Jesus' Son (1999)

Ik wilde nog even langer in de wereld van Jesus' Son blijven hangen. Het boek van Denis Johnson had ik vannacht binnen ruim 2 uur uitgelezen, qua volume heeft het namelijk niet veel om het lijf. Je kunt je afvragen: als Irvine Welsh en Raymond Carver samen een boek hadden geschreven, was er dan Jesus' Son uitgekomen? Op voorhand leek me deze chaotische collectie met korte verhalen, enkel verbonden door de warrige vertelling van de aan drugs verslaafde hoofdpersoon; vrijwel niet te verfilmen. Blijkbaar zat ik er naast. Alison Maclean maakt er een low-budget festijn van, met een jaren 70 sfeer waar toch erg veel 90's in doorsijpelt. Dat de film klein en indie is gehouden is ook wel logisch, want welke grote studio wil zich branden aan de gitzwarte humor van Johnson. Altman was wellicht een geschikte kandidaat geweest om van deze film iets "groters" te maken dan dat het nu is. Ik weet ook zeker dat Altman meer van de chaos in het boek intact had gehouden.

Maclean probeert namelijk structuur in het verhaal aan te brengen, waarvan de hoofdpersoon "Fuckhead" zelf al aangeeft dat hij niet weet wanneer de situaties gebeurd zijn en vaak zelfs OF ze überhaupt wel gebeurd zijn? Die structuur zit hem vooral in de rol van Samantha Morton, die een heerlijk sletterige, maar toch sexy rol neerzet als heroïne-verslaafde Michelle. Het boek besteedt er nog geen 10 zinnen aan, in deze film is het een doorlopende romance. Ook zit er duidelijk een volgorde/lijn in hoe de situaties gebeuren. Logische keuzes voor het plot, maar wel jammer...

Een drugsfilm, waarbij de focus niet ligt bij de drugsinname, maar bij de gevolgen die dat heeft voor het plot van de film; de vervaging van realiteit, trieste situaties die door de onverschilligheid van de hoofdpersoon iets zwart komisch en tegelijk tragisch krijgen.Het is verschrikkelijk wat er allemaal gebeurd, maar de meeste gebeurtenissen zijn op het surrealistisch af. Daardoor is het voor de kijker/lezer een stuk ongemakkelijker, maar ook grappiger. Een goed voorbeeld hiervan is een scène waarbij Mark Webber (Denis Johnson zelf) de IC binnenloopt *enkel milde spoiler* met een groot mes in zijn oog, die hij heeft gekregen na een ruzie met zijn vrouw, die hem tijdens het slapen stak. Hij is eigenhandig naar het ziekenhuis gelopen, het was tenslotte maar 3 blokken verderop ! Onder invloed zijnde verpleger Jack Black staat daar met een verbaasde blik naast, want waarom is het gezicht van de man helemaal zwart en onhelder?

Ondanks puntjes van kritiek weet de film toch lange tijd de sfeer van het boek te vatten. Maar deze film duurt 1 uur en 47 minuten, onderhand net zo lang als ik nodig had voor het uitlezen van het boek. Opeens blijft de film te lang hangen bij het einde. Wat het boek 3 zinnen kost, duurt bij de film ongeveer 20 minuten. De film geeft er ook een duidelijke zonnige, levenslustige draai aan, iets waar bij het boek enkel naar wordt gehint. Het verhaal verdient ook geen mooi afgesloten einde, maar krijgt het wel. Extra zuur is nog een poging tot stalken, die in het boek beschreven wordt als dwangmatig en lustopwekkend. In de film wordt er naar gehint dat Fuckhead gehoor geeft aan zijn verlangen om te verkrachten.. Het is het enige moment waarop de film duisterder is dan het boek...

Lastige beoordeling, maar ik hou het maar bij een kleine 3.5*. Al had dat er bijna niet meer in gezeten.