Quelle Sporche Anime Dannate (1971)

Er bestaan er 3 van : spaghetti's die trashauteur Batzella draaide begin jaren 70...in volle post Trinita gekte dus, maar daar is hier gelukkig niets van te merken. Net als de andere 2 betreft het hier een vernietigend goedkope productie met schoenveterbudget gemaakt door een clubje van gekenden, moest ook wel want extra aanwijzingen geven kostte te veel tijd. In een paar dagen in mekaar geknutseld en op hoop van zegen verder.

De production values zijn natuurlijk nihil, decors vrijwel afwezig. Oogt geheel als een vriendenproject van een stel amateurs die uit bewondering voor het genre besloten zelf eens een spaghetti te maken, is in die hoedanigheid bijna aandoenlijk te noemen. Geen Trinita invloeden hier, wat het ook wel weer sympathieker maakt, maar een geheel op de klassieke modellen geente genrefilm waarin we gelukkig weer worden vergast op dode broers die gewroken dienen te worden door lone avengers, bedreigde brave ranchers, en 1 dimensionale maar bloedserieuze schurken.

In feite vormt deze film een tweeluik met LCESD, iets later gemaakt. Cast en crew zijn vrijwel identiek, wat uiteraard als voordeel had dat footage uit deze film vrolijk gerecycled kon worden in het "vervolg " , waaronder de befaamde riekworp van O'Brien. De intrige van de 2 films is ook practisch identiek evenals de rolverdeling: Held dus Cameron, z- spaghetti coryfee, die het op gaat nemen tegen de booswichten Davis en O'Brien, en ze net als in de navolger met speels gemak, verveeld bijna naar een betere wereld helpt waarna ze gristelijk begraven kunnen worden, deze "sporche anime dannate " .

Ook de chicks dezelfde als in de opvolger : Nell, Kamara en bad girl Barros, verder narratief volstrekt overbodig in feite al verzorgen de eerst en laatst genoemden gelukkig nog een cat fight. En ja: als eerbetoon aan de grote voorgangers is er natuurlijk ook een zeurderige ouwe pias als sidekick van de held, evenals een zatte ( vee) arts. De enkele vlagen van comic relief - e.g. dat ouwe wijfje- zijn door hun out of the blueness daardoor des te effectiever.

Body count is op peil gelukkig, maar het wordt allemaal op volstrekt fantasieloze wijze en bijna verveeld gebracht zonder enige spanning, verwacht geen Leone balletten hier. Maar wie zou die verwachten ?

Het grootste onderscheid tussen deze prent en de volgende van Batzella is dat we hier geen galopperende knollen als stoplappen zien. Resultaat: een feest aan continuiteitsfouten ! Maar goed, Batzella leerde daar dus blijkbaar van.

Kortom : eentje voor de spaghettitrashbuffs, ik zie nog liever dit dan de Trinita klonen maar een must see is het allicht niet, bovendien slechts gezegend met obscure VHS releases en dat zal wel zo blijven.

Score vol jatwerk ongetwijfeld, had u al begrepen.