Gianni e le Donne (2011)

Stuk meer uitgewerkt en ook langer dan "Pranzo di Ferragosto"

En film vol Italië : het land waar "zijn" al genoeg is.

Er gebeurt zo ongeveer niks : geweldig !

Maar toch niet saai, wél humoristisch , subtiel :

Een lange glimlach over ogenschijnlijk oppervlakkig en weemoedig geneuzel.

Over het leven met mildheid en zelfspot.

Fraaie schets van het mediterrane leven. We volgen Gianni die een vrij saai bestaan heeft, in tegenstelling tot de interessantere levens van de mensen in zijn directe omgeving. Onze gepensioneerde vriend heeft iets aandoenlijks en de sfeer die de film ademt is aangenaam. Filmpje waardoor ik bij wijze van spreken mijn vakantie nog een extra weekje kan uitstellen

Echt denderend grappig is het zelden maar de innemende figuur van Gianni Di Gregorio is erg overtuigend als de brave pantoffelheld op vrijersvoeten en dat maakt ook wel wat goed.

Bovendien zitten er ook wel wat herkenbare situaties in en kunnen we spreken van een rustige komedie.

Een ogenschijnlijk geruisloze film waarin echter van alles gebeurt. De hoofdpersoon die

door zijn vriend Alfonso welhaast gedwongen wordt tot herontdekking op het seksuele

vlak en die daarmee als het ware ontwaakt uit de alledaagse sleur. Er is nog zijn dochter

die maar niet van haar nogal sullige vriend afkomt, zijn spilzieke moeder waar hij zijn

handen vol aan heeft, en zijn er zo verder nog meerdere details die deze film best wel

aantrekkelijk maken met genoeg subtiele humor en goede dialogen. Over de stiekeme

geneugten van het leven op leeftijd. Een warme film eigenlijk wel, met een fijn en niet

onaardig gevonden slotakkoord bijgestaan door het nummer Here Comes The Man van

de Pixies, en daarmee tamelijk verrassend afsluitend met een in mijn ogen nogal cynische

ondertoon.