We Bought a Zoo (2011)

Sympathieke film, maar mijn god wat gebeurd er weinig in deze film. Zeker als ieder probleem binnen twee minuten gecounterd wordt met de oplossing. Doe mij ook zo'n leven...

Dit is een film die titel, affiche en korte inhoud tegen heeft. Dit hebben we zoveel meer gezien en meestal met flauwe slapstickhumor. Niet dus. De zoo is eerder een decor en de film focust zich vooral op Matt Damon en z'n kinderen. Die het trouwens fantastisch doen. Mooi gedaan, met momenten ontroerend, ook al ziet je al snel met voorspelbare scènes. De grote kunst is dat de regisseur niet trapt in de val van belegen clichés. Zo is er wel wat romance, maar niet als hoofdverhaal en komt de ietwat karikaturale controleur niet al te uitgebreid in beeld. Het is geen slechterik, gewoon een grappig personage.

De focus ligt zoals gezegd op het gezin en de verwerking van de overleden moeder. Wat nooit evident is. En om toch iets over Scarlett Johansson te zeggen: mooi hoe haar personage hier wordt neergezet. Zeer naturel en passend in het geheel.

We bought a zoo is een heerlijk luchtige film geworden met de nodige dramatiek, maar vooral een eerlijke film die echt overkomt. Als je begrijpt wat ik bedoel. Het blijft wel wat voorspelbaar, dat hoort bij dit genre, maar is verrassend genietbaar.

You don't want me. I am filled with Scotch and bitterness and impure thoughts

Zo af en toe heb je eens zin in een feelgood movie en aangezien ik de altijd ravissante Scarlett Johansson graag zie spelen (bovenal omdat ze eigenlijk eender welk genre naar haar hand weet te zetten) werd We Bought a Zoo recentelijk opgenomen om eens op het gepaste moment te gaan zien. Afgelopen zaterdag was dat moment daar en wat bleek? De film voldeed aan alle verwachtingen.

Niet meer, niet minder en dat was juist waar ik op had gerekend. Cameron Crowe maakt van dit (uiteraard) waargebeurde verhaal een meeslepende film van waarbij je nooit een seconde twijfelt of alles wel goed gaat komen. De clichés stapelen zich weliswaar op (na de dood van de moeder is de relatie tussen vader en zoon op een wankel punt terecht gekomen, de financiële problemen steken de kop op, is de vader klaar voor een nieuwe romance en wat weet ik nog allemaal) maar het wordt met zo'n joie de vivre in beeld gebracht dat dit een uiterst aangename film bleek te zijn. De wat serieuzere scènes worden afgewisseld met een paar komische droogstoppels (mijn favoriet was toch wel de altijd-klaar-lijkend-voor-een-barfight Peter MacCready) en op het einde is de zoo een groot succes. Hoewel ze stormen en andere tegenslagen hebben moeten trotseren natuurlijk. Meer nog, zoonlief vind zelfs een vriendinnetje en oppert in een moment van zinsverbijstering als 14-jarige een welgemeende 'ik hou van je' tegen zijn vlam. Veel punten waar andere films compleet mee de mist in gaan en toch.. We Bought a Zoo geraakt er mee weg.

Hartverwarmend, dat is dan ook de stempel die je hier op kunt plakken. Niet in zijn minst door een uitstekende Matt Damon die er in slaagt om een rouwende vader, die toch zijn kinderen op de eerste plaats wilt zetten, als een mens van vlees en bloed neer te zetten. Het is ontroerend om hem te zien omgaan met de kleine Maggie Elizabeth Jones, die de rol van Rosie op haar neemt, en ook de relatie met Colin Ford is, hoewel het dus een nogal stereotiepe vader-zoon momenten zijn, best wel een meerwaarde. Sowieso een film die wordt opgesmukt door een uitstekende cast. Johansson blijft ietwat op de achtergrond in het geheel, maar komt op de juiste momenten meer op de voorgrond en Thomas Haden Church is uitstekend als de ietwat meer realistische Duncan Mee.

Vond de dierentuin zelf er trouwens ook nog wel mooi uitzien. Voor de rest nog een heerlijke soundtrack (elke film die een combinatie van Bob Dylan en Neil Young brengt kan weinig verkeerd doen) die net dat beetje extra aan de scènes geeft. We Bought a Zoo is de titel en voor de rest gebeurt er inderdaad niet veel meer. Is dat echt zo erg?

3.5*

Goeie film over een man met twee kinderen wiens vrouw is gestorven en besluit een nieuwe start te maken. Deze prima feelgood-familiefilm is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Hier en daar wellicht wat te dik aangezet, maar zeker wel onderhoudend. Een mooie soundtrack en een fijne cast waarbij de schattige Maggie Elizabeth Jones de scenes weet te stelen. Met gemak 3.5 sterren.

Een voorspelbaar niemendalletje, waarin het kopen van een noodlijdende dierentuin op een weduwnaar een helende werking blijkt te hebben. Er wordt gelachen, er wordt gehuild, maar de praktische problemen of levensbeschouwelijke dilemma's zijn vaak een paar scènes later weer opgelost. Topacteurs als Matt Damon en Scarlett Johansson spelen volledig op de automatische piloot. (Het enige noemenswaardige aan de rol van Damon is dat hij achter al zijn zinnen 'man' moet zeggen, nogal hinderlijk.) De twee kindacteurs - een mokkende tiener en een extreem schattige zevenjarige- zijn precies zoals een scriptschrijver uit Hollywood ze zou bedenken: vroegwijs, een tikkeltje rebels máár onverminderd knuffelbaar. De grappige bijrollen zijn duidelijk erin geschreven om te kunnen strooien met oneliners en keurig ingebouwde conflictmomentjes. Met de dierentuindieren wordt de aaibaarheidsfactor nog wat opgekrikt. Het is niet eens een slechte film, vooral inwisselbaar. Het enige echte pluspunt: de soundtrack!

Brrr... Afschuwelijke kerstfilm-achtige feel-good-muziek bij de begintitels, een knappe man die rouwt om zijn vrouw zonder oog te hebben voor zijn woest aantrekkelijke assistente die op Scarlett Johansson lijkt, een recalcitrante puberzoon (die overigens vaker gelijk heeft dan zijn vader), een schattig dochtertje, kleurrijke en dus sympathieke dierenverzorgers, een uiterst formele en dus onsympathieke dierentuinen-inspecteur, en natuurlijk al die grappige en/of ontroerende (want barende dan wel stervende) dieren – elk van deze elementen zou apart al een waarschuwingsvlaggetje moeten doen opgaan, maar tezamen laten ze werkelijk het glazuur van mijn tanden springen. En wil je wel geloven dat het totaal onverwachts!!! nog goed afloopt ook?!
        Het enige verweer : en het werkt nog óók.

“I like the animals. I love the people.”

Weer een fijne film van Cameron Crowe. De man kan soms een beetje doorslaan in zijn in melancholie gedrenkte verhalen, maar als alles perfect in balans is dan levert het pareltjes van films op. De grootste kracht van We Bought a Zoo zit hem sowieso al in de casting. Wie Scarlett Johansson en Elle Fanning samen in een film cast kan bij mij al weinig meer fout doen, en Matt Damon is natuurlijk ook een sympathieke gast die perfect in dit soort films past. Maar de MVP is de aandoenlijke Maggie Elizabeth Jones als dochtertje van Damon. Ze steelt iedere scene.

Het verhaal heeft genoeg drama in zich en het kopen van een dierentuin levert ook genoeg humor op, maar Crowe zwelgt niet in melancholie en melodrama. Het is op momenten ook oprecht en levensecht, en de nuchtere benadering doet de film goed. Op het einde gaat Crowe weer helemaal overboord, maar dat is deze keer verdient.

Zo eens in de zoveel tijd heb je gewoon zin in een feel-good film. Zo eentje waarbij je het niet erg vindt dat 'ie bol staat van de clichés, en waarbij je ook niet echt uitgedaagd word als kijker. 'We Bought A Zoo' is zo'n film. Als je bovenstaande verwacht, dan is dat ook precies wat je krijgt. Prima tussendoortje en uiteraard altijd +1 voor Scarlett Johansson... ?

3,5*

7/10 (IMDB)

Te zoetsappig Amerikaans voor mij.

Misschien aardig genoeg voor een tussendoortje.

Maar ik had deze > Our Zoo (2014) al gezien; en dat is kwalitatief wel even iets anders, hoewel het verhaal er sterk op lijkt.

Journalist Benjamin Mee [Matt Damon] heeft jarenlang het avontuur kunnen opzoeken terwijl zijn echtgenote Katherine [Stephanie Szostak] voor kinderen Dylan [Colin Ford] en Rosie [Maggie Elizabeth Jones] zocht. Na Katherines dood realiseert Benjamin zich dat zijn gezin toe is aan een nieuwe start in een nieuw huis. Wanneer Rosie helemaal verliefd wordt op een huis + dierentuin besluit Benjamin ook dit avontuur aan te gaan. Daarvoor moet niet alleen voor zijn kinderen zorgen, maar ook voor de dieren in de noodlijdende zoo. Daarvoor heeft hij het vertrouwen en de steun van het dierentuinpersoneel hard nodig. Luchtig komisch drama kent amper verrassingen. De romance tussen de 14-jarige Dylan en tienermeisje Lily [Elle Fanning] is nauwelijks uitgewerkt en daardoor weinig interessant. Damon is echter in zijn element en dat geldt ook voor Johansson als de sympathieke, maar kritische Kelly Foster. Onderhoudend, maar zeker niet groots.

Film is gewoon goed.

Heerlijke feel-good-movie die bij mij de juiste snaren raakt. Je ziet van heinde en verre aankomen waar het verhaal naartoe gaat, maar dat deert niet, want de personages voelen echt aan, de dialogen zijn goed geschreven en er wordt goed geacteerd. Doorheen de film zit voldoende humor die er gelukkig niet dik bovenop ligt, maar subtiel is, voortkomend uit de situatie waarin de personages zich bevinden. Bovendien is de setting leuk en origineel. Fijne muziek ook en Cameron Crowe weet zich in te houden: op de juiste momenten laat hij juist de stilte voor zich spreken. Echt genoten van deze film!