388 Arletta Avenue (2011)

Aardig filmpje dat hier en daar wat uit de bocht vliegt. De regisseur kiest er niet voor de boel lekker te laten ontsporen en overdreven te doen maar overschrijdt wel de grenzen van realisme en geloofwaardig. Deze balans is soms oke, maar in 388 Arletta Avenue is het toch de verkeerde keus.

Het stalken an sich is een nare bezigheid en dat weet de film dan wel weer prima over te brengen.

Prijzenswaardig overigens dat de film letterlijk van de eerste tot de laatste scene met de handycam is opgenomen. Vaak zie je toch dat de regisseur naar zijn geavanceerde apparatuur grijpt of andere trucs verzint om wat meer te laten zien, gelukkig doet Randall Cole wat dat betreft wat je mag verwachten.

2,5*

Lol. Wel erg lage score. Terwijl de film zeker niet slecht is uitgevoerd. Misschien is 388 Arletta Avenue niet heel realistisch, maar de sfeer is prima. Hetzelfde geldt voor het acteerwerk.

Matige film, kon deze bijna niet afkijken.

Gaat snel vervelend en ik was blij dat deze was afgelopen.

Slechte acteerprestaties, je staat er als kijker veels te ver van af.

Vervelende thriller in het fake docu-genre, handelend over een stalker. Werkelijk niets in de plot of uitvoering dat we niet eerder en/ of beter hebben gezien in legio vergelijkbare films. Visueel overtuigt de film voor geen meter en alles is uiteindelijk veel te vergezocht. Het nare einde heeft dan nog wel enige impact, maar de kans is klein dat je dat einde daadwerkelijk haalt. Geproduceerd door Vincenzo Natali, bekend van films als Cube en Cyper. Die zou toch beter moeten weten.

af en toe? heel de film is erg saai. Het is gewoon nergens spannend.. oh ja... en nick stahl speelt er in.... die gast mag best nog wat acteerlessen nemen... Ik heb niet al zijn films gezien, maar die ik heb gezien... nee, overtuigend acteren kan die niet echt..

Een lekker filmpje hoor. Ik snap de lage cijfers niet. De film is best goed uitgewerkt. Dat je het motief niet weet van 'de stalker' is niet belang. Beter gezegd, hij is gewoon gestoord. En flink ook blijkt wel uit het einde. Het verhaal is gewoon van hoe maak ik James gek. Als je de film kijkt dan weet je hoe ?.

Acteerwerk is niet grandioos, maar kan er mee door. Verhaal is origineel, misschien niet heel realistisch, maar wel leuk verzonnen.

Toch wel een aanrader voor thriller fans

4*

Da Doo Ron Ron...

Een redelijk kort filmpje, maar langer hoefde eigenlijk niet.

Een eenvoudig, maar toch effectief verhaal. De film moest het ook eens niet van geesten of zo hebben, het kwam zo allemaal wat realistischer over. De cast deed het niet slecht.

Ik had geen verwachtingen bij deze film, maar vond hem niet slecht.

Een anonieme toeschouwer observeert met camera’s iedere hoek van het huis aan 388 Arletta Avenue. De film bestaat voornamelijk uit beelden geschoten door die camera’s. Ze worden afgewisseld met beelden gemaakt met een dashcam en met een handycam die de anonieme observator eveneens gebruikt. De kijker ziet wat hij ziet. Hij ziet een film die in zijn geheel wordt weergegeven vanuit het perspectief van de anonieme observator.

Found footage, maar net even anders. In 388 Arletta Avenue is geen sprake van een schuddende camera of van een uitvallende camera waarvan het doel is om spanning op te wekken of om te verbloemen dat er geen geld beschikbaar is voor een leuk speciaal effectje. De beelden blijven steady. Het scheelt natuurlijk dat de inwoners van het pand niet zelf het beeldmateriaal verzorgen, maar dat overlaten aan de anonieme toeschouwer die zorgdraagt voor evenwichtige beelden. Het scheelt ook dat er in de film geen sprake is van een bovennatuurlijke dreiging die maakt dat de camera er opeens alles aan doet om vooral niet te focussen op die dreiging. Een dergelijke dreiging komt immers meestal slecht zichtbaar beeld. In deze film komt de dreiging van de anonieme toeschouwer en die is van aardse oorsprong.

Uiteraard blijft het niet bij kijken alleen. De anonieme toeschouwer doet meer. Hij begint met wat plaagstootjes en kijkt toe hoe de bewoners reageren. Die plaagstootjes groeien uit tot een ware terreurplaag die vooral psychologisch van aard is. Het psychologische spelletje dat de anonieme toeschouwer zo gehaaid speelt, vergt veel van de slachtoffers. Niet alleen van de slachtoffers overigens. Ook van mij. De logica en geloofwaardigheid zijn namelijk ver te zoeken. Ik had het nog niet genoemd, maar voorspelbaar was het al.

De film heeft een paar aardige scènes maar dat is het dan ook wel. Een aardige scène is de slotscène, die me overigens bekend voorkwam. Gezien in een andere film? Of misschien deze film ooit eens eerder bekeken en vergeten? De laatste optie lijkt me de meest voor de hand liggende.

Gisteravond na het ronduit slechte Trucks nog even aan de slag met deze 388 Arletta Avenue en de hoop op een beetje redelijke griezel, maar helaas zat het er gisteravond niet in.

Van introductie is weinig sprake waar we eigenlijk meteen in de voyeurs-modus zitten met de focus op het adres en diens inwoners. Een volgende stap is natuurlijk het naar binnen sluipen en plaatsen van surveillance-aparatuur waarop de spelletjes kunnen beginnen met vreemde dingetjes. Tot dan is 388 AA vooral een beetje apart en licht bevreemdend maar verre van bijzonder of goed omdat het geheel tot daar vooral een beetje zoutloos en smaakloos is. Het is een droge vertelling doormiddel van beelden die verder weinig losmaakt. Maar er lijkt verandering in de lucht te hangen met de verdwijning en het mogelijke lijk uit de kast rondom Bill Burrows waar wellicht een rekening te vereffenen zou zijn.

En waar 388AA vooral een psychologische koers leek te varen met kleine dingetjes en het gevoel dat er iets niet klopt neemt het geheel een indringendere toon aan met de vreemdeling op camera, de verschijning in de slaapkamer die de slapende James staat de filmen en het niet bepaald plezierige lot van de kat. Waarom moeten katten het toch altijd ontgelden in dit soort films? Maar vervolgens wordt er weinig doorgezet op de ingeslagen koers en wordt het zelfs voorspelbaar met de vijandigheid tegen schoonzus die onherroepelijk tegen hem zelf gaat werken plus de vondst van het lijk en verdenking van moord, hoewel ik dat laatste iets subtieler verwacht had met bewijs en niet deze adhoc afloop.

Puntje bij paaltje heeft 388 Arletta Avenue een interessant concept waar vervolgens vrijwel niets mee wordt gedaan. Wellicht dat de regisseur dit zo bedoeld heeft en de psychologie voorzich wilde laten spreken zonder opsmuk maar voor mij is het te weinig waar het de film toch echt aan spanning en sfeer ontbreekt. Daarom dan ook geen voldoende wat mij betreft.