The Scalphunters (1968)

Lancaster is op zijn leukst indien hij flink smijt met cynische opmerkingen zoals in deze film. Aan Ossie Davis had hij een goede die diens karakter ook met veel verve en plezier speelt, modder gooiend en alles erop en eraan. Elmer Bernstein heroische en vrolijke westerscore mag dan geen Magnificent Seven niveau zijn, maar is altijd nog beter als Wild Wild West. 3 sterren

Erg leuke western. ****

vanavond om 0:40 op ARD

Vooral de verbale strijd tussen Lancaster en Davis is een reden deze western te gaan zien en ik me er prima mee vermaakt. Het verhaal is ook nog aardig, maar van ondergeschikt belang.

Een geslaagde luchtige film, wat mij betreft.

3,5*

Binnenkort in Duitsland Blu-ray release.

Aardige film maar soms wat te flauw (past bij de leeftijd van de film).

Aardig om een keer te zien, soms erg goed soms zeer flauw:3,0

Blu-ray review: matig.

Aardige film waarin een man gedwongen wordt zijn pelzen te ruilen voor een slaaf. Een vrij simpel verhaal dat hier en daar in de herhaling valt, maar over het geheel wel weet te vermaken. Dat is voornamelijk te danken aan de kleurrijke en leuke personages. Van de cast valt Ossie Davis het meest op.

Een sterke cast en paar meer dan behoorlijke actiescènes in de tweede helft van deze western maken dit tot een iets meer dan bovengemiddeld tijdverdrijf voor fans van het genre. Het scenario van William W Norton speelt bewust in op de maatschappelijke ontwikkelingen in het meest roerige jaar uit de geschiedenis van de VS. Burt Lancaster speelt de rol van pelsjager Joe Bass die overvallen wordt door Indianen die hem dwingen de pelzen te ruilen voor Joseph Lee [Ossie Davis], een 'zwarte Indiaan' en een intellectueel die Joe op meerdere manier de baas lijkt te zijn. Joe is vastberaden om zijn pelzen terug te krijgen, maar dat wordt nog moeilijk wanneer zich nog een derde speler [Telly Savallas] mengt in de strijd. Lancaster en Davis zijn goed in de hoofdrollen, maar Telly Savallas heeft de beste momenten in de film, daarbij ondersteund door Shelley Winters als zijn nogal eigengereide metgezel. Geen grootse western, maar liefhebbers van de hoofdrolspelers doen er goed aan deze niet ongezien voorbij te laten gaan.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor .

Ook is het allemaal wat teveel van hetzelfde .

En sommige grappen komen nu wat flauwtjes over .

Toch heb ik mij prima vermaakt met deze western .

Dit is vooral te danken tussen de samen werking Burt Lancaster en Ossie Davis

Telly Savalas daar heb ik niet zoveel mee maar kon er hier prima meedoor.

Shelley Winters heeft ook een leuke rol die soms wat over de top gaat.

Ook een pluspunt zijn de buitenopnames .

Kortom een vermakelijke western .

The Scalphunters wisselt humoristische scènes af met serieuze. Op luchtigheid en vermakelijkheid scoort de film goed, maar grimmige kanten heeft deze western van Sydney Pollack ook. The Scalphunters is ook een film die het thema van de slavernij aanroert. Een thema dat in de western niet vaak voorbij komt. Erg diepzinnig gebeurt dat overigens niet. Daarvoor is de film te zeer gericht op vermaak.
De slavernij speelt hoofdzakelijk een rol in de betrekking tussen pelsjager Joe Bass (Burt Lancaster) en de hem toegevallen slaaf Joseph Lee (Ossie Davis). Bass stelt zich in het begin als baas op en in de loop van de film verandert dat beeld. Ach, voorspelbare, maar effectieve feelgood. Het zijn twee totaal verschillende typen. Bass met zijn boerenslimheid en Lee met een belezen achtergrond. Bass die het geweld niet schuwt. Lee die zowel met de vuist als met schiettuig niet weet om te gaan. Hun dialogen zijn erg grappig.
De film draait om de achtervolging van een stel scalpenjagers door Bass en zijn knecht. De jagers worden aangevoerd door Telly Savalas, die een meedogenloze maar ook een wat onhandige schurk neerzet. Shelley Winters is zijn vervelende bijzit. Indianen zijn ook aanwezig. Het beeld van drankzuchtige krijgers die in hun onderhoud voorzien door te roven, is heel waarschijnlijk maar ook een beetje pijnlijk.
Als aan het eind van de film de gezichten van Bass en Lee onder de modder zitten en het verschil in huidskleur niet meer valt te herkennen, is het punt gemaakt. Laat de aftiteling maar komen.