Kalevet (2010)

Slapjes.

Een paar leuke scenes en zeldzaam wat geslaagde humor. De overige 90% van de speelduur vond ik vooral vervelend. Switchen van het ene naar het andere subplotje kan me best bevallen, maar bij deze film werkt het (voor mij) niet.

Jammer dat het zo'n tegenvaller was. Leuk om eens een Israëlische horror te hebben gezien. 3.5/10*

Een ''hoofd psychopaat''? Dat lijkt me juist iets wat dit Israëlische duo wilt vermijden. Daar ligt nou net de kracht en het onderscheidt zich op dit gebied duidelijk van de rest. Er is nauwelijks een verhaal dat zich ontwikkelt, des te meer ruimte is er voor de diverse 'partijen' om zich te laten gelden. Wellicht voor velen een tikkeltje ongeloofwaardig, maar het is allemaal zeer direct en vooral heel beheerst gebracht waardoor de boodschap absoluut duidelijk is.

Knap geschoten en daarbij nog een tikkeltje experimenteel durven zijn; complimenten! Pittig zwart komisch sausje erover, overtuigende cast en wat ingetogen maar doeltreffende gore.... dit is zo'n verrassing waar ik graag naar speur

Ja gaaf. Kalevet is zeker geen standaard horror maar heeft een origineel en onvoorspelbaar scenario, kan me even geen vergelijkbare film voor de geest halen. De focus schakelt continu tussen de verschillende personages, leuk gedaan en het werkt vreemd genoeg goed: telkens afwachten wie elkaar en wanneer tegen het lijf lopen. En bijna allemaal gaan ze zich ook nog eens vreemd gedragen (of zijn gewoon van meet af aan gek).

Heeft het te maken met hondsdolheid? Vanwaar die titel, want in de film zijn er amper aanwijzingen voor. En da's ook prima zo, een paar onbeantwoorde vragen en vage handelingen (bijv. waren het wel broer en zus, omdat ze elkaar zo vol op de mond kussen. Of dat gezinnetje op het eind dat zonder slag of stoot een onbekende, bebloede gozer bij de kinderen op de achterbank laat instappen .

Maakt het allemaal des te intrigerender, alsof die omgeving een rare uitwerking heeft op mensen, en allemaal bij daglicht. De gore is weinig maar - de half weggeslagen kaak van die houthakker / jager (of ja wat doet-ie daar eigenlijk..) - ziet er toch aardig nasty uit. Verder degelijke sound en beelden, leuke personages en tennisrokjes, zit allemaal prima in elkaar dus dit Kalevet.

Vooral gekeken omdat ik goede dingen hoor over de nieuwe film van deze regisseurs, Big Bad Wolves. Naar verluidt volgens Quentin Tarantino de beste film van 2013. Op basis van dit onopvallende werkje verwacht je die loftuiting in ieder geval niet. Het is een wat vage horrorthriller met komische en dramatische aspecten, degelijk gemaakt en behoorlijk bloederig, maar echt indruk maakt het allemaal niet. Daar is de plot te onbeduidend en de uitwerking te vlak voor. Er gebeuren best nare dingen in de film, maar het overkomt de personages overwegend op nogal lullige en flauwe manieren. Big Bad Wolves heeft dus wel het één en ander te bewijzen.

Het kostte me even wat moeite om in deze film te komen, ook omdat ik me vanaf het begin al ergerde aan de irritante figuren en het wel even duurt voordat de film op gang komt, maar het bleek zeker de moeite waard. Kalevet speelt met de horrorconventies; hier zit het kwaad niet duidelijk aan een kant, maar springt het verhaal tussen meerdere groepen mensen die in hetzelfde bosachtige gebied beland zijn. En wat er precies aan de hand is wordt nergens expliciet (al is er natuurlijk een moordenaar in het verhaal, en belooft de aanwezigheid van mijnen en berenvallen al niet veel verder goeds), misschien is het de hondsdolheid uit de titel, maar de omgeving haalt danwel het slechtste in de mens naar boven, of het is een werkelijke magneet voor eikels die zich ergens in het spectrum tussen vervelend figuur tot volledige psychopaat bevinden. We volgen de rondzwervingen van deze figuren, die elkaar gedurende het verhaal meerdere malen tegenkomen en waarbij het regelmatig escaleert. Puur voor de gore hoef je Kalevet niet te kijken (al zijn de geweldsuitspattingen wel bruut en goed gedaan), het is meer een film die teert op psychologische terreur en de spanning van een bos vol gewelddadige en moordlustige hufters, waarbij op een gegeven moment ook vrienden elkaar naar het leven gaan staan en waar eigenlijk niemand onschuldig blijft. En als iemand een keer iets goeds probeert te doen, eindigt het hier vaak alsnog in mineur en met een hoop bloedvergieten. Positief verrast, en ik ben nu ook wel benieuwd naar de niet-horrorfilms die onze Israelische vrienden recentelijker hebben gemaakt.

De eerste Israëlische horrorfilm is een horrorkomedie. De film is behalve door het Hebreeuwse taalgebruik nauwelijks als zodanig herkenbaar De setting doet sterk denken aan een willekeurige setting in een Amerikaanse slasher. Dat geldt ook voor de aanzet van het verhaal.

Alles in de film doet in beginsel denken aan de zoveelste variant in het Backwood-horror genre. Na de introductie van de personages, die in een gemiddelde Amerikaanse slasher eveneens niet zouden misstaan, volgt de film echter zijn eigen verrassende koers. De film is een originele aaneenschakeling van misverstanden en toevalligheden.

Ook origineel is de omgang met de karakters. Die beschikken niet over veel psychologische laag. Dat is niet nieuw en niet verrassend. Over de personages kom je niet meer te weten dan het hoogstnodige. Het originele zit ‘m in de vergeefse pogingen om de personages meer diepte te verlenen. Soms geven de personages in onderlinge gesprekken meer dan de hoogstnodige informatie prijs. Meteen een reden om zo’n personage interessant te vinden of sympathie voor hem te ontwikkelen. Het leuke is dan dat het leven van dat personage heel gemeen en heel abrupt wordt beëindigd. En weg is het personage dat sympathie en interesse opriep. Humor heet dat.

De film speelt zich volledig in het daglicht af. De zon schijnt volop en de temperatuur is aangenaam. Een grappig contrast met de bloedige gebeurtenissen die zich in slashers normaal gesproken in een schemerige omgeving afspelen. Geslaagd.

De film is in verscheidene verhaaltjes opgedeeld die zich parallel aan elkaar afspelen maar niet los staan van elkaar. Allemaal met een eigen logica, maar ook allemaal samenvallend onder één verhaal. Beetje warrig soms, maar erg goed voor de dynamiek. Momenten van verveling en stilstand kent de film (behalve bij de introductie van de personages) als gevolg van deze vertelwijze niet. Ook geslaagd dus.

Rabies is een film met excessief geweld en een redelijke hoeveelheid bloed. Rabies is ook een film met leuke relativerende zwarte humor. Rabies is een bijzonder aangenaam niet-routinematig vervaardigd werkje en is ook in die zin absoluut geslaagd.