Hostile (2017)

Eigenlijk meer van verwacht.
De flashbacks zorgen ervoor dat de film nooit echt op tempo komt en de spanning daardoor wat ontbreekt.
Het verhaal is alleen boeiend na de apocalypse. Brittany Ashworth weet haar rol van overlevingsdrang overtuigend te brengen en de wezens zijn best creepy. Paar mooie shots met daarbij oog voor het landschap dat mooi in beeld wordt gebracht. De verschillende scènes rond en in de auto zijn de sterkere momenten van de film. Helaas wordt te vaak de focus naar het verleden gebracht rond de relatie wat uiteindelijk belangrijk lijkt te zijn voor het flauwe slot. Van een anticlimax gesproken.
6/10

Stilistisch mooi. Stemmige plaatjes uit de Marokkaanse woestijn garanderen de post-apocalyptische sfeer waar de film van is doordrenkt. Een prachtige setting. Tegen een decor van een woest en desolaat landschap dat heel sfeervol is voorzien van een geelrode gloed, vecht de bloedmooie Brittany Ashworth verlaten en alleen tegen de elementen.

De film volgt de mooie hoofdpersoon in twee tijdlijnen. Behalve de spannende confrontaties in de woestijn die voortkomen uit allerhande onvoorziene rampjes, zijn er uitgebreide terugblikken op haar situatie in de wereld van voor de apocalyps. Het levert een spannende wisselwerking op die als prettig bijverschijnsel heeft dat je veel over de mooie hoofdpersoon te weten komt. Eigenlijk zijn het twee aparte films die qua sfeerbeleving (spanning en drama) los van elkaar staan, maar die desondanks erg mooi samenvallen tot één film. De confrontatie met twee afwijkende genres die ook consequent van elkaar worden gescheiden stoorde mijn kijkplezier geenszins.

Het werkt zelfs zo dat zonder het dramatische onderdeel (een liefdesgeschiedenis) de inleving met het mooie hoofdpersonage minder intensief zou zijn en de beleving van de spanning ook. Dan hadden we gewoon gekeken naar een stoere en bloedmooie dame die (het zal ook eens niet) in de problemen komt. Het dramatische onderdeel maakt van de film meer dan een hersenloos te consumeren horrorfilm.

Voor nog meer intensivering zorgt de benauwende en broeierige situatie waarin het mooie hoofdpersonage zich het grootste deel van de film bevindt. Op een paar vierkante meter spelen de spannende taferelen zich af. In die beklemmende sfeer met ruimte voor een incidentele jumpscare, een paar spannende confrontaties en wat bloedvergieten is het goed toeven.

Prima vermaak dus. De laatste minuten van de film doen helaas iets af aan de plezierige kijkbeleving als de twee verhaallijnen heel ridicuul samenkomen in een belachelijke verrassing. Deze heel behoorlijke film eindigt in de slotfase met goedkoop en belachelijk sentiment dat absoluut geen recht doet aan het voorafgaande.

Katertje.

Het filmdebuut van regisseur Mathieu Turi oogt vooral bijzonder onevenwichtig, mede door de voortdurende afwisseling tussen het heden en verleden. Gelukkig neemt Brittany Ashworth de film grandioos op sleeptouw en praat alle scenes met veel overtuiging aan elkaar, bovendien spelen Grégory Fitoussi en Javier Botet verdienstelijke bijpersonages. Jammerlijk is dat de film eigenlijk nooit stil blijft staan bij een enkele setting, maar het apocalyptische voortdurend onderbreekt met het kitscherige. Beide tijdsbeelden kennen enkele aardige ideeën, maar door het constante geswitch lukt het mij als kijker niet om een binding met deze werelden te krijgen. Het einde is stiekem erg mooi, het acteerwerk sterk en op cinematografisch vlak toont Turi potentie, maar een film als Hostile pakt al bij al veel saaier uit dan nodig is. Misschien dat het geheel zich er beter aan had gedaan om het volledige achtergrondverhaal van Ashworth in de eerste helft te plaatsen zodat de tweede helft meer ruimte biedt aan de horrorkant.

Redelijk originele draai aan het post apocalyptische monster movie genre waar wel pas tot op het einde op moet worden gewacht. Het monster is goed gedaan. De flashbacks zijn best onderhoudend en laten een al snel tragische romance zien. De film is vrij doelgericht en verdoet niet teveel tijd. Maar ook vrij simpel. Het is ook moeilijk veel sympathie te krijgen voor de hoofdpersoon.