The Bachelors (2017)

Een film die trouw de wetten volgt van het genre en daardoor weinig verrassend en voorspelbaar is. Dat doet verder niets af aan het feit dat er mooi geacteerd wordt in deze film en dat het niet moeilijk is om mee te voelen met de hoofdpersonen, al wordt er hier en daar iets te opzichtig gehengeld naar de traan van de kijker. Het centrale thema in deze film, rouwverwerking, krijgt alle ruimte en de verschillende stadia daarvan zijn mooi zichtbaar gemaakt in deze film. Al met al een aardige film en daarom 3*.

Lange tijd zo'n typische film, een stukje sfeerschets en dat ligt mij uitstekend. Fijn sfeertje en aardig locaties. Ook het stukje op high school is prima. Gewoon normale mensen zonder dat het er te dik op ligt. Vooral de acteurs maken deze film, elk hoofdpersoon met zijn eigen persoonlijkheid. Alleen zitten ze in een enorm zwak script. Er zit geen enkele bijzonderheid in en de hele opbouw is al duizendmaal gezien. Het begint leuk, daarna een flinke portie drama om toch goed te eindigen. Dat is volledig uit te tekenen en stoort eigenlijk daardoor ook gewoon. Net als de relatie tussen de twee jongeren. Dit is ook zeer beslist geen volbloed komedie en dan wordt het wel vervelend als een relatie tussen twee noodgedwongen en stroef begint en aan het eind zijn ze samen. Jammer ook vooral van dat laatste halfuur waarin drama meer naar boven komt, voor mij een stuk minder interessant. Ook de mierzoete clichés gaan dan irriteren, ondanks dat de acteurs enorm veel sympathie weten over te brengen. 3,0*

Best een aangrijpende mooie film met een heel sterke cast. Met name J.K. Simmons is altijd fijn om te zien spelen, zeker in een kwetsbare rol als dit. Ook Julie Delpy is, hoewel ze in de rollen die ik van haar zie altijd min of meer hetzelfde is, wel een prima toevoeging.

Vond alleen het psychische deel om het maar even zo te noemen wat onbeholpen en soms wat ongeloofwaardig overkomen.
Het is niet helemaal duidelijk hoe lang Jeanie al dood is, maar een tijd rouwen lijkt me best normaal. Hoe het dan uiteindelijk gemedicaliseerd wordt, en Bill zelfs elektroshocktherapie moet ondergaan (terwijl hij nog naar zijn werk gaat en uitgaat met Carine, het is niet dat hij katatonisch in bed ligt) vond ik wat ver gaan.

Ook het snijdprobleem van Lacey vond ik er wat gratuit ingestopt en de rol van Wes is (hoewel hij zeer goed speelt) ook wat onduidelijk in hoe en waar hij nu precies staat.

Ik kom nu negatiever over dan ik wil zijn, het kijkt heel de speelduur prima weg en slaagt ook wel in wat het wil doen, maar de film probeert hier en daar iets te hard en te veel.

3,5*

Het verhaal op zich niet bizonder dat vertrouwde paden bewandelt, maar weet de film toch te

overtuigen dankzij het goede acteerwerk. Met J.K. Simmons en Josh Wiggins voorop. De

laatste die mij sterk aan een jonge Leonardo DiCaprio deed denken bij bepaalde scenes ook

met eenzelfde intensiteit. De film vertelt een problematiek van verschillende personen over

pijn en verdriet, gedurende de film onderhoudend afwisselend verdeeld om uiteindelijk toe te

werken naar een misschien voorspelbare maar fijn uitgewerkte psychische loutering. Een

prettige film wel die zonder in vals sentiment te vervallen vooral uitmunt in invoelbare, pure

menselijkheid.

Goeie film waarin een man na het verlies van zijn vrouw samen met zijn zoon verhuist om opnieuw te beginnen. Een film over rouwverwerking van zowel de vader als de zoon. Ze hebben hier ieder hun eigen verhaal waardoor de film onderhoudend blijft. De personages zijn goed uitgewerkt en het goede acteerwerk van de gehele cast helpt hier ook bij. Weinig nieuws onder de zon, maar 3.5 sterren zijn op zijn plaats.

Komedie is misplaatst gezien de thema's waar het in deze film om gaat. Sterke rol van Wiggins als vader die in zijn eigen trauma blijft ronddraaien, ondanks de impulsen van buitenaf. Uiteindelijk leidt dit tot een confrontatie tussen vader en zoon, goed spel van Simmons, die in zijn band met Rush in aanraking komt met een andere vorm van een gezin met verstrekkende gevolgen voor haar en haar zusje. Dan is er ook nog Delpy die als lerares Frans de issues goed aanvoelt en een baken wil zijn. Sterk spel ook wederom. Uiteindelijk geeft deze film een realistische inkijk in het leven en dat rouwen van wezenlijke importantie is.

De herziening boet weinig kracht in. Regisseur Kurt Voelker moet het niet hebben van de originaliteit met The Bachelors, maar zet de bekende elementen vervolgens bijna perfect in. J.K. Simmons en Josh Wiggins acteren uitstekend als vader en zoon die bezwijken onder depressie en stress, wat vervolgens door de regie voor de kijker op een niet al te opdringerige manier voelbaar wordt gemaakt. De minimalistische aanpak past daarnaast bij de relatief sympathieke opzet, waarin de emoties hoog oplopen, maar nooit onredelijk naar voren worden geschoven. Verder een film die vooral erg weet te boeien en zeker ontroert, al mist het enkel een frisse visuele aanpak om memorabeler te worden dan het nu is. Het vormt een typerende film die je in de goede bui moet zien, maar dat betekent niet dat het een ondermaats resultaat is geworden.

Nadat zijn echtgenote [Kimberley Crandall] na een lang ziektebed is overleden, besluit Bill [J.K. Simmons] halsoverkop te verhuizen en zijn carrière als wiskundedocent elders voort te zetten. Overmand door verdriet heeft hij geen oog voor het verdriet dat tienerzoon Wes [Josh Wiggins] met zich meedraagt vanwege de dood van zijn moeder en de plotselinge verhuizing. Bills collega Carine [Julie Delpy] brengt verandering in de situatie. Enerzijds door toenadering te zoeken tot Bill, anderzijds door wes (die Frans van haar krijgt) samen te laten werken met Lacy [Odeya Rush] die eveneens een groot verdriet met zich meedraagt, maar daar op een hele andere wijze mee omgaat als Wes. Voorspelbaar, grotendeels formulematig familiedrama blijft overeind dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. De confrontatiescène met Simmons en Wiggins is een sterk staaltje samenspel.