Goodbye Christopher Robin (2017)

Niet verkeerd.

Blijkbaar is er de laatste tijd weer wat interesse in oudere schrijvers. Op zich wel handig dat ik de verhalen achter de mensen meestal niet echt ken, zo blijven dit soort films toch ook nog enigszins onvoorspelbaar. Ditmaal A.A. Milne, schrijver van Winnie the Pooh.

Zoals wel meer wordt de mythe rond dit soort mensen een beetje overdreven in hun biografieën. Dat Milne als belangrijkste pion zijn natie weer geluk wist bij te brengen na de oorlog lijkt me iets teveel lof voor deze schrijver, maar dat hij met Winnie the Pooh een stevig succes vasthad lijkt me moeilijk te weerleggen.

De film is vooral fijn wanneer Milne en zoon de basis leggen voor het boek. Idyllische cinematografie, fijn acteerwerk en een warm en positief sfeertje zorgen ervoor dat het allemaal erg makkelijk wegkijkt. Het nodige drama op het einde van de film voelde dan ook een klein beetje geforceerd aan, maar in dit soort films wil men graag toch wat rise & fall verwerkt hebben, aan Curtis om daar net iets beter mee om te springen.

Verder een degelijke productie. Niet meteen de meest opvallende film, maar doet verder ook weinig verkeerd en met de goeie Pooh-verfilmingen in het achterhoofd (en dan denk ik vooral aan de laatste van Disney) toch best een leuke film.

3.0*

De film net gezien en hij is me zeker niet tegen gevallen. Prima acteerwerk van met name Margot Robbie (prachtige vrouw) en Kelly Macdonald en niet te vergeten de kleine 'Christopher Robin'. Domhnall Gleeson vond ik heel af en toe iets te geforceerd over komen maar toch vind ik hem erg geschikt voor deze rol.

Ik kende het verhaal niet en ik moet zeggen dat de film het allemaal erg sfeervol in beeld brengt.

Verder ben ik het met Onderhond eens wat betreft het begin en het einde van de film.

Een welverdiende 3,5 aangezien ik positief verrast ben

Een houterige vertolking zonder charisma van Domhnall Gleeson als de WOI-veteraan die wereldfaam verwierf als de schrijver van de verhalen rondom Winnie de Poeh en zijn vrienden, een karikaturale vertolking van Margot Robbie als diens onuitstaanbare vrouw (wat zien ze in elkaar?) en een veel te schattige Will Tilston als hun zoontje die model stond voor Christopher Robinson, geven aan dat acteursregie van Simon Curtis erg te wensen overlaat. Deze oppervlakkige biografie weet alleen punten te scoren wanneer Kelly McDonald en Richard McCabe [als het kindermeisje en de illustrator] verschijnen. Bovendien is het laatste uur een puinhoop waarin de film in sneltreinvaart nog even het verhaal van Christopher Robin als jong volwassene [een ondankbare rol voor Alex Lawther] er doorheen jast.

Winnie the Pooh,

wie is er niet groot mee geworden?

Ik realiseer me nu pas hoe oud Winnie wel niet is.

Interessante film over de geboorte van het bekende beertje en een vader-zoon relatie. En een klein beetje aandacht voor PTSS-problematiek alhoewel dat destijds waarschijnlijk nog niet echt als ziektebeeld werd gediagnosticeerd.

De afstandelijkheid tussen zoon en ouders en de belangrijke rol van de Nanny is op zich zelf niet heel vreemd in die tijd. Daarom vond ik het mooi te zien hoe vader en zoon bij vertrek van Olive en moeder toch een min of meer betere en liefdevollere relatie kregen die vervolgens snel weer om zeep werd geholpen door de commercie en vroege vorm van marketing. Complimenten aan het aandoenlijke jongetje Billy Moon/Christoper Robin, hij deed het echt geweldig!

Toch wel een mooi filmpje. Is in den beginne even wennen aan het trage verteltempo, maar kijk je daar doorheen dan zie een fijn, subtiel portret van een ontluikende vader-zoon relatie. Erg mooi gespeeld door een innemende Gleeson en zijn filmzoon Moon, die zowel individueel als samen sterk, geloofwaardig spel laten zien. Robbie, wellicht de bekendste naam uit de cast, speelt hier als de wispelturige vrouw des huizes zeker niet slecht, maar blijft nadrukkelijk op de achtergrond in deze ingetogen maar geslaagde vertelling.

Goeie film over een schrijver wiens zoontje de inspiratie vormt voor een succesvolle boekenreeks. Een mooi, maar ook tragisch verhaal over de schrijver en oorsprong van Winnie the Pooh (tevens een interessant stukje geschiedenis) . De wrijvingen binnen het gezin en de moeizame vader-zoon relatie zorgen voor een aantal goeie scenes.

Mooi verhaal, dat heel prettig wegkijkt en netjes in elkaar zit.

Vooral de verdrietige ondertoon die altijd aanwezig is vond ik wel prettig. Een contrast met de vrolijke Disney-versie die er van Pooh geworden is en die we nu allemaal kennen.

Het is dan alleen wel jammer om te lezen dat alles niet even waarheidsgetrouw is (zelfs al is het gebaseerd op een biografie over A.A. Milne).

Goede vertolking van Domhnall Gleeson, die ik altijd erg graag zie acteren, hoewel hij eigenlijk wat te jong is voor zijn rol. Sowieso had de film lichtelijk castingproblemen, want vond de oudere Christopher Robin maar een vreemd mannetje.

4*

Warme film over Winnie-the-Pooh-schrijver A.A. Milne, zijn familie en in het bijzonder zoon Christopher Robin - en hoe hij tot zijn Winnie the Pooh verhalen kwam en hoe dit succes hun leven veranderde. Kort samengevat: behoorlijk. Iets langere versie: moeder is mooi maar egoïstisch en buit alle aandacht graag uit, Christopher Robin is vaak een beetje een vervelend enigst kind maar groeit dan ook niet in normale omstandigheden op, en A.A. Milne ziet uiteindelijk het licht. Verwacht geen Pooh-film (zoals het recentere Christopher Robin (2018), die ik eigenlijk verwachtte): dit is (bijna) puur een film over de schrijver en zijn familie. De film is verder degelijk en goed gemaakt en heeft het hart op de goeie plek, maar het is op momenten wat traag en weinig verrassend. Desondanks een mooie film en een ruime voldoende.

Het verhaal achter het verhaal van Winnie the Pooh. De film is vooral een oorlogsfilm zonder oorlog. Knap om te zien hoe WO I effect had op oa schrijver A.A. Milne, dat vooral door thuisblijvers sterk onderschat werd. Het zal wel zijn gevolgen hebben gehad bij het schrijven van Winnie the Pooh. Hoe dat tot stand komt lijkt hier en daar wat vanzelfsprekend, maar het hoort bij dit sprookjesachtige verhaal dat je meesleept in een kinderlijke eenvoud. Om dan wakker te schieten in een overweldigende wereld van succes. Het is geen intiem verhaal meer voor A.A. Milne en zijn zoon, omdat het dat wel is voor de rest van de wereld. Voorbij de helft van de film zakt het wat in elkaar. Maar in z'n geheel is dit best een mooie film. Al heeft het nooit de charme van het originele kinderverhaal zelf.

Saai.

Nogal droge verfilming van het ontstaan van Winnie de Poeh. Het korte intermezzo waarin die wereld effectief vormgegeven wordt is het leukste van de film, maar wordt nogal snel afgehandeld. Centraal staan dan twee erg onsympathieke ouders - de stijve Domnhal Gleeson die de papa vertolkt en een karikaturale Margot Robbie als egocentrische aandachtshoer. Ik kwam maar moeilijk in de film, mede door het kijken naar erg onsympathieke mensen. Scènes met Kelly Macdonald zijn dan ook welkome afwisselingen. De manier waarop de jongvolwassen Billy Moon afgehandeld wordt, is lachwekkend: snel-snel om het toch maar te laten zien. Een klein beetje inlezen nadien leert ook al snel dat het allemaal net wat anders is gelopen.

2

Een mooie en integere vertelling van het levensverhaal van vader en zoon Milne, maar door het trage tempo en de voorspelbaarheid ga ik teveel letten op hoe goed de Engelsen altijd zijn in het herscheppen van een bepaalde historische periode en met welke gebruikelijke zorgvuldigheid ze dat ook nú weer hebben gedaan, en dat berooft de film voor mij toch een beetje van de bedoelde emotionele impact. Sterk spel van de betrokkenen en uiteraard weer prachtig camerawerk (eveneens onderdeel van die herschepping), allemaal niets op aan te merken, maar teveel van het goede en te weinig van de bittere emotie. En ik had ook wel moeite met (zoals mrklm op 28-1-2018 zo treffend schrijft) de "karikaturale vertolking van Margot Robbie als [A.A. Milne's] onuitstaanbare vrouw (wat zien ze in elkaar?)" – eerst gaat ze als society-dame mee op het platteland wonen, daarna vertrekt ze naar London om de bloemetjes buiten te zetten, en dan komt ze weer even vrolijk terug en vleit zich tegen haar man aan, en alles is weer koek en ei, of niet? Inderdaad onduidelijk hoe zij zich tegenover elkaar verhouden en wat de aantrekkingskracht precies is (afgezien van haar onmiskenbare fysieke schoonheid).

Goodbye Christopher Robin

Winnie de Poeh, knorretje, Teigetje, Iejoor, ik denk niet dat er veel mensen zijn die niet weten wie dat zijn. Maar kennen jullie hun oorsprong ook? Ik ken Winnie de Poeh en zijn vriendjes vooral in de tekenfilm vertolking. Een echte jongen in het verhaal kan ik mij niet herinneren. Maar die was er dus wel. En hij was gebaseerd op een écht jongetje, Christopher Robin “Billy Moon” Milne, met een knuffelbeer genaamd Edward Bear.

Blue en Billy Moon

Ik vind dit soort films altijd wel interessant. Want hoe is hetgeen wij zo goed kennen ooit tot leven gekomen? Het komt ergens vandaan, het idee is bij iemand opgekomen, heeft het bekende beertje een naam gegeven, en er is een verhaal over geschreven. In dit geval komt het idee uit de familie Milne. A.A. “Blue” Milne is de vader van C.R. “Billy Moon” Milne en baseerde het verhaal op zijn zoon, zijn beer, en diens vrienden. Niet wetend dat dit voor Billy Moon een moeilijke jeugd teweeg zou brengen. Alsof zijn jeugd nog niet erg genoeg was met ouders die hem veel te weinig aandacht gaven.

Interessant verhaal

Ik snap heel goed dat er een film is gemaakt over de familie Milne, want hun verhaal is erg interessant. Hier en daar zeker aangedikt en aangepast, zodat het als film nog beter zou werken. Maar de aanpassingen hebben wat mij betreft zeker geholpen om het als film nog beter te laten werken. Ik heb enorm meegeleefd met de familie. De belachelijk gedragende moeder, de onwetende vader, en de lieve nanny; ze brachten allemaal een bepaalde emotie naar boven.

Verwarring

Het verhaal is mooi in beeld gebracht en goed geacteerd, ook door de nog zeer jonge Will Tilston. Misschien dat de film in totaliteit net ietsje te lang is, maar als het korter was geweest was het verhaal misschien wel niet zo goed overgekomen. Leuk is ook de wijze van de beeldbewerking in de periode dat Winnie the Pooh echt gestalte krijgt, waarbij de beelden overgaan van echt naar getekend, en andersom. Het begin van de film vond ik wel lichtelijk verwarrend, omdat één van de eerste scènes twee jongetjes bevat. Dit zijn echter geen twee verschillende jongetjes – zoals ik aannam – maar dezelfde persoon op verschillende leeftijden. Dat ik dit niet snapte maakte dat ik het verhaal in het begin eventjes moeilijk kon volgen.

Conclusie

Ik had geen idee wat ik moest verwachten van Goodbye Christopher Robin gezien ik 0,0 kennis had van het ontstaan van Winnie the Pooh. Het blijkt echter een interessant verhaal over de familie Milne te zijn, welke met enkele aanpassingen – zodat het als film nog net wat beter zou werken – tot een mooie film heeft geleid. Mijn vriend en ik hebben van de film genoten.

Ik heb het idee nogal wat van dit soort geromantiseerde biografische films te hebben gezien de laatste pakweg tien jaar. Vaak heel keurig gemaakt, maar een beetje saai en dat geldt ook wel voor deze.

Opvallend in negatieve zin is hier trouwens de casting. Gleeson, Robbie en het kleine kind komen eigenlijk allemaal niet echt goed uit de verf. MacDonald is nog het beste.