Lena (2011)

Redelijk.

Beetje te typisch sociaal drama zoals we die (met name) in Frankrijk wel kennen. Onaantrekkelijke en naieve tieners in grauwe buurtjes doen het wel goed in arthouse films als deze. Komt er nog eens bij dat Lena een moeder heeft die haar alles behalve een hart onder de riem steekt aangezien ze -inderdaad- nogal dik is. Met andere woorden, een ongelukkigere situatie kun je als tiener niet wensen.

Het is verder redelijk uitgewerkt, maar dat gedoe met die vader van Daan maakte het allemaal wat te belachelijk. Audiovisuele tussenstukjes (in het zwembad bijvoorbeeld) waren eigenlijk de hoogtepunten van de film met verder een aardig verhaaltje en uitwerking. Acteerniveau en dialogen waren een beetje houterig, maar de film steekt toch wel af (in positieve zin) tegen menig opgeblazen Nederlandse productie.

3*

Hmm wat als je in een bomvolle zaal (ik schat 3/400 man) ergens op de middelste rij ook precies de middelste stoel hebt gekozen om op te gaan zitten en je moet halverwege de film opeens heel nodig plassen, wat doe je dan? Ieder normaal mens zou, na het een tijdje te hebben opgehouden, waarschijnlijk toch gehoor geven aan zijn natuurlijke behoefte en vragen of hij/zij er even langs mag, maar wat doe ik? Ik blijf gewoon rustig zitten en doorkijken. Dit natuurlijk mede uit respect, aangezien me verteld was dat de regisseur ergens in de zaal zat en ik niet de illusie wilde wekken dat ik zijn film slecht vond. Noch wilde ik het publiek storen: iedereen weet immers hoe vervelend het is als de voorstelling al een tijdje voortduurt en er na een kwartiertje nog even iemand aan komt kakken die net die vrije stoel naast jou in het oog krijgt en zich er in het pikkedonker, heel nonchalant (struikelend over ieders benen tassen/jassen (?) naartoe werkt. Maar het was toch vooral de film zelf die me blijkbaar genoeg in zijn greep had om die innerlijke marteling door te zitten en door te kijken. Ik moet zeggen: het was het meer dan waard! Want echt, wat hoop ik dat dit een filmhuis hit gaat worden zeg. Voor mij de beste Nederlandse productie in ruim een jaar tijd en eindelijk weer eens een coming of age die me stijl achterover deed slaan. Ik was vanaf minuut 1 al verliefd geworden op ''lelijk-eentje'' Lena (geweldig neergezet door amateur Levie) wat een fantastisch ontwapenend personage zeg. Het zullen vooral de meisjes/vrouwen onder ons zijn die zich met haar kunnen indentificeren maar ik voelde gedurende de speelduur ook een sterke verbintenis. Vooral haar zoektocht naar liefde, erkenning en het altijd maar iedereen tevreden willen houden, ten koste van zichzelf. Je gunt het haar gewoon zo ontzettend veel. Het deed mij in ieder geval aan alsof ze met veel liefde uitgewerkt was, het was immers niet zomaar een vehaaltje over de ''poor fat girl'' Dat gevoel, in combinatie met de iets wat sobere, droog-komisch stijl van Van Rompaey (wiens Aanrijding in Moskou ik nog nooit gezien had) zorgen voor een bijzonder geheel. Schitterend ook hoe er tussen de zware/pijnlijke stukken door toch steeds ruimte overbleef voor wat subtiele relativerende momentjes, misschien wat vergezocht maar ik moest daarin zelfs wel eens aan Solondz denken. Ook grappig hoe het zich schijnbaar volledig in mijn stad (Rotterdam) afspeelde maar ik dat geen moment echt doorhad, dit mede door de overloed van grijzige out of focus- shots die ik desondanks bijzonder goed vond werken, beetje Dardenne achtig, maar dan iets levendiger. Na de voorstelling stond het zweet me werkelijk in de schoenen en wilde ik met mijn eigenwijze kop zelfs nog de Q&A uitzitten, weet niet waarom maar was er zo op gebrand de beste man te complimteren met zijn film. Maar aangezien dit, zoals altijd, niet veel voorstelde en naar mijn idee veels te lang voortduurde, ben ik uiteindelijk toch maar weggelopen. Toen ik vervolgens ein-de-lijk naar de wc was geweest was hij jammer genoeg al nergens meer te bekennen dus ben ik maar even rustig ergens gaan zitten om het allemaal even te laten bezinken. Wat ik echter van dat einde moet denken weet ik nog steeds niet precies. Ergens paste het precies, al viel het me wel vrij rauw op m'n dak, juist omdat ik zo meeleefde. Toch had ik het als geheel niet graag anders gezien. (4*) zijn dik verdiend!

Kleine, mollige, 'lelijke' Lena met je kleine smalle oogjes. Nee, je zult nooit Miss Polen, Miss Nederland of Miss Belgie worden, maar wat ben jij interessant. Duizend keer liever een meisje als jij dan een beautyqueen zonder inhoud.

Iedereen kent wel een meisje als Lena. Het lelijke eendje. Het meisje met een complexe thuissituatie. Het meisje dat ook eens gezien zou willen worden, maar nooit gezien wordt. Het meisje dat nooit (oprechte) vriendjes kan krijgen.

Herkenbaar in veel opzichten. Ik was een soort Lena. Ik was het mollige, het 'leuk als gewone vriendin maar niet meer dan dat' meisje. Het vreemde eendje, want ik hield niet van dezelfde dingen als 'normale' meisjes. Naar haar kijken raakte me dan ook. Vooral omdat ze ook nog in de kinderopvang werkt, dat maakte het helemaal 'dichtbij'. Wat Lena verder allemaal doet is voor mij een ver-van-mijn-bed-show en vrij ziek, maar ze blijft boeiend.

Je voelt vanaf het begin aankomen dat Daan geen zuivere koffie is, dat is dan ook geen verrassing. De vader van Daan vond ik dan wel weer aandoenlijk, maar wel een slap geval.

Er zit niet veel vaart in de film. Het is vrij traag en er gebeurt niet veel. Dat is niet erg, want het verhaal is intrigerend genoeg om te willen blijven volgen. Mooi, persoonlijk, intens.

Eindelijk. Weer eens een film die me raakt.

P.s: Maar o ja Lena, draag alsjeblieft een BH als je gaat linedancen. Doe jezelf maar vooral anderen een plezier..

Redelijk drama met Emma Levie als Lena ( wat een gedrocht) zelden zo een lelijk meisje gezien en dan heb ik het niet over haar iets te dikke lichaam maar de proporties van haar lichaam , borsten , nek etc.... wel respect voor haar dat ze zich zo laat filmen in dit best aardige drama.

Mooie film. Veel elementen in het plot zijn niet bepaald nieuw. Deed in die zin soms een beetje denken aan bijvoorbeeld de jonge-meisjes drama's van Mijke de Jong. Maar deze film wint het toch uiteindelijk. Vooral vanwege de sfeer. Rotterdam is mooi gebruikt in deze film die echt als een stadsfilm voelt door veel scenes waarin door de stad gereden wordt op de brommer van Lena. Niet dat Rotterdam meteen heel herkenbaar is, maar er is geen stadsere stad in Nederland. En er hangt ondanks de min of meer fatale afloop van het verhaal soms een mooi donker romantisch sfeertje in de film.

De film heeft bovendien Emma Levie, die een bijzonder fraaie rol speelt en alle nuances erin weet te leggen. Zo ook op het mooie einde, waarin ze ondanks dat ze opgepakt gaat worden heel resoluut, zelfverzekerd op ze afloopt en zegt dat zij Lena is.

Dik 3.5* wel

Goeie film over een mollige tiener van Poolse afkomst, met een onprettige thuissituatie. Een boeiend en goed uitgewerkt hoofdpersonage die ook goed, en vooral moedig, wordt neergezet door Emma Levie. De relatie die ze krijgt is wat ongeloofwaardig en vooral ook tegen het einde worden de ontwikkelingen dat ook. Desalniettemin een goeie film die over de volle lengte onderhoudend blijft.

Emma Levie is wel goed in de rol van de niet zo attractieve tiener die snakt naar echte genegenheid en een beter leven, hoe eenvoudig ook.

Helaas is het verhaal op enkele punten onwaarschijnlijk of onverenigbaar met andere situaties (bijv. de goedbedoelde ambitie van Lena tegenover haar slaafse gewilligheid met jongens) en zijn bepaalde relaties onvoldoende uiteengezet (het waarom van de houding van Lena tov haar moeder, bijvoorbeeld).

Toch een lovenswaardige prent en eigenlijk behoorlijk rauw en realistisch.

Gisteren was de film op tv en heb ik hem nog eens bekeken. Ik kan nog steeds wel achter mijn vorige bericht staan. De eerste helft is het meest boeiend als de relatie tussen Lena en Daan opbouwt. Tot aan het moment dat ze ontdekt van de criminele activiteiten van Daan. Daar had de film eigenlijk op door moeten borduren. Nu krijg je ineens een plotwending en gaat de vader van Daan ook een belangrijke rol spelen in de relatie. En dat maakt de film vooral onevenwichtig en rommelig. Het verhaal komt dan niet meer echt van de grond. Bovendien worden de problemen van Daan ook lekker makkelijk en ongeloofwaardig weggemoffeld. Verder viel me deze keer op dat de relatie tussen Lena en haar Poolse moeder eigenlijk ook een dubieus item in de film is. Lena die perfect Nederlands spreekt en een erg Nederlandse uitstraling heeft. Terwijl moeder alleen maar Pools praat en over de achtergrond van die relatie wordt heel vaag gedaan. Dat slaat eigenlijk allemaal nergens op, en heeft ook niets met de hoofdlijn van de film te maken. Nu lijkt het meer alsof de Poolse actrice bevriend is met de regisseur en daarom ook een rol kreeg in de film. Ook al was ze daar helemaal niet geschikt voor en is het verhaal daar dus maar op aangepast.
Kortom mijn waardering voor de film wat omlaag bijgesteld al blijft het wel een lekkere film om naar te kijken en blijft het eind voor mij ook te overdreven overkomen.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Jeroen Willems (overleden)...

en ook een bekende actrice Lisa Smit (Dokter Deen)...

Schokkende beeld (camerabeweging)...

Geen breedbeeld aanwezig, alleen 4:3...

Goede kwaliteit HD...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Ik ben vaak teleurgesteld in de Nederlandse cinema... Ook al komen er zo nog wel eens pareltjes uit, het blijft altijd weer in het drama-gehalte hangen. Opzich niet erg want Lena was toch wel een pareltje van een film. Subtiel, rauw, donker en op vele gebieden ijskoud.

...en liever een Nederlandse drama die je raakt dan weer zo'n schreeuwerig BN-geval. Lena begint nog wel een beetje tam, maar al snel merk je wat voor vlees je in de kuip hebt. De dans-scenes zijn om te beginnen al erg sterk neergezet en wanneer we te maken krijgen met het uitzichtloze leven van Lena worden we wel steeds dieper meegezogen in de onheilspellende sfeer waarbij je als kijker al meteen weet dat er in Lena's nabije toekomst iets fataals staat te wachten... Ook de hoopvolle ontmoeting met Daan verzacht de boel niet... en de draai is toch weer even net ietsje anders.

Wat krijgen we eigenlijk? Eerst een lange reeks romantische scenes met de barmhartige Daan en de afkeer van Lena naar haar overbezorgde Poolse moeder. Dat Daan een crimineel is en dat dat ene pistool echt niet nep is kan je je al heel snel bedenken. Echter... dat Daans onverschillige vader, tevens sterk neergezet door Jeroen Willems, voor een nogal perverse plottwist zorgt zag ik weer niet aankomen.

Het einde is lekker direct... overduidelijk om een punchline te ontlopen.

Ja, hier kon ik zeker wel wat mee.

4,5*

Nee ik vond dit niks. Los van het feit dat het traag was, vond ik het in het begin nog wel te doen. Toen leek het nog enigszins interessant, maar steeds meer naar het eind toe werd het ongeloofwaardiger en bizar, waardoor ik ben afgehaakt.

Vond het in vlagen ook slecht geacteerd.

Ik houd erg van dit soort films. Psychologisch, dramatisch, maar niet oversentimenteel, met een verhaal dat mij aanspreekt. Ook deze kwam bij mij binnen. Ik vind Emma Levie erg goed acteren. Realistisch, ongekunsteld, en ze durft zich, letterijk, bloot te geven. Hetzelfde geldt wat mij betreft voor Niels Gomperts. Het kostte mij geen enkele moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ik vind het van begin tot eind een mooie, aangrijpende film. 4,5*

Lena [Emma Levie] is een seksueel actieve tiener die echter nog nooit verliefd is geweest. Een one night stand met Daan [Niels Gomperts] resulteert tot Lena’s verrassing in een wat een serieuze relatie lijkt te worden. Al snel nodigt Daan haar uit om bij hem in te trekken, tot groot verdrient van haar Poolse moeder [Agata Buzek]. Daans vader Tom [Jeroen Willems] maakt de situatie er niet gemakkelijk op in dit vage tienerdrama waarin scenarist De Jong vergeten is haar personages uit te diepen waardoor de opeenvolging aan vreemde situaties en onbegrijpelijke besluiten de aandacht al gauw doen verslappen. Noch Van Rompaey noch de cast lijkt er iets van te snappen. Hoe moeten wij dat dan doen?

Lena is een interessante coming of age film van een tienermeisje dat worstelt met haar seksualiteit, maar eigen vooral hunkert naar liefde en erkenning. Dat ze een maatje meer heeft, lijkt vooral een probleem te zijn voor haar omgeving al vermoed ik dat ze daar inwendig ook wel zwaar aan tilt. Dit laatste wordt echter niet aangehaald in de film zelf.

Aan experimenteren echter geen gebrek. Alleen die duurzame relatie ontbrak wat totdat Daan op de proppen komt. Een mysterieuze jongen met een aantal geheimen zo blijkt, al was dit niet zo verrassend te noemen. Toch had ik steeds de idee dat zijn liefde oprecht was.

Zijzelf ligt vooral met zichzelf in de knoei en de erg afstandelijke relatie met haar moeder en de afwezigheid van haar vader speelt haar meer parten dan dat ze zelf wil toegeven. Jammer dat de film naar het einde toe evolueert naar weinig gemotiveerde of verklarende vrijscènes met de "schoonvader". Ik zag er geen reden toe waarom ze dat zou doen. Haar slotakkoord daarentegen valt dan wel weer te verklaren, maar is nogal drastisch natuurlijk.

Degelijke film met een goede performance van Emma Levie. Niet het plot dat ik naarmate de film vorderde voor ogen had, maar voor de rest prima zonder echt hoge te toppen te scheren.

Ongelooflijk sterke film! De ontreddering en de eenzaamheid druipt van Lena af. Absolute aanrader!