The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914)

Deze recensie betreft de versie van 84 minuten. David Wark Griffith weet op aardige wijze elementen uit 'The Tell-Tale Heart' en het gedicht 'Annabel Lee' van Edgar Allan Poe te verwerken tot (zoals de alternatieve titel 'Thou Shalt Not Kill' al doet vermoeden) een prekerig melodrama. Het happy end is nogal geforceerd, maar deze film is zeker de moeite van het bekijken waard omdat het de laatste film is die Griffith maakte voor zijn epische meesterwerk The Birth of a Nation (1915). Opvallend is het subtiele acteerwerk en het effectieve gebruik van close-ups om het drama te verhogen. Henry B. Walthall, die de hoofdrol zou spelen in The Birth Of A Nation, is uitstekend in de hoofdrol en Blanche Sweet speelt de charmante, maar ietwat naïeve love-interest. Geen meesterwerk, maar een must voor filmhistorici.

Ik heb de versie van 84 minuten gezien. Achteraf had ik misschien toch beter geopteerd voor de verkorte versie want dit was best een lange zit. Het verhaal is simpel en het sleept zich echt langzaam voort. Apart waren de title cards die citaten waren uit de werken van Poe. De gewetenskwestie is het aardigste gedeelte waarbij de protagonist spookbeelden ziet van zijn vermoorde oom. Voor de rest traag en niet bijzonder interessant. Knappe vrouw wel die Blanche Sweet.

Niet bijster interessant deze Griffith vlak voor zijn grote doorbraak. Wel kent The Avenging Heart een paar grote sterren uit de beginjaren van de film, waarvan de merkwaardige inbreng van Mae Marsh en Robert Harron werkelijk niets toevoegt en wel uit een andere film lijkt te komen. Maar Blanche Sweet had ik nog nooit op film gezien, om te zeggen dat ze indruk maakt is overdreven maar ze doet het best aardig. Bijzondere mode wel in die tijd voor jonge vrouwen.

Zoals een hoogbejaarde film betaamt wordt de zeer eenvoudige plot veel te lang uitgesmeerd waardoor zeker de eerste helft bijzonder weinig enerverend was. Na de moord wordt het wel iets leuker, maar veel langer had het allemaal niet moeten duren.

Zo zeg, deze film is al 112 jaar oud. Alsof het niks is. Maar dit soort films is aan mijn niet besteed. Dat vindt ik tijd verknoeien.