Zatôichi to Yôjinbô (1970)

Ondanks dat de film een stuk langer duurt dan Zatôichi Rôyaburi heb ik hier vele malen meer van genoten. Het acteerwerk van zowel Shintarô Katsu als Toshirô Mifune was erg sterk, het verhaal was vele malen beter en de de actiescenes waren veel mooier geschoten. Dit wordt een serie waar ik zeker meer van ga aanschaffen!

Ligt in het verlengde van het deel dat ik eerder zag deze week. Hij duurt alleen een half uurtje langer, maar daar tegenover staat de inbreng van Toshiro Mifune. Sommige dingen zijn nogal knullig en gedateerd, wat me ervan weerhoudt een hoger cijfer uit te delen. Wel erg leuk om te zien in ieder geval, en ik vind het daarom jammer dat er maar zes delen zijn uitgebracht in Nederland.

Tenpura en Tempura

Katsu meets Mifune

Ik begin meer en meer geïnteresseerd te geraken in samoerai films. Een fascinatie die is begonnen, net als bij de meesten veronderstel ik, met Akira Kurosawa's Seven Samurai en die verder werd uitgediept door films als Masaki Kobayashi's Seppuku en Gosha's Three Outlaw Samurai. Ik had me dan ook eens gewaagd aan de remake van Zatoichi, maar die kon me toch niet helemaal bekoren. Op goed geluk dan een handvol DVDs van de blinde samoerai op de kop getikt en er gisteren er nog eens eentje van geprobeerd.

Ik had me 2 jaar geleden al eens aan Zatoichi, the Outlaw gewaagd en ook die overtuigde me niet helemaal. Van deze episode had ik echter wel serieuze verwachtingen, want Mifune is toch één van de meest interessante acteurs op dit gebied, maar helaas is ook Zatoichi Meets Yojimbo niet aan mij besteed. Het probleem is (en dat was me bij de vorige Zatoichi film ook al opgevallen) dat het plot zo nodeloos gerekt wordt. Ik ben altijd wel te vinden voor een film die zijn tijd neemt, maar Kihachi Okamoto regisseert met zo'n enorm traag tempo dat het gewoon een saaie film wordt. De confrontaties tussen Zatoichi en Yojimbo zorgen nog voor wat opflakkeringen, maar over het algemeen is dit maar een slaapverwekkende bedoening. Althans toch tot het laatste halfuur, want dat lijkt Okamoto ineens zelf wakker te schieten en geeft hij de film een nieuwe drive mee. De spanning wordt lekker opgebouwd en Kuzuryu is een interessant nevenpersonage, al had er over de grote lijn meer mee gedaan kunnen worden.

Van Mifune ben ik al langer fan, maar ook Katsu begint me meer en meer te interesseren. Dit was de 20e Zatoichi film die hij maakte en de acteur had het personage natuurlijk al lang in de vingers, maar zijn vertolking van de blinde masseur blijft interessant. Mifune kan zich hier ook weer eens laten gelden en zorgt zelfs onverwacht af en toe voor de komische noot. De film steunt dus vooral op de wisselwerking tussen deze twee iconen waardoor er weinig ruimte is voor andere personages. Iemand zoals Ayako Wakao heeft dan ook een veel te beperkte rol als Umeno. Afgaande op Zatoichi, the Outlaw kun je gelukkig wel zeggen dat de gebruikelijke elementen wel weer aanwezig zijn. De gevechten zien er degelijk uit en de soundtrack, zeker naar het einde toe, is goed.

Als ik de overige 4 films uit de reeks zie in het tempo dat ik de rest heb gezien, dan ben ik pas in 2022 klaar. Dat vind ik wat overdreven, zelfs voor mijn doen, maar ik moet zeggen dat ik er niet om sta te springen om de rest vanavond op te zetten. Ik heb dan ook het gevoel dat ik iets mis aangezien andere films in het genre me wel kunnen boeien. Hopen dat het kwartje dan maar binnenkort valt.

2.5*