Verbotene Liebe (1989)

Prachtige film, hoewel naar huidige begrippen wat traag. Bedachtzaam is misschien een beter woord. Maar meeleven doe je zeker met Georg en Barbara, die van elkaar houden en niet begrijpen wat ze verkeerd doen. Ze doen natuurlijk ook helemaal niks verkeerd. Het is de maatschappij, de hypocriete gemeenschap met hun kleinsteedse moraal die verknipt is. Maar iets daarvan klinkt ook wel in de film door, gezien de houding van de lerares, en uiteindelijk van de leerlingen die het opnemen voor het tweetal. Het is een film vol nuances. Het was destijds ook bedoeld als een film met een opvoedende boodschap.

Mooi inkijkje ook in de nadagen van de voormalige DDR, of Oost-Duitsland, zoals wij dat noemden. Dat uit zich vooral in de voortdurende discussies: van leerlingen, van de leraren, ouders, de dorpsgemeenschap. Dat lijkt achterhaald in onze ogen, maar zo vreemd was dat niet. Alleen, als de gemeenschap, de staat, waar dan ook, zich bemoeit met de moraal en met wat zedelijk is toegestaan is het foute boel. Daar, toen, en hier en nu.

Zo'n film met zo'n jong meisje zou nu niet meer gemaakt kunnen worden. De toen 13-jarige Julia Brendler is natuurlijk een plaatje, waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Het was vrijwel haar eerste film. Ze speelt ingetogen en invoelbaar. Als ze door dat motorrijders-tuig gemolesteerd wordt lopen de rillingen over je rug. Als ze door de regen danst in haar blootje trouwens ook. Regisseur Helmut Dziuba heeft voor prachtige fotografie gezorgd van dat wijdse eenzame land met z'n boeren gemeenschap. Een film die nog niets van z'n zeggingskracht heeft verloren.