Kantai (2010)

Matig. In de basis kan dit een heel leuke film worden, maar het is allemaal zo vlakjes gebracht en de mogelijke humor uit situaties en conflicten wordt nooit echt doorgevoerd. Zo richting het einde het stuk als al die mensen in huis komen, naar de wc moeten etc, is best voor even grappig, maar uiteindelijk wordt er weinig mee gedaan. En zo is deze hele film, lekker voortkabbelend maar daardoor nogal saai. Acteerwerk is redelijk en visueel valt er weinig te bewonderen. 2,0*.

Een veelbelovende film die uiteindelijk verzandt in iets surrealistisch, maar dan in de negatieve zin. Ik begrijp de motivatie en het doel van de regisseur niet echt. Waar wou hij heen met deze film? Dit is zeker geen Borgman, om maar iets te noemen.

Interessant is het wel hoe een vreemde man erin slaagt zich in een gezin in te wurmen. Beetje bij beetje vergroot hij zijn controle op het gezin hoewel die daar onwennig bij zijn. Toch miste ik die klik wat in het hoe en waarom. De man is geen manipulatieve sociopaat. En naarmate de film vordert, betert het niet echt. Uiteraard komt er wat chantage bij te kijken, maar die subplotjes stelden op zich ook niet zo heel veel voor.

Interessanter vond ik dan eerder de omgeving van de wijk met het wijkcomité en de gadeslaande vrouwen die er hun eigen mening op nahielden bij de vreemde gebeurtenissen ten huize Mikio. De film is eerder een satirische kijk op de Japanse xenofobie die toch wel heerst op het gesloten eiland. Buitenlanders vallen op en worden maar moeizaam vertrouwd. Fijn ook die kleine fijne dingen in de Japanse cultuur en levensstijl. En ook Kiki Sugino was alles behalve een straf om naar te kijken. Het is ook die laatste die in de film centraal staat en als enige beseft dat het stabiele gezinsleven uiteenvalt door deze indringer.