Apache (1954)

Deze film is inderdaad gebaseerd op een bestaand persoon en op echt gebeurde verhalen.
Massai is een Apache die in beginsel weigert zich te onderwerpen aan de blanke macht.
Hij komt terecht in een vreemde spagaat omdat zijn volk zich passief de blanke overheersing laat welgevallen en Massai alleen komt te staan in het ophouden van de oude levenswijze van de Apache.
En net als je je zou kunnen ergeren aan het feit dat Massai gespeeld wordt door een blanke, blauwogige Lancaster... dan blijkt uit oude vertellingen dat deze Massai inderdaad een blauwogige Apache was.
Er zitten mooie momenten in de film als Massai verdwaasd rondloopt in de grote stad met al zijn onbekende voorwerpen en drukte. En als hij een Cherokee ontmoet die zich het blanke leven eigen heeft gemaakt en zelfstandig als boer door het leven gaat.
De dialogen tussen Lancaster en Peters vind ik minder, vooral uit de mond van Peters klinkt het één en ander tenenkrommend.
Ik heb Lancaster hoog zitten, maar hier vind ik hem niet op zijn plek en het is net alsof hij dat zelf ook beseft, hoewel hij zijn stinkende best doet.
Hier zou ik wel een remake van willen zien met betere dialogen die de onmacht van Massai beter zouden weergeven.
3*

Hier een link met prachtige info en het verhaal van Massai:
Massai, Apache

Uiteindelijk als geheel toch wel een kleine teleurstelling. Niet dat ik heel veel van Apache verwachte, maar er zaten écht goeie stukken in de film, maar helaas ook mindere. Wel is het tempo best lekker en is de film sowieso wel aardig, maar echt indruk achterlaten deed het dus niet. Hoeveel er uit deze film echt gebeurt is weet ik niet, maar ik vond het best realistisch overkomen. Al zitten er ook wat flink onrealistische dingen in de film. Burt Lancaster is een geweldig acteur. Vind de kritiek op zijn rol hier ook wel wat overdreven. Natuurlijk ziet hij er niet echt indiaan achtig uit, maar ik vind het in ieder geval prima acteren. Jean Peters was wel een enorme ramp. Deze film zit verder redelijk dicht tegen een drie aan, maar de film mist wat. 2,5*

Een goede oudewetse Westernfilm...

Prima verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Burt Lancaster...

Maar behalve jonge acteur Charles Bronson niet gezien...

Redelijk oudewetse klassieke muziek (geen Dolby Digital)....

Geen breedbeeld, alleen 4:3...

Wel een mooi landschap, maar geen HD aanwezig...

svp ik snap het al:

Charles Bronson

Apache is gebaseerd op het verhaal van een bestaande indiaan, maar daar houdt iedere vergelijking op. Als je het verhaal van Masai leest dan is de film zwaar overtrokken. De enige vergelijking is de ontsnapping en de terugtocht naar zijn thuisland. Daarmee is niet te zeggen dat apache een slechte film is, integendeel, apache is een zeer onderhoudende western. Hierboven wordt gemiept over een blauwogige apache, ja in die jaren 50 zetten ze nog geen gekleurde lenzen in. Kijk naar het acteren van Lancaster, dat is gewoon goed. Daarbij wordt hij goed ondersteund door Peters en McIntyre. De film doet wat rauw aan doordat op sommige momenten Massai medogenloos is, maar dat is de regie van Aldrich, vergeet niet in die tijd waren de blanken maar ook de indianen en mexicanen niet zo lief voor elkaar.

De landschappen zijn zoals dat hoort in een western, fenomenaal. Je moet deze western eens bekijken en dan bedenken begin jaren vijftig amerika, toen was een film uitbrengen over een apache die door blanken werd weggevoerd, zichzelf alleen maar beschermde en alleen maar vredig wilde leven, een gedurfde actie. Alleen daarom al verdient de film een hoge score, die van mij een 3,5 dit vanwege het feit dat de film weinig overeenkomsten vertoond met het werkelijke leven van Massai.

De film speelt zich af in 1886. Het is de tijd dat de blanke kolonisten definitief het Amerikaanse westen in hun bezit nemen. Kleine nederzettingen worden steden. De prairie wordt gecultiveerd in akkerland en weidegronden voor het vee. En de inheemse bevolking? Die heeft de strijd tegen de inname van hun land zo goed als opgegeven. Ze leven onder belabberde omstandigheden in reservaten, werken voor een hongerloon, vallen ten prooi aan de alcohol of passen zich aan.
Zo zijn de eens zo trotse en strijdlustige Cherokees landbouwers geworden die graan zaaien en oogsten en verhandelen met de blanken. De Apachen hebben het langst gestreden, maar hebben na de overgave van hun opperhoofd Geronimo ook de handdoek in de ring moeten gooien. De film begint vanaf dat moment als de Apache Massai zich niet bij de overgave neerlegt en in zijn eentje de strijd voortzet.
Burt Lancaster speelt Massai. De trotse krijger op de vlucht voor de blanke overheersers. Zijn blauwe ogen fel zichtbaar in een bruin gezicht. Hoewel blauwogige apachen niet ongewoon waren (zo bevestigen ook een aantal gebruikers), irriteerden de immer oplichtende blauwe ogen mij op den duur wel wat. Regisseur Robert Aldrich gebruikt de droeve lijdzaamheid van die blik wel heel erg demonstratief om de hoeveelheid onrecht die Massai overkomt emotioneel te benadrukken. In beginsel werkt het goed. Het raakte een gevoelige snaar bij me. Op het laatst is dat trucje wel uitgewerkt en dacht ik: Ah. Daar gaan we weer.
Geen aardige man trouwens, die Massai. Althans volgens de huidige norm. Hij is hard en meedogenloos. De oneerbiedige manier waarop hij zijn squaw behandelt, zou in deze tijd reden genoeg zijn om hem jarenlang op te sluiten. Heel illustratief toont de film hier dat de leefwijze van de Apache en de blanke ver uiteen liggen. Eerder in de film heeft Massai een ontmoeting met een landbouwende Cherokee die tot Massai’s stomme verbazing de opdracht van zijn vrouw om een emmer water te halen heel gedwee uitvoert. “You have a woman and yet you carry the water?” Het moment sterkt Massai in zijn besluit om nooit de wetten van de blanke te volgen.
De toon in de film is behoorlijk somber en cynisch. De verkwanseling van de rechten van de indianen is schrijnend. De teloorgang van de inheemse bevolking die al eeuwenlang Amerika bevolkt en er in harmonie met de natuur leeft, is pijnlijk. De eenzame strijd van Massai is in dit licht bezien begrijpelijk en eerzaam maar tegelijkertijd ook hopeloos. De tijd van de trotse krijger lijkt definitief voorbij.
Het einde van de film is een teleurstelling. Dat einde blijkt niet het einde te zijn zoals het draaiboek dat voorschreef. Volgens het originele scenario zou Massai aan het eind in zijn rug worden geschoten. Zo zou nog eens de onbetrouwbaarheid van de blanke man worden geaccentueerd. Een passend dramatisch statement dat door de producenten (waarvan Lancaster er één was) als te drastisch werd beschouwd. Die zagen liever een einde waarin iedereen opeens goede maatjes met elkaar is. En zo geschiedde. Tot ontevredenheid van Aldrich trouwens. En de mijne.
Dikke domper dus. Maak dan geen film over de onafwendbare dood van een moedige krijger, denk ik dan. Zijn moed wordt immers afgemeten aan de uitzichtloosheid van zijn missie. Het einde maakt de voorafgaande 85 minuten van de film tamelijk zinloos.