The Last Lions (2011)

Scherpe documentaire die de werkelijkheid in beeld brengt!
De scene van het welpje met de gebroken rug, zal in je geheugen blijven zitten

Je kan er niet omheen dat het leven voor beesten harder is dan wij ons kunnen voorstellen.
Wij als mensen in Europa vinden het vanzelfsprekend om op te groeien in goede omstandigheden .. Terwijl dat voor dieren in het wild niet evident is.

Hele tijd waken over je welpen en dan uiteindelijk zulke dingen meemaken! Ik zou niet willen weten hoe het bij de moeder moet voelen .. Wij zijn er door aangeslagen, maar voor haar is het nog eens erger. Ze zet hele tijd haar leven op het spel voor deze welpjes en nog was dit niet genoeg!

Harde verscheurende maar realistische docu!

Schitterende documentaire!!

niet alledaagse documentaire, zit zéér goed ineen. echt de moeite waard . dikke 5 gewoon

Mooi.

The Last Lions is afgebakend in die zin dat het één bepaalde leeuwenfamilie volgt in een bepaalde tijdspanne. Dat is een aanpak die ik toejuich; zo wordt alles meeslepender en ga je als kijker mogelijk meevoelen met de hoofdpersonen (of moet ik dieren zeggen?).

Dat meevoelen is iets waar The Last Lions geen probleem mee heeft. De documentaire begint al sterk, wanneer de vader van het leeuwengezin mentaal en fysiek gebroken wordt na een gevecht met twee andere leeuwen. De moeder weet zich wél staande te houden tegen een stuk of 5 leeuwinnen en staat er vanaf dan alleen voor.

De emotionele momenten volgen elkaar vrij snel op: elke keuze die Ma di Tau maakt heeft wel een nadeel. Zo ook die wanneer ze de kudde buffels opjaagt en uiteindelijk haar twee overgebleven welpjes in gevaar brengt. Dat shot waarin ze uiteindelijk wegwandelt van het welpje met de gebroken rug is van het ergste dat ik ooit gezien heb.

Ik verkies dan eerder de nodige dosis feelgood in documentaires, maar dit zou uiteraard vloeken met de realiteit. En toch is niet alles echt, of laten we zeggen: komt niet alles echt over. Zo heb ik de indruk dat e.e.a. gekunsteld is: de aanvaarding op het einde, het welpje dat toch nog leeft, ... Daar heb ik mijn feelgood, zou je dan zeggen, maar het lijkt niet echt en dan heb ik liever feel-not-good.

Op alle andere vlakken is The Last Lions een zeer geslaagde docu: veel mooie shots (al hadden die paar gefilterde beelden niet gemoeten) en zeer degelijk verteld door Jeremy Irons. Die doet op zijn typische manier: volop terend op zijn mooi stemgeluid en flirtend met het theatrale.

3,5

Prachtig rauwe documentaire. Heb letterlijk bijna moeten huilen. Ben trouwens wel veel gewoon, maar dat stuk met dat welpje met de gebroken rug was echt hartverscheurend. Zeker het kijken waard. Denk wel dat ik ga doneren voor die leeuwen. Het zou toch verschrikkelijk zijn moesten ze uitsterven.

Iets apartere docu dan je gewend bent, visueel wat gewaagder, hoewel het niet altijd even geslaagd was.

Er wordt redelijk slim een verhaaltje bij de beelden gemonteerd en verteld, hoewel het soms iets te opvallend is. Laat ik het zo zeggen, je had met een iets andere montage en voice-over zo een ander plot kunnen vertellen denk ik. Dan ga je je automatisch afvragen of wat je verteld wordt wel echt zo heeft plaatsgevonden.

Verder heeft Irons zoals bekend een erg prettige stem. Wat minder waren de wel erg poetische en aangedikte vertellingen die soms voorbij kwamen. De metaforen waren niet aan te slepen.

Hoewel het aanvankelijk een redelijk gewoon survival-of-the-fittest verhaaltje is, verandert het gaandeweg naar iets meer. Het beeld van het welpje met het verlamde onderlichaampje is inderdaad erg triest om te zien, de onverwachtse terugkeer van het jongste welpje is misschien nog wel emotioneler. Het is allemaal erg sentimenteel gemonteerd natuurlijk, maar voor eens mocht het werken.

Ruime 3*, beter dan Earth ofzo, dit vond ik toch iets ongewoner, met interessantere dieren. Maar nog is het eerste uur iets te veel van hetzelfde. En de stort-hier-uw-geld boodschap op het eind vond ik ook wat misplaatst als je eigenlijk alleen maar hebt gezien hoe hard de natuur zelf kan zijn.

Oef, wat een docu zeg. Wow.

Geen idee wat er allemaal wel of niet min of meer bij elkaar geknipt en geplakt is, maar het resultaat slingert je toch wel van de ene emotie in de andere.
Bijna tranen in mn ogen bij die scene dat moeders dat gehandicapte welpje moest achterlaten.. . . dat gebeurt me niet vaak.

Mooie docu. Fraaie beelden en een mooie, emotionele rit met de leeuwin en haar welpjes. Er zaten de nodige harde momenten in. Toen je de vader, ooit zo'n machtig dier, daar zag liggen creperen in de modder was vreselijk om te zien. Daarna gaat het wat beter en komt ze in een voedzame omgeving, maar die buffels blijken toch wel erg gevaarlijk. Toen je dat welpje met haar gebroken rugje achter haar moeder zag aan kruipen, dat was echt een van de ergste en hartverscheurendste dingen die ik ooit heb gezien. De moeder wetende dat ze niks kon doen, die haar piepende kind daar zo moest achterlaten. Verder genoeg moois te zien en deze docu krijgt dan ook een mooi cijfer.

The eternal dance of Africa. Informatief is het allemaal niet echt, het volgt vooral de beginselen van de speelfilm door alles in een afgepast plot te gieten. De natuur zorgt voor het drama, spanning is er met een zilveroog en een litteken. Het heeft zelfs een loeiende twist in huis. Ik vind het prima, die creatieve vrijheid, al moet je het natuurlijk niet overdrijven.

Bovendien begeef je je zo op het dunne koord van oprecht dan wel geforceerd sentiment en dat van de vermenselijking van dieren. Dat laatste proef je wanneer emotie aan bod komt. Irons geeft nog aan dat we geen idee hebben van wat er rondgaat in zo'n leeuwin, maar we zien het zo graag en stiekem maakt de docu daar vervolgens handig gebruik van.

Wreed en zielig was het ook zonder die gier. Joubert weet het wel meer allure mee te geven dan zomaar een Nat Geo Wild programma, zeker in de aanloop toont hij een aantal kleurrijke en sfeervolle beelden. De nabrander komt wat knullig over, maar zal nodig zijn. Pijnlijke cijfers. Onderhoudend, dat wel, maar ook iets te doorzichtig om er echt in op te gaan.

Wat een rot film ik heb me kapot gejankt maar hij was ook zo mooi.

Ik kan hem echt niet een 2e keer kijken mijn god wat zielig en mooi te gelijk

Prima docu. Had n.a.v. veel positieve commentaren wel wat meer verwacht moet ik eerlijk zeggen. Bij vlagen adembenemende beelden van de natuur in Botswana - aan de andere kant vond ik het soms jammer dat regisseur Joubert zo'n dik filter gebruikte in veel scenes. Werd er visueel niet beter op.

De achterliggende gedachte is natuurlijk verschrikkelijk. Dat er nog maar zó weinig leeuwen in het wild zijn is zorgwekkend. Joubert speelt aardig in op de emoties van de kijker. Het moment dat dat kleine leeuwtje (met gebroken rug) achter wordt gelaten door de moeder is vreselijk. Die gier had niet gehoeven. En een klein beetje voorspelbaar, maar ook zo mooi is de terugkeer van dat kleintje naar het einde toe.

Al met al mooi aan elkaar geregisseerd hoor. Goede opbouw, meeslepend. Ik had soms wel het gevoel dat ze er een te mooi verhaaltje van probeerden te maken (en dat de realiteit wat anders was), maar nergens werd het té. Ik heb me aardig mee laten voeren. En wat zijn het toch mooie beesten.

Zeker geen slechte documentaire, alleen hier en daar te vaak geknutseld en gerommeld met beelden.

Voor de liefhebbers van soortgelijke docu's raad ik ' The Mapogo Brothers ' aan . Docu gaat over zes mannetjesleeuwen die vanaf hun geboorte zestien jaar gevolgd worden door camera ploegen in het Sabi Sand reservaat in Zuid Afrika . Samen vormen deze leeuwen een ijzersterke coalitie en laten overal waar ze aankomen een spoor van vernieling achter.

Niemand wordt gespaard. Nijlpaarden , giraffen, buffels en vooral andere troepen leeuwen moeten het onderspit delven. Docu is hard en zeker niet geschikt voor gevoelige kijkers .

Zelden onder de indruk geweest na het bekijken van een docu.

Ik kan die docu waar jij het over hebt "the Mapogo Brothers" nergens vinden. Heb je een tip waar ik moet zoeken?

Bedoel je deze ?

Op zich wel een mooie documentaire. Met de vertelstem van Jeremy Irons die nog Scar speelde in The Lion King, zit je meteen in de sfeer. Over leeuwen zijn nog meer documentaires en sommige ervan zijn eigenlijk beter. NIet qua beeld, maar wel qua verhaal. Als je anderhalf uur leeuwen laat zien, mag het wel wat meer gekaderd worden. Maar Last Lions laat wel het leven zien zoals het is, dat moet je de film wel aangeven. Geen slechte documentaire dus, al had ik er iets meer van verwacht.