regelrechte home run.

Ondanks dat ik niks met honkbal heb is dit wel een heel behoorlijke film over het wereldje rondom deze sport en het verhaal van de man die de sport op een statistische manier benaderde om de factor geluk flink te verlagen. Sterke rollen van Brad Pitt, Jonah Hill en Philip Seymour Hoffman. Het verhaal was me bekend, vooral doordat de Deense voetbalclub Midtjylland ook op deze manier is gaan werken een jaartje of 2 terug. De film duurt me een tikkeltje te lang, maar aan de andere kant geven ze de Amerikaanse sportbeleving wel mooi weer, zeker tijding die 20 wedstrijden winning streak. Het achtergrondverhaal van Pitt en zijn dochtertje boeide me weer een stuk minder.

3,5*

Degelijke sportfilm die wat in dezelfde lijn ligt van andere sportfilms over baseball of American football. De film kijkt lekker weg en behandelt het typische sprookje van een underdog waarin niemand gelooft. Vaak moet je nog dieper het dal ingaan vooraleer de successen zich opstapelen. De methode van Beane en Brand was baanbrekend voor de wetenschappelijke benadering van baseball, maar eigenlijk ook voor tal van andere sporten. In de hedendaagse beleving kan je je haast niet meer voorstellen dat deze wetenschappelijke benadering zou wegvallen. Integendeel, vandaag gaat het nog veel verder waarbij rust en voeding onder dezelfde statitische sausje gegoten worden.

Sterke rollen van Pitt en Hill. Geen film die me zal bijblijven. Ook geen memorabele inspirerende speeches op peptalk zoals in bvb Any given sunday (Al Pacino) of Remember the Titans (Denzel Washington). Neen, Pitt houdt het bij het omgooien van vuilniszakken en het zich ergeren aan de fun in de kleedkamer na een zoveelste nederlaag.

Eveneens opvallend was het dumpen van spelers alsof het vee was. Boertig, lomp en totaal onrespectvol worden sporters aan de kant geschoven, niet alleen in de film, maar in zowat elke ploegsport. Het doel heiligt nu eenmaal de middelen. En inderdaad, kleine clubs zijn steeds de donorclub van de rijken. Money rules the world, zéker in de sport.

Typische Oscar-film. Niet slecht, goed verteld maar ook oerdegelijk. Het is eerder ook een film waar plot belangrijker is dan een diepgaande uitwerking. Ergens merk je wel dat ze de persoon van Piit wat diepgang willen geven, maar dat hangt er een beetje bij eigenlijk. Pitt is dar ook niet de acteur naar, hij moet gewoon zijn ding doen is niet heel moeilijke rollen. Dat is zijn kracht en daar kan ik hem goed hebben.

Verder kijkt de film best aardig weg en die 130 minuten vervelen ook niet. Enkele aardige shots, vooral als Pitt met z'n auto afslaat en de camera op de snelweg blijft voortgaan. Ook al met al is het een leuk inkijkje in de honkbalwereld met de oudere scouts in hun polo's die een spelers niets vinden vanwege z'n lelijke vriendin. 'Zo'n speler heeft geen zelfvertrouwen'. Hoewel daar iets in zit geeft het vooral aan dat het een sport was waar technologie nog niet echt was doorgedrongen. Ik vraag me ook af of men vroeger koppig was, of dom of dat het echt een briljant idee was om meer naar data te kijken zoals we nu anno 2018 zo gewend zijn. Maar dat soort vragen wil de film niet echt stellen. 3,0*.

Matig sport drama.

Al zit er misschien wel een interessante thematiek onder, eentje die jammer genoeg te weinig naar voren komt in dit drama dat toch vooral op personages gericht is. Wie de AlphaGo doc gezien heeft herkent vast een aantal van de zaken die deze film probeert aan te kaarten.

De menselijkheid die verslagen wordt door de computer en de identiteitscrisis die daaruit volgt ligt aan de basis van deze film. Heel diep gaat Miller er niet op in, het gaat toch vooral over Pitt's personage dat zich (zonder al te veel keuze) achter de statistieken schaart om zijn team een fighting chance te geven.

Het drama is verder wel oké, maar qua regie compleet onopvallend. Het is dat Pitt en Hill het best naar behoren doen, maar verder valt er gewoon niet genoeg te beleven. Jammer, want met dit uitgangspunt is toch meer te doen. Als je het mij vraagt één van de zaken waar we de komende tijd het meest mee te kampen gaan hebben.

2.5*

Bescheiden en rustig sportdrama over een totaal nieuwe benadering van honkbal en het omver gooien van de gevestigde cultuur en methodes. Met als basis en drijfveer wellicht het mislukken van Beane's eigen carrière terwijl hij zo'n enorm talent was.Natuurlijk gaat dat met de nodige tegenslag en tegenwerking.

Desalniettemin een hele aardig en boeiende film. Leuke rol van Jonah Hill en vooral een hele ingetogen Brad Pitt.

Heel erg Amerikaanse sportfilm over een typisch Amerikaans thema: het geschuif en gesjoemel met spelers in de baseball league. Zeker geen slechte film, maar ik heb te weinig affiniteit met het onderwerp om de film ten volle te kunnen appreciëren. Dat laat onverlet dat de beide protagonisten Pitt en Hill uitstekende vertolkingen neerzetten.

Waarom eens geen klassieker als eerste film van het jaar?

Want dat is net wat Moneyball voor mij is, een klassieker. Het verhaal overstijgt namelijk makkelijk wat aan de oppervlakte ligt en je kan rustig aan het behang krabben om te zien wat de makers aan de muur gekleefd hebben.

Brad Pitt speelt het wat mij betreft prima. Meerdere malen zet hij de persoon neer die Billy Beane wellicht moest zijn: staalhard en ijskoud als het op zakelijke beslissingen neerkomt, meegaand voor de menselijke kant omdat hij zelf ooit in de anderen hun schoenen stond. Het hele honkbalverhaal is hierbij ietwat irrelevant, zo vergaat het wellicht de meeste CEO's aan het hoofd van een miljoenen onderneming, Of toch zij die de ladder beklommen hebben tenminste.

Jonah Hill doet het ook goed, als jonge snaak die bewonderd naar Beane opkijkt, niet altijd begrijpt waarom iets gebeurd, maar wel een trouwe luitenant is. Ik meen trouwens dat Beanes beslissing om in Oakland te blijven mee beïnvloedt wordt door het lot van zijn assistent. Dit uiteraard in de film, in real life heb ik geen flauw benul.

Ook leuk om de Amerikaanse mentaliteit te zien, gekleurd door de sport achtergrond, maar toch ook algemeen. Wanneer het record van 20 overwinningen de A's dreigt te ontglippen, slaat de stemming meteen om. Alsof 19 opeenvolgende overwinningen niet ok is. Alsof die plompverloren wedstrijd iets betekent in de context van een volledig seizoen.

En net dat laatste begrijpt Billy Beane perfect: het gaat om de laatste wedstrijd winnen, al de rest is bijzaak. Mooi dat de man, indien deze film waarheidsgetrouw is, er ook voor kiest om niet alleen alles te willen winnen, maar ook met het team van zijn hart, al is dat het team met de minste mogelijkheden.

Ik heb een gruwelijke hekel aan honkbal. Als kind moesten we de hele tijd honkballen met gym op school (en nooit eens voetbal, hockey of basketbal, wat ik veel leukere sporten vind), en ik kon er ook geen ene klap van (zowel letterlijk als figuurlijk). En in het veld had ik totaal geen idee waar de bal naar toe moest als ik hem kreeg, dus ik zorgde ervoor dat ik altijd zo ver mogelijk achterin het veld stond (de meeste klasgenoten konden gelukkig net als ik ook totaal niet slaan).

Maar goed, het onderwerp van deze film is wel interessant omdat het niet louter op honkbal slaat, de principes kunnen in elke teamsport toegepast worden getuige bijvoorbeeld de Deense voetbalclub FC Midtjylland.

Helaas denk ik bij het zien van deze film dat het format speelfilm misschien niet helemaal het juiste was, een documentaire was wellicht meer op z'n plek geweest. Het onderwerp mag interessant zijn, maar de uitwerking is zo droog. Het camerawerk is gewoon ontzettend saai en juist met een film over sport kan je ongebruikelijke camerastandpunten kiezen waardoor je totaal andere beelden krijgt dan tijdens een echte sportwedstrijd. En de dialogen worden net zo saai gefilmd, er wordt totaal geen moeite gedaan om er iets moois van te maken. En in combinatie met de relatief lange speelduur wordt de film dan een beetje langdradig. Het acteerwerk is verder wel in orde. Pitt speelt één van zijn typische vlotte-jongens-rollen en dat doet hij altijd erg goed, waardoor ik er de aandacht nog bij weet te houden. 2*.

Andere inslag.

Moneyball is een sportfilm die toch wat anders uitpakt dan andere Amerikaanse sportfilms. De meeste sportfilms teren op trots en teamwork, Moneyball gaat wat meer voor de zakelijke aanpak. Deze aanpak is moeilijk en wordt weinig gevolgd, en toch weet het de film beter te maken dan andere sportfilms.

Deze film heeft het voordeel dat het allemaal "echt" aanvoelt. Zaken zijn een groot onderdeel binnen sport en dat laat Moneyball je als geen ander zien. Uiteraard zal niet alles even realistisch zijn, maar zo voelt het wel ten alle tijden aan en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen. Extra knap gezien de cast zulke grote namen includeert, waardoor je als kijker weleens de neiging hebt om alles minder serieus te nemen.

Het acteerwerk is goed, schrok vooral van Hill die ik niet vaak in dit soort rollen zie. Pitt doet het ook zeker naar behoren, en Hoffman mag ook zeker genoemd worden. Echt memorabel vond ik de rollen niet, maar de personages weten je geboeid te houden voor de 133 minuten en zorgen er tevens voor dat de film nergens echt inkakt.

Het ontbreekt in Moneyball wel aan hoogtepunten, want deze film kent er maar weinig. Visueel ziet het er ook niet bijzonder geweldig uit, net wat te somber en normaal. Ik mis wat stijlvolle hoogtepunten, maar de inhoud is gelukkig boeiend genoeg om dit nog een beetje te compenseren. Het voornaamste voordeel is ook dat deze film anders is dan andere sportfilms, en dat is het voornaamste compensatiepunt.

Bovengemiddelde sportfilm die de kijkers die echt voor honkbal kijken misschien wat zal tegenvallen, maar als je eenmaal in de film zit, zit je er ook echt in. Miller lijkt wel verstand van zijn vak te hebben, maar nu moet het echte meesterwerk nog komen. Ik zie het zo gebeuren.

Wat de film leert:
- Sport en wiskunde (wetenschap, ratio) hoeven elkaar niet uit te sluiten.
- Doch dit lijkt enkel een mogelijke combinatie onder de voorwaarde dat een team ook echt uitgroeit tot een team, zich als een ploeg gedraagt, elkaar kameraadschappelijk bejegent…en daar legt ‘Moneyball’ wat mij betreft te weinig de nadruk op: hoe tilt de manager deze door een algoritme bij elkaar gebrachte resem individuen op tot een hecht verwantschap dat indrukwekkende prestaties kan neerzetten? Wat is uiteindelijk de rol van de trainer daarin geweest, en hoe sterk werd finaal nog geleund op de oorspronkelijke berekeningen...maakten de spelers een bepaalde groei door, of niet?
- Ook dit: de honkballers op het veld zijn klein grut, inwisselbaar, mensen met een dik salaris die geen enkele inspraak horen te hebben, pionnen in een miljoenenspel…ocharme.
- Hoe ambitieus ook, een mens – zelfs wanneer die de Amerikaanse droom probeert te belichamen, van mislukkeling en verschoppeling tot volksheld – vaart wel bij zijn keuze voor gezin en dichte verbondenheid, meer dan voor het grote geld…hoewel “you’re such a loser dad” aan het slot wat bizar aanvoelt. Of heet dat: puberende dochterliefde?

Wel van genoten, maar subliem valt de film bezwaarlijk te noemen. Vakwerk, eerder dat. Niet in het minst van Brad Pitt, die zijn rol schitterend neerzet. Daar waar Jonah Hill meer terugvalt op een stereotiep. Maar enfin, van genoten dus.

3*

Ik heb totaal geen kennis van baseball, de speelregels of wat ook, en dat is door deze film helaas ook niet verbeterd. Ik snapte véél te weinig, om genoeg te genieten van deze film.

Ik gokte er op dat de spelregels en getallen zich uit zouden gaan leggen. En dat ik dan op z'n minst zou kunnen genieten van het acteren van bijvoorbeeld Brad Pitt. Maar ik kon zijn karakter en emoties en toestanden niet volgen. Ik heb doorgezet en de hele film gezien maar ik heb er bijzonder weinig uit kunnen halen.

Het idee om waarde te zoeken die door anderen over het hoofd gezien wordt, doordat men doet wat gangbaar is en in de mode, vind ik interessant, zo'n insteek kan ik erg waarderen, maar de gebeurtenissen waren voor mij niet te volgen. Het handelen via de telefoon: dat ging helaas totaal mijn pet te boven, wat daar gebeurde.

Ik vond de rol van Jonah Hill wel geinig. Dat was mijn enige troost. Op zich vind ik het een mooie moraal-van-het-verhaal dat winnen en geld uiteindelijk niet het belangrijkste zijn, maar dat kan mij niet troosten voor het missen van de hele vertelling van de film. Vooral omdat de 'blijde' kant van het spel, de game, de show, de intrinsieke waarde ervan, op mij ook helemaal niet overkomt vanuit het getoonde kader.

Tsja. Amerikaanse sport films, ik kijk nog liever hoe het onkruid op mijn oprit groeit. Maar goed, zondagavond, op familiebezoek aan de andere kant van het land geweest, lange rit, uitgeblust, Netflix. Zo'n bui. En dan is Moneyball wel prima.

Maar een film over een sport, en dan zeker de sufste sport ter wereld na curling, kun je nooit sexy maken. Deze film was ook met wat explosies en een achtervolging niet leuker geworden. Het enige wat deze film het bekijken waard maakt is Jonah Hill, die van verlegen nerd een iets minder verlegen nerd wordt. Brad Pitt speelt een personage wiens baan voortdurend op de tocht staat, maar de ernst van de situatie voel je nergens. Hij loopt continu een beetje smalend en ouwehoerend rond. Zijn relatie met zijn dochter wordt er nog bij gehaald maar voegt niks toe. Hoffmann doet helemáál niks bijzonders.

Uiteindelijk is het ook allemaal vrij voorspelbaar omdat het op waarheid gebaseerd is; er zal dan wel iets interessants gebeurd zijn anders was er geen boek over geschreven en zeker geen film over gemaakt. En wat je verwacht gebeurt dan ook.

3 sterren

Best aardige film. Niet echt een baseball film hoor, het gaat (gelukkig) meer om het managen en opbouwen van een team met hele andere benadering dan voorheen. Een soort om de-sport-heen-film en het is best een interessant verhaal. Oscarnominatie voor Brad Pitt al vind ik de rol van Jonah Hill interessanter. En wat mij betreft had de rol van Philip Seymour Hoffman wel wat groter mogen zijn, die hangt er nu maar een beetje bij. Daarvoor hadden ze het stukje familieleven wel weg mogen laten.

Voormalig honkballer en algemeen directeur van de Oakland Athletics Billy Beane [Brad Pitt] is gefrustreerd over het gebrek aan financiële middelen om zijn team vooruit te helpen. Bij onderhandelingen met de Cleveland Indians ontmoet hij Peter Brand [Jonah Hill], een jonge econoom die de waarde van spelers louter beoordeeld op basis van statistieken. Billy besluit Peter over te komen en besluit volledig te vertrouwen op Peter, die gelooft dat hij met zijn methode met een beperkt budget tot grootste prestaties kan komen. Dat stuit vanzelfsprekend op weerstand, ook bij teammanager Art Howe [Philip Seymour Hoffman]. Waargebeurd verhaal met een uitstekende cast is voer voor statistici, maar geeft ook enig inzicht in hoe de benadering van teamsport sinds 2002 radicaal is veranderd.

Prima sportdrama dat vooral onderhoudend blijft doordat het uitgangspunt, de andere manier van kijken naar het samenstellen van een baseballteam, interessant is, en doordat het verhaal in goede handen is bij de filmmakers. Brad Pitt moet de film dragen, want het draait uiteindelijk allemaal om zijn personage. Gelukkig speelt hij prettig en met overtuiging. Bijrollen van Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman en Robin Wright zijn ook degelijk, maar ze krijgen wel aanzienlijk minder te doen dan Pitt. Hoewel het eigenlijk aan echte hoogtepunten ontbreekt, ging de film me ook nergens echt tegenstaan. Zoals gezegd: je bent in goede handen bij de mensen die aan het roer staan, maar verder is dit niet een film die zal beklijven.

3*