The Road to Nashville (1967)

Veredelde promotiefilm voor Country muziek

Ik ga eerlijk zijn, Country muziek boeit me niet zo enorm hard. Nu moet ik ook wel toegeven dat het een genre is waarin ik me niet zozeer in heb verdiept maar types zoals Willie Nelson trek ik simpelweg niet. Ik ben echter wel een enorme Johnny Cash fan en toen ik deze film voor nog geen 2 euro zag liggen, kon ik het natuurlijk niet laten om hem mee te pakken. Het merendeel van de namen op de namen zei me werkelijk niets maar een kans om Cash en June Carter met de rest van haar familie aan het werk te zien laat ik natuurlijk niet liggen.

Al begon ik wel te twijfelen of het aandeel van Cash hierin wel de moeite ging zijn want de openingscredits laat alle namen zien in volgorde van performance. Ik denk dat er zo'n dikke 30 namen passeren eer Johnny Cash aan de beurt is en ik vroeg me af of ik het wel ging trekken om een kleine 2 uur te kijken naar muziek die me niet boeit. Het is dan ook een wisselend succes geworden met oersaaie performances maar ook, gelukkig, een aantal die er met kop en schouders boven uit steken. Zo zat ik met open mond te kijken naar Cripple Creek van The Stoneman Family. Wat een heerlijk potje gitaarspel (al was het wel een mandoline maar dat komt wel op hetzelfde neer) komt er uit de vingers van de bekoorlijke Donna Stoneman. Donna was ten tijde van opnemen ongeveer een 33 jaar maar is echt geniaal te noemen. Zonde dat ze blijkbaar compleet vergeten zijn tegenwoordig want Cripple Creek is echt een heerlijk nummer. Zo zijn er hier en daar een paar uitschieters waaronder het nummer I Love You Drops en het duet tussen twee hilbillies waarvan ik jammer genoeg de naam ben vergeten. De soundtrack listing op Imdb doet ook geen belletje rinkelen... Het is pas echter wanneer de Carter Family op de proppen komt dat het echt interessant wordt. De Carter Family doet een versie van I Walk the Line zonder Cash, die al een aantal jaar met hun meespeelde, maar dan komt het moment waarop ik had gewacht. June heeft het erover dat ze het normaal altijd met een goede vriend spelen (Cash was ten tijde van '67 nog niet getrouwd met June Carter, dat zou pas een jaar later gebeuren) en dan komt de Man in Black tevoorschijn. Samen met de Carter Family zet hij een heerlijke versie van Were You There neer waarin de combinatie van Cash zijn lage stem en de hoge vrouwenstemmen van de Carters echt perfect werkt. De eerste keer dat ik een live-performance van beide tezamen zien maar verdomme, het mocht er wezen. Daarna zet Cash nog even een erg vermakelijk en een voor mij onbekend nummer in (The one on the right is on the left) en is het hierna jammer genoeg al gedaan. Er komen nog twee nummers van een andere artiest maar niemand haalde/haalt de performance van Cash-Carter in de film.

Het plot is bijzonder simpel, dat was wel te verwachten. Dit voelt enorm hard aan als een promotiefilmpje voor de Country muziekscene in de jaren '60 maar toch, het had niet slecht geweest als er meer moeite in een verhaal was gestoken. Nu is het eigenlijk meer een aaneenschakeling geworden van allerlei optredens met één enorme stoorfactor: Doodles Weaver. Wat een ontzettend vervelende type is me dat! Nu heb ik het niet snel dat ik me zo irriteer aan een bepaalde acteur maar hij kreeg echt het bloed onder mijn nagels. De vervelende kop, de stomme bewegingen en de gedwongen humor die echt nergens grappig wordt. Het enige grappige (of beter gezegd: ironische) is dat hij de nonkel is van Sigourney Weaver, nog zo'n actrice die ik niet kan uitstaan. Maar echt, zelden zo'n vervelend iemand gezien. Het enige leuke was de opmerking over de hilbillie (iets in de trend van dat hij nudisten kent die beter gekleed zijn) en de knipoog naar Colonel Tom Parker van Elvis in de vorm dat hij zich van zijn baas ook als Colonel moet voordoen. Film eindigt ook enorm abrupt. We zitten gedurende een kleine 2 uur te kijken naar het gesukkel van Feetlebaum om bands bij elkaar te krijgen maar niemand wilt tekenen. Dan komt de baas langs, krijgen we een laatste optreden en zit Feetlebaum een dikke sigaar te roken...

The Road to Nashville is duidelijk bedoeld om mensen warm te maken voor Country en als kijker wordt je vooral gelokt door de aanwezigheid van Cash. De makers hebben die tot laatst bewaard maar misschien maar goed ook want anders zet je de film gemakkelijk af. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan want ik heb nog een aantal leuke performances gezien, dit is echter niet voor iedereen weggelegd. Zeker en vast niet wanneer je niets met de muziekstijl hebt. Ik heb me wel geamuseerd.

3.5*

Ik zie dat Will Zens in hetzelfde jaar ook Hell on Wheels heeft geregiseerd met Marty Robbins. Wellicht zijn er beelden uit die film ook gebruikt in The Road To nashville, want daar zit een race scene in met Robbins.

De beste muziek is in de laaste helft van de film te horen. De beeldkwaliteit en geluidskwaliteit is pover. Ook is de cameraopstelling nogal fantasieloos. Voor country fans only.

Nu te zien op TV ONS > 14:41 uur

Een lange zit, die mij er weer eens aan herinnerde dat je films als deze beter kan opnemen, en achteraf versneld afspelen, en de oninteressante passages skippen.

Gelukkig wisten de bijdragen van Marty Robbins, en zijn beide vocale partners, mij wel te boeien.

Ik ben al sinds jaar en dag een fan van deze country & western zanger, met de nadruk op het western gedeelte van zijn repertoire.

Helemaal aan het eind van de film krijgen we zowaar een western song uit zijn rijke repertoire te horen.

Zonder twijfel was Robbins de grootste op vocaal gebied in het genre.

De enige andere zanger die vocaal enigszins in de buurt komt van Robbins is Waylon Jennings, die een aangenaam nummer ten gehore brengt.

Naar Jennings kan je natuurlijk niet kijken en luisteren zonder te denken aan het feit dat hij zijn leven te danken had aan het afstaan van zijn zitplaats in het vliegtuig waarmee Buddy Holly verongelukte in 1959.

Waylon was de bassist van de band waarmee Holly zijn laatste optreden had.

Doodles Weaver (Col. Feetlebaum) loopt als een halve idioot tussen de optredens door, en is een ware stoorfactor.

Tegen het einde van de film zijn er optredens van de Carter Family en Johnny Cash.

Beiden muzikaal niet om over naar huis te schrijven

De beperkte monotone stem van Cash heeft mij nooit kunnen bekoren, en de instrumentale begeleiding is gewoon saai, en altijd dezelfde.

De man moet het eerder van zijn uitstraling en "legende"hebben denk ik.

Inderdaad een film voor country fans only, zoals een mede MM user al eerder stelde.

3* voor Robbins en partners, en Jennings.