Lena (2011)

Cinevox | Christophe Van Rompaey : ‘Is Lena een commerciële film? Totaal niet.’

Opmerkelijk; deze 'Nederlandse' film gaat eerder in premiere in België dan in Nederland.

Belgische release: 23 november

Nederlande release: 16 februari 2012

De film is geselecteerd voor Toronto.

Trailer (YouTube)

Ben wel benieuwd naar de twee stemmen bij deze film.

Ik ben hier ook wel benieuwd naar, al is het alleen maar om dit shot uit de film Lena — Groninger Forum / ForumImages . Ik zie zelden Nederlandse films die er visueel daadwerkelijk aantrekkelijk uit zien, wellicht kan ik na het zien van deze film mijn mening hierover bijstellen.

Goede muziek, mooie beelden, humor, aardig verhaal. Alleen de rol van de "jongen" (Daan) vond ik niet erg sterk gespeeld. Verder zeker de moeite waard.

Redelijk.

Beetje te typisch sociaal drama zoals we die (met name) in Frankrijk wel kennen. Onaantrekkelijke en naieve tieners in grauwe buurtjes doen het wel goed in arthouse films als deze. Komt er nog eens bij dat Lena een moeder heeft die haar alles behalve een hart onder de riem steekt aangezien ze -inderdaad- nogal dik is. Met andere woorden, een ongelukkigere situatie kun je als tiener niet wensen.

Het is verder redelijk uitgewerkt, maar dat gedoe met die vader van Daan maakte het allemaal wat te belachelijk. Audiovisuele tussenstukjes (in het zwembad bijvoorbeeld) waren eigenlijk de hoogtepunten van de film met verder een aardig verhaaltje en uitwerking. Acteerniveau en dialogen waren een beetje houterig, maar de film steekt toch wel af (in positieve zin) tegen menig opgeblazen Nederlandse productie.

3*

Hmm wat als je in een bomvolle zaal (ik schat 3/400 man) ergens op de middelste rij ook precies de middelste stoel hebt gekozen om op te gaan zitten en je moet halverwege de film opeens heel nodig plassen, wat doe je dan? Ieder normaal mens zou, na het een tijdje te hebben opgehouden, waarschijnlijk toch gehoor geven aan zijn natuurlijke behoefte en vragen of hij/zij er even langs mag, maar wat doe ik? Ik blijf gewoon rustig zitten en doorkijken. Dit natuurlijk mede uit respect, aangezien me verteld was dat de regisseur ergens in de zaal zat en ik niet de illusie wilde wekken dat ik zijn film slecht vond. Noch wilde ik het publiek storen: iedereen weet immers hoe vervelend het is als de voorstelling al een tijdje voortduurt en er na een kwartiertje nog even iemand aan komt kakken die net die vrije stoel naast jou in het oog krijgt en zich er in het pikkedonker, heel nonchalant (struikelend over ieders benen tassen/jassen (?) naartoe werkt. Maar het was toch vooral de film zelf die me blijkbaar genoeg in zijn greep had om die innerlijke marteling door te zitten en door te kijken. Ik moet zeggen: het was het meer dan waard! Want echt, wat hoop ik dat dit een filmhuis hit gaat worden zeg. Voor mij de beste Nederlandse productie in ruim een jaar tijd en eindelijk weer eens een coming of age die me stijl achterover deed slaan. Ik was vanaf minuut 1 al verliefd geworden op ''lelijk-eentje'' Lena (geweldig neergezet door amateur Levie) wat een fantastisch ontwapenend personage zeg. Het zullen vooral de meisjes/vrouwen onder ons zijn die zich met haar kunnen indentificeren maar ik voelde gedurende de speelduur ook een sterke verbintenis. Vooral haar zoektocht naar liefde, erkenning en het altijd maar iedereen tevreden willen houden, ten koste van zichzelf. Je gunt het haar gewoon zo ontzettend veel. Het deed mij in ieder geval aan alsof ze met veel liefde uitgewerkt was, het was immers niet zomaar een vehaaltje over de ''poor fat girl'' Dat gevoel, in combinatie met de iets wat sobere, droog-komisch stijl van Van Rompaey (wiens Aanrijding in Moskou ik nog nooit gezien had) zorgen voor een bijzonder geheel. Schitterend ook hoe er tussen de zware/pijnlijke stukken door toch steeds ruimte overbleef voor wat subtiele relativerende momentjes, misschien wat vergezocht maar ik moest daarin zelfs wel eens aan Solondz denken. Ook grappig hoe het zich schijnbaar volledig in mijn stad (Rotterdam) afspeelde maar ik dat geen moment echt doorhad, dit mede door de overloed van grijzige out of focus- shots die ik desondanks bijzonder goed vond werken, beetje Dardenne achtig, maar dan iets levendiger. Na de voorstelling stond het zweet me werkelijk in de schoenen en wilde ik met mijn eigenwijze kop zelfs nog de Q&A uitzitten, weet niet waarom maar was er zo op gebrand de beste man te complimteren met zijn film. Maar aangezien dit, zoals altijd, niet veel voorstelde en naar mijn idee veels te lang voortduurde, ben ik uiteindelijk toch maar weggelopen. Toen ik vervolgens ein-de-lijk naar de wc was geweest was hij jammer genoeg al nergens meer te bekennen dus ben ik maar even rustig ergens gaan zitten om het allemaal even te laten bezinken. Wat ik echter van dat einde moet denken weet ik nog steeds niet precies. Ergens paste het precies, al viel het me wel vrij rauw op m'n dak, juist omdat ik zo meeleefde. Toch had ik het als geheel niet graag anders gezien. (4*) zijn dik verdiend!

In een zaal zitten samen met de regisseur? Wauwiewiewauw My respects! Goede recensie ook!

Hehe, dankje! En ja dat komt wel eens vaker voor op het IFFR en bij andere festivals hoor, erg leuk!

Goede film zeg! ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Een aanrader in elk geval!

LENA wint twee awards op Portugees filmfestival

Vanavond is de speelfilm Lena van regisseur Christophe van Rompaey (Aanrijding in Moscou) tijdens het International Film Festival Porto in Portugal opnieuw bekroond met filmprijzen waaronder de prijs voor beste actrice. Enkele maanden geleden sleepte hoofdrolspeelster en debutante Emma Levie die de rol van Lena vertolkt, al eerder een award in de wacht op het Franse filmfestival Festival du Cinema Europeen Des Arcs. Regisseur Van Rompaey nam naast deze prijs in Porto ook de ‘special mention of the jury’ in ontvangst. “In een klimaat waar het steeds moeilijker wordt voor dit soort films, zijn dit welkome motivaties om door te gaan”, zo verklaarde hij.

De komende tijd zal Lena te zien zijn op filmfestivals in Slowakije, Zweden, Noorwegen en Duitsland.

Lena draait momenteel in de filmhuizen.

(persbericht Benelux Film Distributors)

Deze authentieke, keiharde, psychologisch complexe, confronterende, pijnlijk en realistische coming-of-age tragedie komt zo nu en dan enigszins geforceerd over, maar schijn bedriegt: de regisseur kiest bij toerbeurt voor diepgang en ontroering en dan weer is ie afstandelijk. De cast speelt de echte en herkenbare personages naturel en ingehouden (waarbij vooral de mij onbekende Emma Levie excelleert) en het klimaat is ijzig. Na 'Aanrijding in Moscou' opnieuw een puike prestatie van deze Vlaamse regisseur.

Kleine, mollige, 'lelijke' Lena met je kleine smalle oogjes. Nee, je zult nooit Miss Polen, Miss Nederland of Miss Belgie worden, maar wat ben jij interessant. Duizend keer liever een meisje als jij dan een beautyqueen zonder inhoud.

Iedereen kent wel een meisje als Lena. Het lelijke eendje. Het meisje met een complexe thuissituatie. Het meisje dat ook eens gezien zou willen worden, maar nooit gezien wordt. Het meisje dat nooit (oprechte) vriendjes kan krijgen.

Herkenbaar in veel opzichten. Ik was een soort Lena. Ik was het mollige, het 'leuk als gewone vriendin maar niet meer dan dat' meisje. Het vreemde eendje, want ik hield niet van dezelfde dingen als 'normale' meisjes. Naar haar kijken raakte me dan ook. Vooral omdat ze ook nog in de kinderopvang werkt, dat maakte het helemaal 'dichtbij'. Wat Lena verder allemaal doet is voor mij een ver-van-mijn-bed-show en vrij ziek, maar ze blijft boeiend.

Je voelt vanaf het begin aankomen dat Daan geen zuivere koffie is, dat is dan ook geen verrassing. De vader van Daan vond ik dan wel weer aandoenlijk, maar wel een slap geval.

Er zit niet veel vaart in de film. Het is vrij traag en er gebeurt niet veel. Dat is niet erg, want het verhaal is intrigerend genoeg om te willen blijven volgen. Mooi, persoonlijk, intens.

Eindelijk. Weer eens een film die me raakt.

P.s: Maar o ja Lena, draag alsjeblieft een BH als je gaat linedancen. Doe jezelf maar vooral anderen een plezier..

Ik zat te wachten wanneer er nou eindelijk eens iets zou gaan gebeurden in de film maar helaas.

Dit is niks.

Vrij redelijke film, er gebeurt niet zo gek veel maar om de 1 of andere reden weet de film wel te boeien.

3 sterren

Leuk stukje, ik ga hem vanavond eens kijken:D

Dit ging werkelijk nergens over. Mooi gefilmd, actrice is goed maar verhaal was prut. Wel weer lekker Nederlands met bloot en neuken.

Wat een K**film. halverwege afgezet . bababa

Thanks. Redelijk bevallen aan je stem te zien?

Jahh opzich wel haha:D...Ik ben meer een horror-fanaat, maar zo nu en dan een ander genre is ook wel eens goed:)....Vanavond ga ik ''the fields'' kijken!...Maar weer aan de Horror

Ik heb Wolf Creek overigens ook door jou gekeken ...Je stukjes vind ik vaak leuker dan de toch vaak ''saaie'' omschrijvingen van de films op Moviemeter

Mijn vriendin houdt alleen niet van Horror, dus moet het vaak alleen kijken, maar ik kijk stiekem ook liever alleen:P

Blijf U volgen

Redelijk drama met Emma Levie als Lena ( wat een gedrocht) zelden zo een lelijk meisje gezien en dan heb ik het niet over haar iets te dikke lichaam maar de proporties van haar lichaam , borsten , nek etc.... wel respect voor haar dat ze zich zo laat filmen in dit best aardige drama.

Ik vond het neuken persoonlijk iets té. Niet omdat ik er niet tegen kan om te zien, maar ik vond het niet prettig om Lena het steeds te zien doen. Was voor mij eerder een grote IEW dan erotisch of sfeervol.

Bijna net zo afschuwelijk als je ouders het zien doen, dat geeft ook een BAH gevoel.

Dat had ik ook ze neukte alleen maar voor wat aandacht en had er duidelijk geen plezier in het was eigenlijk heel zielig..

Het neuken was ookm niet erotisch of romantisch bedoeld, maar mechanisch,

Overdreven meukfilm. Toen ik de premise las en een beetje trailers zag moest ik een beetje denken aan À Ma Sœur! van Catherine Breillat wat een mooi stukje van de Franse cinema is, maar vond het plot van deze film werkelijk de grootste lulkoek in jaren. Wat is nou de moraal van de film? Het werd me nooit duidelijk behalve dat het personage Lena af en toe in plaats van haar vriendje zijn vader ook nog een grote beurt geeft. Ik had bijna het idee dat expres ging om het choqueren. Ik kon ook absoluut niet sympathizeren met het hoofdpersonage, wat (tenzij ik hier iets misbegreep) de bedoeling was. Cinematografisch vind ik de film wel nog een extra puntje waard, want ik heb zeer genoten van de cinematografie. Maar dat kon de prent nog weinig verhoging bieden. Nee, dit was helemaal niet mijn ding.

Mooie film. Veel elementen in het plot zijn niet bepaald nieuw. Deed in die zin soms een beetje denken aan bijvoorbeeld de jonge-meisjes drama's van Mijke de Jong. Maar deze film wint het toch uiteindelijk. Vooral vanwege de sfeer. Rotterdam is mooi gebruikt in deze film die echt als een stadsfilm voelt door veel scenes waarin door de stad gereden wordt op de brommer van Lena. Niet dat Rotterdam meteen heel herkenbaar is, maar er is geen stadsere stad in Nederland. En er hangt ondanks de min of meer fatale afloop van het verhaal soms een mooi donker romantisch sfeertje in de film.

De film heeft bovendien Emma Levie, die een bijzonder fraaie rol speelt en alle nuances erin weet te leggen. Zo ook op het mooie einde, waarin ze ondanks dat ze opgepakt gaat worden heel resoluut, zelfverzekerd op ze afloopt en zegt dat zij Lena is.

Dik 3.5* wel

Redelijke film, een wat tragisch verhaal maar wel zeer goed gebracht.

Vooral de hoofdrolspeelster Emma Levie deed het uitstekend.

Misschien niet een film die bij iedereen in de smaak zal vallen, maar toch een prent die het bekijken meer dan waard is.

Zware film vanwege het dieperliggende psychodrama dat er in uit gespeeld wordt. Lena als het meisje wat thuis emotioneel verwaarloosd wordt door haar moeder. Vader ontbreekt en verder krijgt ze weinig persoonlijke aandacht van wie dan ook. Dat maakt dat ze neukt om de aandacht, om begeerd te worden, aantrekkelijk gevonden te worden totdat ze Daan ontmoet en werkelijk een relatie aan gaat met alle problemen vandien. Daan blijkt net zo'n zwak karakter te hebben als zijn vader want ook hij gaat telkens door de knieën als het gaat om fout gedrag. Daan heeft ook moeten leven met emotionele verwaarlozing en een ontbrekende moeder dus logisch dat de twee zich tot elkaar aangetrokken voelen en een klik hebben.

Helaas voor beiden is zo'n basis gedoemd te mislukken en kent de relatie weinig stabiliteit wat ook begrijpelijk is gezien de omstandigheden. Beiden hebben weinig liefde gekend en buiten de seks delen ze niet zo veel volgens mij. Tot overmaat ramp gaat alles fout.. en trekt Lena het spoor van verwoesting door in haar leven door relaties continu op het spel te zetten doordat ze enkel bezig is te overleven in de liefde arme omgeving.

Ik heb wel te doen met het meisje. Goede acteerprestatie van debutante Emma Levie.