Fuk Sau Che Chi Sei (2010)

Gaaf.

De film die Se7en had moeten zijn. Ching-Po Wong is de ideale man voor deze kille en brute thriller die twee sullige personages tot een aantal extreme daden dwingt.

De film is lekker direct, schuwt geen smerigheid maar weet dit alles wel met een geweldig gevoel voor stijl en klasse te brengen. Visueel geweldig, ook de soundtrack is klasse en hoewel de acteurs het op papier niet zouden doen vermoeden, ook erg sterk geacteerd.

Ching-Po Wong is een regisseur om naar uit te kijken, daarnaast ook zeker opvallend dat dit de tweede film is die onder Ho's 852 Films label uitgebracht wordt. De eerste was Dream Home, een label om in de gaten te houden dus! Fans van Dream Home kunnen met deze film ook niet veel verkeerd doen trouwens (zolang je maar geen slasher verwacht uiteraard).

4.5 dikke sterren en een uitgebreide review

Vond het vermakelijk.

Kan zich wel meten met de betere Koreaanse genregenoten. Visueel inderdaad wel de moeite waard, al vond ik de soundtrack nog veel beter. Daar vond ik toch wel de meeste sfeer vandaan komen.

Het verhaaltje is ook niet verkeerd. Flink bruut, maar wel soms wat te overdreven gebracht. Er zitten toch wel weer een paar flink aangedikte scenes in (denk aan de verkrachting, dat was wel allemaal héél rigoreus, laat staan om die kerel er nog even bij te hangen en te laten toekijken. Het effectbejag is misschien wat te zwaar, maar het komt toch aardig in de buurt), en ook het einde is een beetje bedacht (met die kinderen). Maar al met al doet het verhaaltje wel zijn werk.

De hoofdrolspeler doet het best aardig, behoorlijk wat uitstraling voor de rol. Al met al zeker de moeite waard, maar mist het toch wel wat extra's om zich boven de genregenoten uit te laten steken.

Kleine 3.5*

Zeer sterk. Een film zonder genade en die weinig rekening houdt met het publiek, daar houd ik van. Hard, confronterend, in your face en pretentieloos. Vergeleken met bijvoorbeeld een Zuid-Koreaanse film zijn de verschillen groot. Daar zitten meestal absurde scenes en humor doorheen geweven.

Eens met Number23. Boven alles een stijlvol filmpje, dat zich ook nog eens bikkelhard durft op te stellen. Vrij brutaal is de wijze waarop de moordenaar doorheen het verhaal ontstaat, met geen enkel ontzag gebracht. Dat slaat aan bij mij. Zeker de combinatie van grauwe visuals en het gruwelijk vette sounddesign maken het tot een werkje die weinig gelijken kent.

Brute film waar ik toch misschien iets teveel van had verwacht. Het is zonder meer boeiend, maar toch verslapte mijn aandacht na ruim een uur. Misschien omdat het opeens wat te snel ging allemaal, of misschien omdat het allemaal wat ongeloofwaardig werd.

Laten we beginnen met de positieve punten, waar er gelukkig het meeste van zijn. De film bevat een hoop sfeer en de hoofdreden daarvan is de erg sterke, dreigende soundtrack. Een andere reden is dat de film nogal grauw is en daardoor een depressief gevoel over zich afroept, iets wat ik als kijker meerdere malen voelde tijdens enkele scenes.

Wat deze film ook wat specialer maakt dan de rest is de hardheid. Het geweld is recht voor zijn raap en deed me inderdaad soms denken aan Dream Home, alleen had die laatste enkele memorabele scenes en deze film helaas niet. Waar ik ook van stond te kijken was de twist die al snel zijn intrede deed. Ik haatte het hoofd van Mak meteen al, maar omdat toch blijkt dat de agenten de boosdoeners waren kreeg ik steeds meer sympathie voor hem. Ook met Wing kreeg ik te doen op het moment supreme. Allemaal niks mis mee dus.

Maar dan tegen het einde aan voelde het voor mij toch een beetje afgeraffeld. Kit komt de gevangenis uit, een paar minuten later zijn er al twee cops dood, zijn vriendin wordt neergeschoten maar overleefd, hij wordt neergeschoten maar overleefd het blijkbaar ook. Dan opeens vijf jaar later en de rare scene met de kinderen. Hij wordt nu weer neergeschoten, dit keer dood(?). En vervolgens zijn ze springlevend bij de aftiteling. Misschien dat het aan mij ligt dat ik ergens iets mis, maar ik was de draad even kwijt. Zo niet, dan vond ik het wat gehaast allemaal. Het ging zo snel dat er niks spannends meer aan was, terwijl het eerste uur dat bij vlagen wel was. Dat is eigenlijk het enige grote punt van kritiek, maar vaak als een film teleurstellend afsluit raakt ie sneller in de vergetelheid. En ik ben bang dat dat ook met deze gaat gebeuren.

Ook ik mis iets waardoor deze film net geen topper is. Een memorabele scene, meer spanning, kippenvel, emotie, misschien nog iets interessantere personages. Ik weet het niet precies, of wellicht een mix van alles. Maar om de recensie positief af te sluiten, want slecht was de film allerminst: audiovisueel is het genieten geblazen en voor fans van keihard geweld zonder onrealistische bloedfontijnen of neppe vechtgeluiden is dit een must. Rauw en recht voor zijn raap.

Geweldige opbouw! Zat in het begin met een wtf-gevoel te kijken maar zodra een en ander opheldert wordt het des te boeiender. Strak gedaan dat de film begint met enkele harde moorden, waarna de aanleiding volgt, en toch nog een paar kerels overlaat om aan op het eind afgemaakt te laten worden
Ook een totaal onverwachte omslag van dader-slachtoffer, eindelijk eens een 'twist' die werkt en nut heeft.

Verder lopen er een paar eigenzinnige typetjes rond, is het flink hard en valt er op audiovisueel vlak weinig te klagen. Kon alleen amper merken dat ze 'mentally retarded' was en een flinke domper is het einde (is dat op een hemelse weide?) na het einde (de koorkinderen; had goed geweest.) na het einde (de confrontatie Chan Kin en de hoofdagent) waarom nou toch weer.. Gezien het laatste hoofdstuk-titel iets over wraak en vergeving maar dat komt niet soepel over.
PS de enige echt duidelijke overeenkomst met Dream Home vind ik de eerste kill die in beide films lekker realistisch lang duurt.

Deze film moet het met name van de sterke opbouw hebben, want tegen het einde aan wordt het helaas iets minder. Dit wordt allemaal in hoofdstukken met toepasselijke cryptische namen verteld als: "Life has told us a secret", "Before the blood flows, do not believe the giver of eternal life" enz.
De film wordt op deze manier in het heden verteld en enkele hoofdstukken worden zo in het verleden verteld om de aanleiding te laten zien.

Verder is de film echt hard, er worden geen doekjes omheen gewonden. Het is echt rechttoe, rechtaan in your face en op deze manier kreeg ik als snel sympathie voor de hoofdrolspelers.

Alleen tegen het einde wordt het ietwat afgeraffeld, zoals FillumGek al aangeeft. Er volgen zich teveel gebeurtenissen in korte tijd op. En daarnaast ergerde ik me aan het feit dat Kit als een soort Superman werd neergezet als hij meerdere malen keihard geslagen en neergeschoten wordt, maar dit alles overleefd hij. Om vervolgens al vrij rap vijf jaar later alsnog zijn wraak te nemen op de agent.
Met deze scène zou de film perfect kunnen eindigen, ware het niet dat die kinderen vanuit het niets in 'moordmachines' veranderen en met z'n allen Kit aanvallen tot zijn dood. En dan zien we Kit herenigd met Wing om alsnog mooi te eindigen.

Al met al toch wel een film die zeker de moeite waard is om een keer gezien te hebben, al is het alleen maar om de audiovisuele pracht.

Kleine 3,5 sterren.

Op zich wel een aardige film, vond vooral de verwisseling van slachtoffer perspectief heel interessant gedaan. Het is niet zo zeer dat de film je op het verkeerde been probeert te zetten, maar deze omkering van empathie laat zien hoe filmtechniek je bij de neus kan nemen.

Verder sfeervol met een goede soundtrack, maar net niet een sterk bad cop personage, wat de film toch wel goed had gedaan. Jammer dat het naar het einde toe een beetje gerekt en te over-the-top raakt, anders had er zeker een halfje meer ingezeten.

3*

Hard, bloederig, niets ontziend en meer van dat soort termen. Vooral de soundtrack is erg goed. Zo rond de ambulance bijvoorbeeld een absolute meerwaarde. Het kille kleurenfilter onderstreept die toon nog eens, al doet het geen recht aan de scènes die zich in het daglicht afspelen. Vond dat af en toe toch wat jammer. De eerste moord valt op door z'n lengte, de tweede door de m.o. en zo gaat het 'vrolijk' door. Er is in ieder geval iets met benzine dat opvalt. Het verhaaltje kent halverwege een ruime bocht, het einde kom me wat minder smaken. Al met al net wat te klinisch om er iets uitzonderlijks van te maken, maar verder een beste beurt van Ching-Po Wong.

Alles draait om het motief in deze bikkelharde lugubere wraakfilm dat van begin tot eind nogal stevig steunt op effectbejag. Het begint al met het opwekken van sympathie voor de killer in een lange flashback vertelling en is hij voor de kijker zoals gewenst de good guy van de film. Maar dit werkt wel, en het eerste uur is enorm goed opgebouwd en een leuke originele variant in een intussen toch wat uitgemolken genre.

Spijtig dat de film in de laatste twintig minuten uit de bocht gaat met die kinderen die de wraakengel aanpakken en nog een dromerige scène (in de hemel zijn ze vrij en gelukkig!) om nog 's vijf minuten kunstzinnig te doen. Van dit soort eindes hou ik echt niet en daar gaat het effectbejag voor mij ongewenst over de top.