Wuthering Heights (2011)

Hele mooie film.

Het verhaaltje ken ik wel van horen zeggen, dat is echt een klassiek verhaal met intriges, wraak en (verbrokkelde) liefde. Arnold heeft de regie dan ook uitstekend afgestemd op wat we te zien krijgen. Prachtig camerawerk en winderige omgevingen worden betrokken bij een best aangenaam verhaal moet ik toch toegeven. Het is uiteindelijk een film geworden met ingetogen emoties die dieper zitten dan aan de oppervlakte.

Minpuntje is wel dat Cathy van mollig jong meisje transformeert in een ranke dame met compleet ander haar, maar ach. Verder ook erg goede vertolkingen en vooral een prachtige omgeving die de hoofdrol speelt.

Dikke 3.5*

Letterlijk een figuurlijk een drama..........., gebeurd 2 uur lang bijna geen fluit.

De zoveelste verfilming van Wuthering Heights, maar de eerste die ik zie. Het boek heb ik ook nooit gelezen, dus ik ben nooit verder gekomen dan het liedje van Kate Bush. Mijn echte kennismaking is dus deze film.

Andrea Arnold maakte in 2009 een enorme indruk op me met Fish Tank, sindsdien een vaste waarde in mijn top 100. De manier waarop zij de handheldcamera gebruikte om een subjectief wereldbeeld neer te zetten vond ik erg knap gedaan en het leverde een aangrijpende film op. Het zorgde ook voor een nieuwe visie op het bekende verhaal van een kwaad meisje uit een Britse achterstandswijk. Wuthering Heights lijkt vooral een poging om deze aanpak naar een nog hoger plan te tillen. Naar een kostuumfilm en ook nog eens een bewerking van een van de grootste literaire klassiekers. Het is het type film dat je verwacht met statische, elegante shots gefilmd te zijn, met veel nadruk op kostuums en melodramatische performances. Maar nu krijgt het dus de subjectieve handheldbehandeling, waarbij iedere scène puur uit Heathcliffs perceptie gezien moet worden.

Aan ambitie geen gebrek zo blijkt en eigenlijk werkt het wel. Het camerawerk van Robbie Ryan, dat een prijs won in Venetië, is ontzettend knap en er zitten een aantal prachtige, gefilmde scènes op. Een uitschieter voor mij was het ritje op het paard, waar Heathcliff achter Cathy, praktisch met zijn gezicht in haar haren. Je kunt die haren bijna ruiken. Zelfs de landschappen lijken niet objectief te zijn (evenals in Fish Tank) en de toch al robuuste landschappen lijken nog meer aan rauwheid te winnen door de manier waarop het vastgelegd wordt. Op filmisch gebied is dit dan ook absoluut de moeite waard. De verrassing is er misschien af, maar dat mag de pret niet drukken.

Wat de pret wel enigszins drukt is dat de film niet zo'n interessante hoofdpersoon heeft. Als je dan toch een subjectieve wereld induikt helpt het natuurlijk als het personage dat je zo volgt ook echt een boeiend, complex persoon is. Met de jonge Heathcliff kon ik nog wel enigszins meegaan, al had hij een iets te blanco karakter naar mijn smaak. De oudere Heathcliff daarentegen vond ik maar vervelend, waarbij het ook niet helpt dat James Howson erg slecht acteert. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel nogal en leek het geheel zich tegen het einde nog al eens te herhalen. Met een kortere speelduur was ik waarschijnlijk hoger uitgekomen.

Ik waardeer het experiment hier eigenlijk iets meer dan de film als geheel, ondanks enkele prachtstukken. Het is verre van een mislukt experiment, maar ik hoopte dat het toch een net iets pakkender eindresultaat opleverde. De film probeert zinderende hoogten te bereiken, maar helemaal lukken doet het niet. Niettemin, zeker een kijkje waard.

3,5*

P.S.: Kaya Scodelario is een bijzonder mooie vrouw.

P.P.S.: De poster vangt totaal niet de sfeer van de film en lijkt meer de indruk te wekken van een traditioneler kostuumdrama.

Af en toe hele mooie shots, vooral op de woeste hoogten in de jongere jaren van Heathcliff en Cathy. Verhaal is ongeveer vertelt zoals het hoort, en zelfs ondanks dat ik het verhaal al eerder kende, had ik af en toe het gevoel dat ik echt niet wist waar ze in het verhaal waren. Vooral naar het einde van de film duren de rustige scenes TE lang. Het camerawerk wordt rommeliger, en de haat-liefde verhouding tussen de twee begint meer en meer op een soapje te lijken.

Acteerwerk was goed, cast ook goed gecast. Muziek was onopvallend maar wel sereen en mooi. Totalitair een aardige film, maar voor mij helaas te weinig hoogtepunten om goed te scoren.

* 3,0

Ongekend sterk staaltje cinema van Andrea Arnold. Het verhaal van Wuthering Heights is grotendeels ontdaan van alle zweverige romantiek en is voor de verandering om gegoten in een onbeschrijfelijk mooie, rauwe, heerlijk langzame, atmosferische film. De film is vooral in de jongere periode van de karakters vooral op esthetisch vlak een ware mokerslag en weet het verhaal met een geminimaliseerde hoeveelheid dialogen te vertellen.

Eens de karakters ouder zijn zwakt de film wat af en zie je dat Arnold overduidelijk hierin minder van haar eigen auteurschap naar voren laat komen. Het wordt conventioneler en voelt een tikkeltje gehaast aan. Desondanks is het zelfs dan nog zoveel indringender dan het gemiddelde kostuumdrama. Hierdoor is het ook net niet het ware meesterwerk wat het had kunnen zijn.

Graag meer van dit soort adaptaties die durven af te wijken van de ''standaarduitvoering''.

Deze verfilming wilde ik erg graag zien. Allereerst omdat ik het boek erg mooi vind en de verfilmingen tot nu toe niet veel voorstelden, maar ook omdat ik wist dat dit een allesbehalve traditioneel kostuumdrama was en ik benieuwd was of ik dit wat vond.

Ik zou iedereen die hard hoopt op een Jane Austen-achtig verhaal van harte afraden om deze film te zien, tenzij ze hun verwachtingen aanpassen. Er is geen soundtrack, behalve het alleraardigste The Enemy van Mumford and Sons tijdens de aftiteling. De mooie kostuums zijn ver te zoeken, en er is niet eens een romantisch huwelijksaanzoek. Tussen twee haakjes, mocht je daarnaar op zoek zijn, kijk dan Jane Eyre uit 2011, ook een Brönte-verfilming en naar mijn mening een erg goede, maar een toch wat conventioneler kostuumdrama.

Wuthering Heights is, in tegenstelling tot andere boeken uit hetzelfde genre, precies het boek dat zich leent voor een verfilming als deze. Het verhaal is niet zoet, de omgeving is weinig romantisch en de personages nauwelijks verfijnd. Bij een verfilming van zo'n boek moet je sowieso een ander uitgangspunt hebben dan normaal. De manier van Andrea Arnold is vrij radicaal: het verhaal is ontdaan van al het bovennatuurlijke, een groot deel van de tekst van de personages is weggelaten en ook ontbreekt het laatste deel van het verhaal. Dit zal menig liefhebber van het boek niet kunnen bekoren, en ik kan dan ook zeker begrijpen dat vele van hen deze versie van Wuthering Heights helemaal niets vinden.

Ik daarentegen ben erg onder de indruk van deze film. Door zoveel te schrappen komt het overgeblevene veel sterker en indrukwekkender naar voren. Bovendien zijn de geschrapte delen ook de minste punten in het boek, naar mijn bescheiden mening. Een complexe relatie als tussen Cathy en Heathcliff is er één die misschien het beste duidelijk gemaakt kan worden door grotendeels woordenloze maar erg intense beelden, zoals Cathy die Heathcliffs wonden likt. Mooi om Heathcliffs blik later in de film te zien als hij kijkt hoe Cathy haar eigen bloed opzuigt nadat Isabella haar gekrabd heeft. Dit soort dingen kun je veel beter verbeelden dan verwooorden. Door het grotendeels weglaten van tekst en uitleg word je (ik althans) gedwongen om je veel sterker in te leven dan je normaliter zou doen. Deze versie raakt mij dan ook meer dan andere.

Solomon Glave en Shannon Beer maken hier beiden hun debuut en hun prestaties zijn zeer overtuigend, erg knap gedaan. Ze hebben overduidelijk chemie. Tussen Kaya Scoledario en James Howson ligt het iets anders, maar dat wijt ik voornamelijk aan het verhaal. De overgang tussen de jonge en oudere acteurs gaat wel wat moeizaam. In principe snap ik de noodzaak wel voor twee acteurs voor één rol, maar het moment is wat vreemd gekozen. In andere films krijgen we veel eerder in het verhaal de 'oudere' Cathy te zien. Hier niet, waardoor het lijkt alsof Heathcliff minstens tien jaar weggeweest is, wat ik ook best zou willen geloven. Andere acteurs zijn echter niet vervangen waardoor het lijkt alsof behalve Cathy en Heathcliff niemand ouder geworden is. Een beetje jammer. Groot pluspunt: dit is de eerste verfilming waarbij ik sympathie kan opvatten voor zowel Cathy als Heathcliff.

Al met al wil ik deze film zeker graag nog een keer zien, omdat ik ervan genoten heb, maar ook omdat ik denk dat er nog veel meer te zien is dan je in één kijkbeurt kunt bevatten. Het zou helpen als hij ook gewoon in Nederland werd uitgebracht (iemand een idee of dat nog gaat gebeuren?). Voor nu krijgt deze film vier sterren, en is hij bij dezen mijn favoriete verfilming van het verhaal.

Ugh.

Na Jane Eyre zijn dit soort moderne verfilmingen blijkbaar een mini-hype geworden, mij maak je er in ieder geval niet zo blij mee. De posters zijn wel mooi en het camerawerk is afwijkend van de traditionele vorm van dit soort filmpjes, maar daarmee is toch wel alles gezegd. Behalve dan dat in de nieuwe Jane Eyre het camerawerk nog effectief mooi was, zelfs dat wel hier niet werken.

Visueel erg lelijk. 4:3 is lelijk, screw dat "focus op personages" gedoe want Arnold loopt toch maar wat te zwabberen met haar camera, alsof een struik links en rechts daar veel aan veranderd zou hebben. Een idee hebben staat nog niet gelijk aan een goede uitwerking.

Verder personages waar ik helemaal niks mee kon. Veel woede, redelijk zelfdestructief en hun romance komt totaal niet uit de verf. De setting helpt uiteraard ook niet mee, al wordt die voor het grootste gedeelte wel vakkundig uit de film gehouden. Het grootste minpunt eigenlijk, want wil je 2 uur lang naar een romance kijken is het toch wel essentieel dat je ten minste het idee hebt dat de twee ook echt niet zonder elkaar kunnen.

Rest de poging tot een experimentele score, ook al een aanfluiting. De uitvergroting van het geluid in sommige scenes is eerder irritant dan indrukwekkend, de rest van de geluidsband deed me helemaal niks.

Duurt dan ook nog eens veel te lang, echt helemaal niks voor mij.

0.5*

Helaas moet ik ook zeggen dat deze versie van "Wuthering Heights" mij maar matig kon bekoren. Het idee om Heathcliff als een halfbloed voor te stellen vond ik op zichzelf niet onaardig, en ik had medelijden met hem hoe hij werd behandeld door de zoon van Mr. Earnshaw maar het camerawerk en de 4:3 ratio konden mij niet overtuigen. Vooral het laatste halfuur viel enigszins tegen. Veel beelden zijn ook erg donker. De kineaste koos ervoor een wat afwijkende versie van het verhaal van Emily Brontë te maken, en nam daarbij risico’s die in mijn ogen voor een mislukking zorgden. De soundtrack vond ik onopvallend. Nee, geef mij maar de versies uit 1939 of 1970.

Na de indrukwekkende film Fish Tank was ik erg benieuwd naar Arnold's versie van Wuthering Heights. De nieuwe invalshoek is redelijk verassend en Arnold weet de sfeer goed vast te houden met mooie natuurbeelden en aparte close ups.

Naar verloop van tijd begint dit echter te vervelen en gaat het vooral opvallen dat de personages niet lekker zijn uitgewerkt. Deze versie van Heathcliff kon mij bijvoorbeeld nauwelijks bekoren. Vooral het tweede deel van de film vond ik het maar een vervelend personage dat alleen maar uitblinkt in het martelen van dieren.

Nee doe mij dan maar de charismatische Tom Hardy. Die het een aantal jaren eerder een stuk beter deed als Heathcliff.

In het kort kan ik erover zeggen dat de insteek wel orgineel is maar dat het niet werkt.

Matig.

Een goede drama/romantiekfilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel jammer dat deze film heeft alleen 4:3,

geen breedbeeld....

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Te snel camerabeweging...

Matige film over een jongen die wordt opgenomen bij een gezin en gevoelens krijgt voor zijn nieuwe stiefzusje. Nogal traag en langdradig en de film is ongetwijfeld een stuk begrijpelijker als je bekend bent met het boek van Emily Brontë (wat ik dus niet was). Rauw maar tegelijk ook sfeervol in beeld gebracht.

Tamelijk slaapverwekkend, het hele begin. De film weet geen enkele spanning op te bouwen. De "rijke" Catherine, ziet er net zo armoedig uit als Heathcliff, vergelijkbare tongval. Irritante schoudercameravoering, actie = wiebelen... Editing ook al niet prettig dito voor belichting..

Grootste manco is de koele karakters, nergens het gevoel dat er Liefde in het spel is, laat staan passie.

De mooie landschappen gaan ten onder in 3:4 formaat en de grauwe kleurstelling.

Het is hopen dat het met de volwassen acteurs beter wordt, maar die beginnen met suf teksten op te lepelen...... Zonder enige passie van geliefden.... Wat dat betreft sluiten deel 1 en 2 uitstekend op elkaar aan.....

Zeer matig.

Regisseur Andrea Arnold bekend van de sociaal-realistische films Red Road, Fish Tank en American Honey Die films gingen erbij mij in als koek. In deze film probeert ze het met haar kijk op Emily Brontë’s klassieke roman ‘Wuthering Heights’ Ze toont lef met haar aanpak en kiest niet voor de meest gangbare weg maar die lef pakte bij mij helemaal niet goed uit, waardoor de film een uitermate lange zit werd. De film is door het op ruwe platteland uit het begin van de negentiende eeuw te plaatsen, wel een stuk realistischer De omstandigheden zijn zwaar en deprimerend; er is continu regen, sneeuw of mist en de personages zitten vaak vol modder. Echter leent de ‘ouderwetse’ 4×3-formaat en het handheld camerawerk zich helemaal niet goed om dit verhaal te vertellen. De film komt in dit kleine formaat totaal niet tot zijn recht. Daarbij komt nog dat de volwassen acteurs de film niet kunnen dragen, Er is vooral gebrek aan chemie tussen deze volwassen Heathcliff en Catherine (wel een erg prachtige dame) De aandacht voor talloze beelden van de natuur of levenloze dieren (konijnen, honden, ganzen) vielen ook niet mee. Beetje saai waren die! Dapper om het anders te proberen, maar helaas pakt dat jammerlijk niet zo goed uit.

tja, ik kom er maar moeilijk doorheen.

De beelden van de natuur zijn prachtig en ondersteunen goed dit drama.

De sfeer van de film vind ik heel somber.

wat mij stoort is dat ik de personages niet sympathiek vind.

het blijft toch lastig om je te verplaatsen in personen uit de 19e eeuw...

Ik hou wel van literaire films, maar hier is de interpretatie toch echt meer op het gevoel gemikt dan op het verhaal. Wat op zich natuurlijk maakt dat het een meer eigen film wordt. Maar het is nogal druk, met weinig sympathieke personages. Het bleef allemaal vrij afstandelijk, zodat het enkel visueel wat interessant is. Maar als je de film zelf niet mee hebt, sta je daar met je experimentele aanpak. Verdiende poging wel, misschien dat het ooit wat beter gaat meevallen.

Aangezien Andrea Arnold flink sneed in verhaal in dialoog is deze verfilming van Emily Brontës meesterwerk waarschijnlijk nauwelijks te volgen als je het boek niet hebt gelezen. Cathy [Shannon Beer] en Heathcliff [Solomon Glave] beginnen hun onstuimige relatie als kinderen. Na in feite te zijn verbannen door Cathy’s familie, keert Heathcliff [James Howson] jaren later als succesvol zakenman terug met alle tragische gevolgen van dien. Met een cinema vérité-stijl en druilerige, verregende locaties neemt Arnold radicaal afstand van de romantische Hollywoodversie met Merle Oberon en Laurence Olivier, maar de versterking van de beklemmende setting gaat ten koste van de buitengewone romantiek die zowel het boek als de meesterlijke versie uit 1939 zo memorabel maakt.