Elvis (1979)

Bovengemiddeld verhaal over Elvis' leven. Russel is goed bezig maar bekend is inmiddels wel dat hij een behoorlijke fan is. Inmiddels wat gedateerd en ook niet compleet maar nog steeds een echte mustsee voor de fans. De liedjes in de film mochten niet de originele versies zijn met de stem van Elvis hetgeen een klein beetje afbreuk doet aan de magie. De imitator is redelijk maar er is uiteraard maar één King.

Schitterende biografie waarin Carpenter duidelijk laat zien dat Elvis ondanks al zijn roem en geld geen gelukkig persoon was.

Kurt Russel zet hier een fenomenale prestatie neer en dit mag gerust als één van zijn beste rollen ooit genoemd worden.

Als klein jongetje had ik deze film al eens gezien en hij is me altijd bijgebleven.

Weinig boeiende vertelling.

Bijna grappig dat het levensverhaal van één van de grootste popartiesten van de 20e eeuw zo inwisselbaar is. Lijkt op eender welke andere muziek bio film die je te pakken kan krijgen.

Russell doet het niet eens zo slecht als Elvis, maar Elvis is ook niet bepaald de moeilijkste persoon om te imiteren. Verder is dit een uiterst lege film die lang een hoop standaard artiestenmomenten racet en daarbij maar weinig interessants laat zien.

Verder duidelijk een TV-film. Moet eerlijke zeggen dat ik geen al te beste versie heb gezien (VHS-rip) maar daarop was het duidelijk genoeg dat de film visueel niet veel te bieden had. Wat de soundtrack betreft, ben al geen Elvis fan en de film is toch al een halve musical, met veel tussenscenes die enkel performances bevatten.

Leuk voor de fans waarschijnlijk, van zowel Carpenter als Elvis. Denk niet dat andere mensen hier veel te zoeken hebben.

1*

Edit: meteen ook de laatste Carpenter voor mij, kan deze regisseur nu rustig achter me laten.

Heb dan eindelijk deze film in huis kunnen halen. De laatste die ik nog moest zien van Carpenter en dan meteen op Blu-Ray

Elvis is niet meteen Carpenters meest karakteristieke film, maar boeit wel van begin tot eind. Ik ben niet de grootste Elvis fan, maar interesseren doet hij mij zeker wel. Ik vond de focus op Elvis' liefde voor zijn moeder en doodgeboren broertje erg interessant om te volgen, maar verder bewandelt het script de bekende paden van de biografische film. Jammer, best wel, ware het niet dat Russell behoorlijk overtuigend gestalte weet te geven aan The King of Pop. Ik weet trouwens niet wie de zang deed, maar origineel materiaal was het volgens mij niet, gezien het ruis- en krasloze geluid van de nummers. Is er een stand-in ingezet met een haast identieke stem als die van Elvis?

Elvis kijkt verder lekker weg, maar dan moet je ook wel een beetje fan van de man zijn. Visueel is er weinig Carpenter te vinden, hoewel de film zeker momenten toont dat er een regisseur in de puurste zin van het woord aan het werk is. Bepaalde shots zijn best onconventioneel voor een tv-film, wat Elvis doet uitstijgen boven de gemiddelde film over het levensverhaal van een legende.

Bovengemiddeld. Eindelijk alle Carpenters nu gezien

3,5*

Ik heb deze biopic vooral gekeken, omdat John Carpenter hem geregisseerd heeft. Ik ben totaal geen Elvis fan en zal dat zeker ook nooit worden.

Elvis mag zeker een vreemde eend in de bijt genoemd worden in het oeuvre van Carpenter. Tussen alle relatief kortere horrors valt dit wel erg op. Carpenter maakt hier in ieder geval wel gebruik van zijn meest gebruikte acteur, die ook de rol van Elvis op zich neemt.

Hoewel Russell dat verrassend goed doet, is Elvis een vrij standaard biopic, zonder echte verrassingen of uitschieters. Er zitten best wel wat aardige momenten in, maar er wordt soms net wat teveel in gezongen, (wat op zich niet raar is) wat me op een gegeven moment wel wat teveel van het goede werd. De regie tenslotte is degelijk, maar ik heb niet het idee dat Carpenter hier echt zijn eigen stempel op heeft kunnen drukken.

In ieder geval zijn we wat meer te weten gekomen over het leven van de zogeheten "King of pop". Het was niet heel slecht, maar vrolijk werd ik er ook niet van.

2,0*

Aardige film over Elvis Presley die uitgroeit tot de king of rock and roll. Een simpel opgezette en chronologisch vertelde biopic. Vooral vanwege de lange lengte zakt het hier en daar wel wat in. Kurt Russel is goed gecast en zet een geloofwaardige rol neer. Deze film is tevens de eerste samenwerking tussen Kurt Russel en regisseur John Carpenter (voor wie deze film wel opvalt tussen de rest van zijn oeuvre).

Is dit serieus of bedoeld als parodie?

Wat een slechte film is dit zeg.

Vooropgesteld dat ik geen Elvis fan ben en als vroeger “in the Ghettoooooow” op de radio kwam ging het gauw naar een andere zender.

Neemt niet weg dat ik wel een liefhebber ben van music biopics en deze film ook wel graag wilde zien.

De film werd 2 jaar na de dood van Elvis uitgebracht en oh,oh, wat was er een haast om deze film uit te brengen.

Het begint al goed fout in het begin van de film waar Elvis als jongetje van een jaar of acht door “Mammie” naar binnen geroepen wordt omdat het buiten stormt en enorm regent.

Oh, zegt Mammie enigszins ontsteld, je bent doorweekt en vervolgens kruipt het volkomen droge kind bij moeder op schoot met de lange haartjes nog keurig in model.

En zo gaat het maar door, het ene fragment nog ongeloofwaardiger dan de andere.

Kurt Russell speelt Elvis en geen moment, maar dan ook werkelijk geen enkel moment weet hij te overtuigen, doet werkelijk enorm z’n best om met opgetrokken bovenlip zoveel mogelijk op Elvis te lijken maar het lijkt eerder een parodie dan serieus.

Dit is geen acteren maar dit is aanstellerij.

En dat geldt wat voor mij betreft niet alleen voor de hoofdrolspeler maar voor vrijwel de hele cast, het lijkt wel of dit de eerste kostuum repetitie is geweest, Jongens, draaien maar want we hebben geen seconde te verliezen, de film moet zo snel mogelijk in de bioscoop, nu weten de mensen nog wie Elvis was en nu is er nog wat aan te verdienen!!!!

Geheel in stijl met het hele leven van Elvis en volgens Amerikaans recept, nogmaals, ik ben geen Elvisfan maar de marketing was perfect, daar neem ik wel mijn petje voor af.

Neem nou “Walk in Line” van Johnny Cash of “Sid and Nancy” Sexpistols, daar steekt deze Elvis film toch wel heel schril bij af.

Konden ze misschien in 1979 geen goeie originele films over legendarische popsterren maken?

Ja, natuurlijk wel, kijk maar even naar “The Buddy Holly Story” (1978) ook geen echte hoogvlieger maar wel een film die iets te vertellen heeft.

Of “The girl can’t help it” (1956) een regelrechte Klassieker.

Kortom Elvis 1979 is wat mij betreft een hele slechte, puur commerciële film, die enorm afbreuk doet aan de legende van een icoon.

Halve ster maar liever nog iets minder!