Wuthering Heights (2011)

Kvind de poster eigenlijk best mooi!

"Andrea Arnolds Wuthering Heights is een fantastisch sensuele, bijna woordeloze, oogstrelend filmische adaptatie van Emily Bronte. Adembenemend is een cliché, net als oogstrelend, maar hier zijn ze terecht, op sommige momenten vergeet je een paar seconden te ademen."

Aldus de Filmkrant.

Zulke quotes maken me wel nieuwsgierig...

Mij ook. Ik zat me net af te vragen waarom je in hemelsnaam nog een keer Wuthering Heights zou willen verfilmen. Volgens IMDB is het de 37e verfilming (TV series inbegrepen). Kan niet anders dan een langgekoesterde wens zijn ofzo als ik de quotes lees.

Ik neem aan dat een Andrea Arnold adaptatie wel volstrekt anders zal worden dan al die andere romantische Wuthering Heights verfilmingen.

Heeft op het filmfestival van Venetië de prijs voor het Beste Camerawerk weggekaapt.

Na (in 2011) al helemaal weggeblazen te zijn door Jane Eyre (prácht verfilming dankzij Mia en Michael, nog helemaal euforisch), lijkt het me zeker een must om hier heen te gaan! Ik heb het boek inmiddels gelezen, vind het wel mooi. Zal wel niet zoveel krijgen als Jane Eyre, maar ik ga hier wel heen als ik de kans zou krijgen.

Blijkbaar krijgen we na de Austenrevival, nu ook een heropleving van het werk van de Bröntes.

Erg mooie broeierige verfilming. Wel enorm traag, maar daardoor gaat het wel goed onder de huid zitten. 4*

Hele mooie film.

Het verhaaltje ken ik wel van horen zeggen, dat is echt een klassiek verhaal met intriges, wraak en (verbrokkelde) liefde. Arnold heeft de regie dan ook uitstekend afgestemd op wat we te zien krijgen. Prachtig camerawerk en winderige omgevingen worden betrokken bij een best aangenaam verhaal moet ik toch toegeven. Het is uiteindelijk een film geworden met ingetogen emoties die dieper zitten dan aan de oppervlakte.

Minpuntje is wel dat Cathy van mollig jong meisje transformeert in een ranke dame met compleet ander haar, maar ach. Verder ook erg goede vertolkingen en vooral een prachtige omgeving die de hoofdrol speelt.

Dikke 3.5*

Enig idee of deze nog in de bios gaat draaien post-IFFR?

Ja, in april of zo.

In Rotterdam gaat ie in ieder geval bij Lantaren Venster draaien.

Vreselijk goede verfilming, van de schouder geschoten en dicht op de huid, waardoor je vanaf de eerste minuten in de vertelling wordt getrokken. Rauw en ontdaan van elke romantiek. Prima acteurs, opvallend ongestileerde establishing shots, mooi camerawerk.

Enige minpunt: het lijkt of Arnold wat moeite had met de afronding, de film is iets te lang: 4,5*

Matige verfilming met een totale miscast namelijk James Howson ik kon er niet aan wennen om een donkere Heathcliff te mogen aanschouwen.

prachtige film, zoals verwacht, heb ook wel een probleem met de volwassen Heathcliff, niet uit rascistische overwegingen want in het boek heeft de man tenslotte ook een bruin tintje, maar omdat hij iets te weinig te doen krijgt en de acteur brengt dat vervolgens ook niet al te sterk (hij is nergens imposant, iets wat de jonge versie wel in zich lijkt te hebben). Het enige minpunt, dus ik twijfel toch nog tussen 3,5 en 4 sterren en geef de film ook graag het voordeel van de twijfel.

Letterlijk een figuurlijk een drama..........., gebeurd 2 uur lang bijna geen fluit.

ik moet zeggen, deze film heeft erg veel indruk achtergelaten. arnold's beste film uit haar bescheiden oeuvre!

Prima verfilming, vooral vanwege de broeierige manier van filmen. In de tweede helft begon dat wel erg arty farty te worden (kruipende beestjes en fladderende vlindertjes in overvloed) en de zit was ook wel wat aan de lange kant, maar met name het eerste gedeelte is uitstekend genietbaar.

Vandaag wel één van de dieptepunten uit mijn carrière van films in de bios kijken. De film werd na ongeveer tien minuten stilgelegd, omdat iemand uit het publiek was gaan vragen om de projectie te verbeteren. Het beeldformaat van 4:3 klopte volgens haar niet. Gelukkig konden we na enige discussie weer verder.

(overigens treft de operateur minstens zoveel blaam, dat hij er überhaupt op inging - hij had dat haar kunnen vertellen dat het zo hoorde - iets dat hij behoort te weten - dan ga je niet de voorstelling onderbreken om te gaan zitten frutten aan je beamer instellingen)

Bizar inderdaad, .... werd die chick niet ff flink uitgejouwd?

Stemming is het toverwoord van Andrea Arnold: bij haar is de zintuigelijke waarneming essentieel: de relatie tussen twee mensen bijvoorbeeld is niet voelbaar door dialogen, maar door elkaars nabijheid. Deze nieuwe verfilming van 'Wuthering Heights' (met een duidelijke boodschap over racisme en obsessie) is zelfbewust realistisch, rauw, intrigerend met de bekende elementen mist, wind, regendruppels, koude, duisternis en vocht. Nieuw is een onsmakelijk aandoende modderige bouwval. Maar ook met de schoon- en woestheid van het land waar de personages ingebed lijken. Het nadeel is dat het allemaal zo grimmig wordt dat het bijna niet meer echt lijkt: het wordt bijna "gemaakt". De handcamera's werken voor mij storend: zij brengen de film letterlijk uit evenwicht en de donkere opnames hebben als nadeel dat het soms een zoekplaatje wordt.

Het camerawerk was van ongeveer het niveau van de Blairwitch Project... werkelijk niet om aan te zien

Na 10 minuten weggelopen... zonde van het geld.

Helaas was dit voor mij de zoveelste keer dat een filmhuis film zeer overdreven met de camera aan de slag gaat waardoor je je aandacht niet meer bij het verhaal kan houden. Jammer.

De zoveelste verfilming van Wuthering Heights, maar de eerste die ik zie. Het boek heb ik ook nooit gelezen, dus ik ben nooit verder gekomen dan het liedje van Kate Bush. Mijn echte kennismaking is dus deze film.

Andrea Arnold maakte in 2009 een enorme indruk op me met Fish Tank, sindsdien een vaste waarde in mijn top 100. De manier waarop zij de handheldcamera gebruikte om een subjectief wereldbeeld neer te zetten vond ik erg knap gedaan en het leverde een aangrijpende film op. Het zorgde ook voor een nieuwe visie op het bekende verhaal van een kwaad meisje uit een Britse achterstandswijk. Wuthering Heights lijkt vooral een poging om deze aanpak naar een nog hoger plan te tillen. Naar een kostuumfilm en ook nog eens een bewerking van een van de grootste literaire klassiekers. Het is het type film dat je verwacht met statische, elegante shots gefilmd te zijn, met veel nadruk op kostuums en melodramatische performances. Maar nu krijgt het dus de subjectieve handheldbehandeling, waarbij iedere scène puur uit Heathcliffs perceptie gezien moet worden.

Aan ambitie geen gebrek zo blijkt en eigenlijk werkt het wel. Het camerawerk van Robbie Ryan, dat een prijs won in Venetië, is ontzettend knap en er zitten een aantal prachtige, gefilmde scènes op. Een uitschieter voor mij was het ritje op het paard, waar Heathcliff achter Cathy, praktisch met zijn gezicht in haar haren. Je kunt die haren bijna ruiken. Zelfs de landschappen lijken niet objectief te zijn (evenals in Fish Tank) en de toch al robuuste landschappen lijken nog meer aan rauwheid te winnen door de manier waarop het vastgelegd wordt. Op filmisch gebied is dit dan ook absoluut de moeite waard. De verrassing is er misschien af, maar dat mag de pret niet drukken.

Wat de pret wel enigszins drukt is dat de film niet zo'n interessante hoofdpersoon heeft. Als je dan toch een subjectieve wereld induikt helpt het natuurlijk als het personage dat je zo volgt ook echt een boeiend, complex persoon is. Met de jonge Heathcliff kon ik nog wel enigszins meegaan, al had hij een iets te blanco karakter naar mijn smaak. De oudere Heathcliff daarentegen vond ik maar vervelend, waarbij het ook niet helpt dat James Howson erg slecht acteert. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel nogal en leek het geheel zich tegen het einde nog al eens te herhalen. Met een kortere speelduur was ik waarschijnlijk hoger uitgekomen.

Ik waardeer het experiment hier eigenlijk iets meer dan de film als geheel, ondanks enkele prachtstukken. Het is verre van een mislukt experiment, maar ik hoopte dat het toch een net iets pakkender eindresultaat opleverde. De film probeert zinderende hoogten te bereiken, maar helemaal lukken doet het niet. Niettemin, zeker een kijkje waard.

3,5*

P.S.: Kaya Scodelario is een bijzonder mooie vrouw.

P.P.S.: De poster vangt totaal niet de sfeer van de film en lijkt meer de indruk te wekken van een traditioneler kostuumdrama.

Mee eens, visueel erg knappe film, ook de reden van mijn 3,5*

Af en toe hele mooie shots, vooral op de woeste hoogten in de jongere jaren van Heathcliff en Cathy. Verhaal is ongeveer vertelt zoals het hoort, en zelfs ondanks dat ik het verhaal al eerder kende, had ik af en toe het gevoel dat ik echt niet wist waar ze in het verhaal waren. Vooral naar het einde van de film duren de rustige scenes TE lang. Het camerawerk wordt rommeliger, en de haat-liefde verhouding tussen de twee begint meer en meer op een soapje te lijken.

Acteerwerk was goed, cast ook goed gecast. Muziek was onopvallend maar wel sereen en mooi. Totalitair een aardige film, maar voor mij helaas te weinig hoogtepunten om goed te scoren.

* 3,0

Ongekend sterk staaltje cinema van Andrea Arnold. Het verhaal van Wuthering Heights is grotendeels ontdaan van alle zweverige romantiek en is voor de verandering om gegoten in een onbeschrijfelijk mooie, rauwe, heerlijk langzame, atmosferische film. De film is vooral in de jongere periode van de karakters vooral op esthetisch vlak een ware mokerslag en weet het verhaal met een geminimaliseerde hoeveelheid dialogen te vertellen.

Eens de karakters ouder zijn zwakt de film wat af en zie je dat Arnold overduidelijk hierin minder van haar eigen auteurschap naar voren laat komen. Het wordt conventioneler en voelt een tikkeltje gehaast aan. Desondanks is het zelfs dan nog zoveel indringender dan het gemiddelde kostuumdrama. Hierdoor is het ook net niet het ware meesterwerk wat het had kunnen zijn.

Graag meer van dit soort adaptaties die durven af te wijken van de ''standaarduitvoering''.

Een associatieve montage waardoor we maar flarden 'zien' en 'horen' en daardoor gedwongen worden onze zintuigen te gebruiken. Als Terrence Malick liefhebber kwam ik er toch echt niet onder uit. Dit was een soort van The New World, maar dan ruwer, grover, modderiger, winderiger, moderner, minder poëtisch en vierkanter. Krachtige film. Wat mij betreft het 'magnum opus' van Andrea Arnold en waar haar twee andere films bij verbleken als je het mij vraagt.

Eens. Een verder opvallende overeenkomst met Mallick is het verwachtingspatroon van het publiek. Ik heb helaas al een aantal malen moeten aanhoren dat mensen hoopte lekker te kunnen wegzwijmelen, maar die verwachting niet uitkwam. Overigens ben ik ook een groot liefhebber van een traditioneel verteld kostuumdrama.

Ik hoop van harte dat Arnold haar carrière voorzet met dit soort cinema.